പാഠഭേദം

ഒരു കൊച്ചൂ മിടുക്കിയുടെ വലിയ കാര്യങ്ങൾ

2011-05-17T18:02:00.018+03:00

അസോസിയേഷൻ ഓഫ് അമേരിക്കൻ വെബ്‌മാസ്റ്റേഴ്സ് എന്ന സംഘടനയിലെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ,18 വയസ്സിനു താഴെ പ്രായമുള്ള ഏക അംഗം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ CEO, അങ്ങിനെ വിവര സാങ്കേതിക രംഗത്ത് ലോകമറിയുന്ന ഈ കൊച്ചു മിടുക്കിയെ മലയാളികൾക്ക് അത്ര പരിചിതയായിരിക്കില്ല.

കോഴിക്കോട് ബാറിലെ അഭിഭാഷകനായ സുരേഷ് മേനോന്റെയും അധ്യാപികയായ വിജു സുരേഷിന്റെയും മകൾ ശ്രീലക്ഷ്മി 4 വയസ്സുമുതലേ കമ്പ്യൂട്ടറുമായി ചങ്ങാത്തം ആരംഭിച്ചു. മൈക്രോസോഫ്റ്റ് പെയിന്റിങ്ങിൽ കുഞ്ഞു വിരലുകളിലെ താല്പര്യവും പ്രതിഭയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ മാതാപിതാക്കൾ കൂടുതൽ പഠനത്തിനു വേണ്ടുന്ന സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു കൊടുത്തു. രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ സ്വന്തമായി വെബ്‌സൈറ്റ് നിർമ്മിക്കാൻ പഠിച്ചു.

നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തന്റെ കലാലയമായ കോഴിക്കോട് പ്രസന്റേഷൻ ഹയർ സെക്കന്ററി സ്കൂളിന്റെ വെബ്സൈറ്റ് നിർമ്മിച്ച് ഇന്റെർനെറ്റിന്റെ വിശാലമായ ലോകത്തേക്ക് കടന്നുവന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി നേടിയ ബഹുമതി തന്നെ ആ കുരുന്നു പ്രതിഭയുടെ കഴിവിനുള്ള അംഗീകാരത്തിനു ഉദാഹരണമായി പറയാം..

Global Internet Directories Gold Award (USA)
American Association of Webmasters Merit Award
American Association of Webmasters Membership
Art Space's World Web Award of Excellence 2006-07 (USA)
Webmasters Ink Web Award (USA)
Golden Web Award (USA)
AIHC Platinum Award (USA)
WM8C Stamp of Excellence Award (USA)
Majon Web Select Seal of Excellence Award (USA)
Sixty Plus Education Award of Excellence (Canada)
Penmarric Bronze Award (Canada)
Feeblemind's Award of Excellence (UK)
La Luna Niche Best of the Web Award (UK)
Poetic Soul Award (Brazil)
Planeta Foto Silver Award (Brazil)
37th Texa's Web Award (USA)
Moms Global Award for inspirational Website 2006-07 (UK)
The Webuilders TS Gold Award (UK)
Stormkeeper Award of Excellence (UK)
Alloha Award for Excellent Website (Hawaii)
Thomas Sims Greves Award of Excellence (UK)
ProFish-N-Sea Charters World Class Website Award (Brazil)
Swadeshi Science Movement Excellence Award 2007 (India)
Thapasya Excellence Award 2007 (India)
Lions Clubs Big Achiever Award 2007 (India)
VARNAM 2007 Puraskaaram (India)
Lions Clubs Big Achiever Award 2008 (India)
National Child Award for Exceptional Achievement 2008

ഖത്തറിൽ ഒരു സ്വകാര്യ സന്ദർശനത്തിനെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുമായി സംസാരിച്ചതിൽ നിന്നും.

Ø നാലാം ക്ലാസ്സിൽ തുടങ്ങിയ നേട്ടങ്ങൾ ഓട്ടേറെ അവാർഡുകളും ഏറ്റവും ചെറിയ, അല്ല വളരെ വലിയ ചീഫ് ഏക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ എന്ന പദവിയും. എങ്ങിനെയാണ് ഇങ്ങനെയൊരു കഴിവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ?

എന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ഏതൊരു കുട്ടിക്കും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതൊക്കെയേ ഞാനും ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. പക്ഷേ മറ്റു കുട്ടികൾ ചാറ്റിങ്ങിലും മറ്റും കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ എന്റെ താല്പര്യം വെബ്ഡിസൈനിങ്ങിൽ ആയിരുന്നു എന്നുമാത്രം. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം താങ്കൾ പറഞ്ഞ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കാൻ എനിക്കായത്.

Ø അമേരിക്കൻ അസോസ്സിയേഷൻ ഓഫ് വെബ്മാസ്റ്റേഴ്സിൽ അംഗമാണല്ലോ ശ്രീലക്ഷ്മി, എങ്ങിനെയാണ് പ്രശസ്തി കടൽ കടന്നെത്തിയത് ?. ആരൊക്കെയാണ് പ്രോത്സാഹനങ്ങൾ തന്നത് ?

എന്നും ഇന്നും എനിക്ക് വേണ്ടുന്ന പ്രോത്സാഹനങ്ങൾ നൽകിവരുന്നത് എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ, ഒപ്പം എന്റെ അധ്യാപകർ, സുഹൃത്തുക്കള്‍. എന്റെ ആദ്യ വെബ്സൈറ്റ് വന്നതിനു ശേഷം പലരും വിളിച്ച് അഭിനന്ദനങ്ങൾ അറിയിച്ചു. നിരവധി പത്രങ്ങളിലും ടീവി ചാനലുകളിലും എന്നെപറ്റി വാർത്ത വന്നു. ആ സമയത്താണ് അമേരിക്കൻ അസോസിയേഷൻ ഓഫ് വെബ് മാസ്റ്റേഴ്സുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നത് അച്ഛന്റെ ഒരു സുഹൃത്താണ് എന്റെ കാര്യം അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടുത്തിയത്.

Ø ബധിരർക്കു വേണ്ടിയുള്ള കോഴിക്കോട് ഡഫ്. ഓർഗ് ഡിസൈൻ ചെയ്തതിന്റെ പിന്നിലുള്ള പ്രചോദനം എന്തായിരുന്നു ?

അവർ എന്നെ വന്നു കണ്ട് അവർക്കൊരു സൈറ്റ് ഉണ്ടാക്കാൻ എത്ര ചെലവ് വരുമെന്ന് അന്വഷിച്ചു സമൂഹത്തിന്റെ കാരുണ്യം അർഹിക്കുന്നവരായത് കൊണ്ട് ആ ജോലി ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ഏറ്റെടുക്കുകയായിരുന്നു.

Ø ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ വെബ് ഡിസൈനർ എന്ന പദവി ഗിന്നസ് ബുക്കിന്റെ പടിവാതിലിൽ എത്തി നിൽക്കുന്ന ഈ വേളയിൽ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറുകയല്ലെ എന്താണ് ഭാവിയിലെ പ്ലാൻ ?

ഏറ്റവും മികച്ച വെബ്ഡിസൈനറാകണം ഇപ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന പ്രോത്സാഹനങ്ങളും അംഗീകാരങ്ങളും എന്റെ പ്രായം പരിഗണിച്ചാണെന്നറിയാം. ഇനിയും കൂടുതൽ പഠിച്ച് മികവ് തെളിയിക്കാൻ കഴിയണം എന്നാണ് ആഗ്രഹം.

Ø ഇൻഫോ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ബ്രാന്റ് അംബാസിഡർ പദവിയിലേക്കുള്ള ക്ഷണത്തെ എങ്ങിനെ കാണുന്നു ?

ഒരു വലിയ അംഗീകാരം തന്നെ. അതായിരുന്നു എനിക്ക് പുറമേ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ പ്രോത്സാഹനം.

Ø പ്രശസ്ത ഡിസൈനറായ സൈനുൽ ആബ്ദീനുമായി പാർട്ട്ണർഷിപ്പ് എങ്ങിനെ കാണുന്നു ? അദ്ദേഹത്തെപ്പോലെയുള്ള മാസ്റ്ററുമായുള്ള അനുഭവം ?

എല്ലാം കുട്ടിക്കളിയായി കണ്ടിരുന്ന എനിക്ക് പ്രഫഷണലിസത്തിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞുതന്നത് സൈനുക്ക് ആയിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു വെബ് ഡിസൈൻ ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം കിട്ടിയതും അവിടുന്നു തന്നെയായിരുന്നു.

Ø കമ്പ്യൂട്ടർ അല്ലാതെ മറ്റെന്തൊക്കെയാണ് പരിപാടികൾ ?

കമ്പ്യൂട്ടർ അല്ലാതെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കും കാർട്ടൂൺ കാണും അങ്ങിനെയൊക്കെ തന്നെ.

Ø കഴിവ് തെളിയിച്ച മറ്റു മേഖലകൾ ?

കാര്യമായി പറയാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ല. കുറച്ചെഴുതും അത്രമാത്രം.

Ø പഠനത്തിൽ എങ്ങിനെയാണ് ?

മോശമെന്ന് ഇതുവരെ ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നത് ഭാഗ്യം..!

Ø ഇനി കുടുമ്പത്തെക്കുറിച്ച് അല്പം പറയൂ..

അച്ഛൻ അഡ്വ. സുരേഷ് മേനോൻ, കോഴിക്കോട് കോടതിയിൽ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുന്നു. അമ്മ വിജു സുരേഷ് കോഴിക്കോട് ഗണപത് ഗേൾസ് ഹയർ സെക്കന്ററി സ്കൂളിൽ കണക്ക് ടീച്ചറാണ്.

Ø കുടുമ്പത്തിലെ മറ്റുള്ളവരുടേയും നാട്ടുകാരുടേയും സപ്പോർട്ട് ?

എല്ലാവരും പരമാവധി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Ø തിരക്കുള്ള ഒരു വെബ് ഡിസൈനറായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ശ്രീലക്ഷ്മി. ഈ തിരക്കിനിടയിൽ പഠനം എങ്ങിനെ കൊണ്ടു പോകുന്നു.?

ഓരോ ദിവസവും പഠിക്കാനുള്ളത് പഠിച്ച് തീർത്തതിനു ശേഷമേ ഞാൻ കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നിൽ എത്തുകയുള്ളൂ. സാധാരണ ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂർ. അവധി ദിവസങ്ങളിലാണ് ഞാൻ കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നിൽ കൂടുതൽ സമയം ചിലവാക്കുന്നത് പിന്നെ ഇപ്പോൾ സ്റ്റാഫും ഉണ്ട്.

Ø ഡിസൈനിങ്ങ് കോഴ്സുകൾ ഒന്നും കൂടുതൽ പഠിക്കാതെയാണല്ലോ ഈ രംഗത്തേക്ക് വന്നത് , ഭാവിയിൽ ആരാകണമെന്നാണ് മോഹം ?. ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടോ?

തീർച്ചയായും അക്കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞുവല്ലോ

Ø ഇപ്പോൾ വെക്കേഷൻ സമയമല്ലേ, എന്തൊക്കെയാണ് പരിപാടികൾ?

ഈ വെക്കേഷനിൽ നാലഞ്ച് സൈറ്റുകൾ ചെയ്തു തീർക്കാനുണ്ട്. പിന്നെ www.stateofkerala.in കുറച്ച്കൂടി മെച്ചപ്പെടുത്തണം

Ø എഴുത്തും വായനയെയും കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കൽ ഒരു സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്ക് സൈറ്റിൽ പറഞ്ഞ ഒരു ചെറുകുറിപ്പോടു കൂടി അഭിമുഖം അവസാനിപ്പിച്ചു..

കഥകൾ വായിക്കുമ്പോൾ

കവിതകൾ വായിക്കുമ്പോൾ

ഞാനറിയാതെ മോഹിച്ചുപോകുന്നു

കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും

അറിഞ്ഞഭാവം നടിക്കാതെ

മനസ്സ് മോഹിക്കുന്നു....

ഒരു കഥ എഴുതാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ

ഒരു വരി കവിത എഴുതാന്‍

എനിക്കും കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ......

അവള്‍ (മിനിക്കഥ )

2010-02-02T18:32:00.001+03:00

അവളുടെ കുറിപ്പുകള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും വായിച്ചു. ഒന്ന് കാണാന്‍, വീണ്ടും ഒന്നോര്‍‍ക്കാന്‍, തന്റെ മനസ്സില്‍ ഒന്നും അവശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും അവളെക്കുറിച്ചുള്ള പഴയ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് മനസ്സാ ഒരു തിരിച്ചു പോക്കിനു കൊതിച്ചിട്ടല്ലെങ്കിലും, വെറുതേ..

തനിക്കായ് പലപ്പോഴും പല വാക്കുകളില്‍ അവള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചെഴുതിയ, ഒരേ അര്‍ത്ഥത്തിലെത്തിച്ചേരുന്ന ആ വരികള്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാതെ സ്‌പര്‍ശിക്കുന്നതായി ഇന്നും ഞാനറിയുന്നു.

“ഒരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞൂ, പ്രണയം സത്യമാണെന്ന്.
മറ്റൊരിക്കല്‍ വിരഹം മരണമാണെന്നും!“

അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും അടര്‍ന്നു വീണ രണ്ടുതുള്ളിക്കണ്ണുനീരിന്റെ, ഒരുതരം വീര്‍‌പ്പുമുട്ടലിന്റെ അര്‍ത്ഥം തേടുകയായിരുന്നു ഞാനപ്പോഴും

“കിനാവുകളില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ലാതെ അലഞ്ഞ അവളുടെ ജീവിതത്തില്‍
അര്‍ത്ഥം നേടാന്‍ “ ഞാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ലേ?

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു ജീവിത പാതയില്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ അവളെ വീണ്ടും
കാണാന്‍ ,ഒന്നു ചിരിക്കാന്‍ കഴിയുമോയെന്ന് ഞാന്‍
ഇപ്പോഴും മോഹിക്കുന്നൂ.

അവള്‍ എന്റെ ആരായിരുന്നുവെന്ന്‍ ഇന്നുമെനിക്കറിയില്ലെങ്കിലും.....

ശിലയുടെ ദുഖം.

2010-01-24T20:11:00.004+03:00

പണ്ട് താന്‍ വെറുമൊരു പാറയായിരുന്നല്ലൊ. പ്രത്യേക രൂപമോ ഭംഗിയോ ഇല്ലാത്ത വെറുമൊരു പാറക്കഷണം. ആരും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ ഏതോ ഒരു മൊട്ടക്കുന്നിനടുത്ത മുളം കാട്ടില്‍ യുഗങ്ങളോളം ഒളിഞ്ഞുകിടന്ന കറുത്തു പരുപരുത്ത ഒരു പാറ.

എങ്കിലും എന്നിലും ഒരു ഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നു. അതിലോലമായ ഒരു ഹൃദയം.

ഒരുനാള്‍, ഒരു ശില്പ്പിയുടെ കൈപ്പിടിക്കുള്ളില്‍ ഞെരിഞ്ഞമരാന്‍ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഉളി സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ കാതില്‍ മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞു
"നിന്നില്‍ ഒരു സൗന്ദര്യമുണ്ട്. അല്ല, നീ തന്നെ സൗന്ദര്യമാണ് ഈ വിരൂപ ദേഹത്തില്‍ നിന്നും നിനക്കൊരു മോചനം കൊതിക്കുന്നില്ലേ..?

തന്റെ ശരീരത്തിലാകമാനം അവള്‍ തുളഞ്ഞു കയറുമ്പോഴും ഞാന്‍ വേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി. എപ്പോഴോ ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തന്നെ തറച്ചു കയറി. വേദന കൊണ്ട് പിടഞ്ഞെങ്കിലും ഹൃദയ ധമനികളിലൂടെ രക്തം പൊടിഞ്ഞു വെങ്കിലും ഞാന്‍ സന്തോഷിച്ചു. എല്ലാം എന്റെ മോക്ഷത്തിനല്ലേ.
അവസാനം ഞാനും ഒരു സുന്ദരനായി. ആരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, നോക്കി നിന്നുപോവുന്ന ഒരു സുന്ദര ശില്പ്പമായി !.

അതിനിടയില്‍ തന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തറച്ച, എന്നെ ഈ ഞാനാക്കിയ ആ കറുത്തുമെലിഞ്ഞ സുന്ദരിയെ ഞാന്‍ ഒരുപട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട് പോയെന്ന് വൈകിയെങ്കിലും മനസിലായി. അവള്‍ എന്നും എന്നെ കുത്തിനോവിച്ചിട്ടേയുള്ളുവെങ്കിലും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഏതോ ഒരു പുതുപ്പണക്കാരന്റെ ഷോക്കേസിലെ കണ്ണാടിക്കൂടിനുള്ളിലെ ഒരുകൂട്ടം ഫോറിന്‍ പാവകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാനും പ്രതിഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ തീവൃത അന്നാദ്യമായി ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മനസെന്നും അവളിലേയ്ക്ക് കുതിച്ചുയരാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊണ്ടു.

വികൃതമായ ആ പാറക്കഷണം മാത്രമായിരുന്നു താനെങ്കിലെന്ന് പലവുരു ഓര്‍ത്തുപോയി.

അന്ന് തന്റെ അടുത്തിരുന്ന ഒരു ഫോറിന്‍ പാവക്കുട്ടി ഒരു തമാശപോലെ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

"അവളൊക്കെ നിന്നെ എപ്പോഴേ മറന്നിട്ടുണ്ടാവും ഇപ്പോള്‍ മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു ശിലയുമായ്..!?"

തന്റെ മനസ്സു മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും തനിക്കൊരു മോചനമുണ്ട്. അധികം അകലെയല്ലാതെ എനിക്കവളിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരാനാവുമെന്നും.

സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരമെന്നോണം ഒരിക്കല്‍ ആരുടെയോ കൈതട്ടി നിലം പതിച്ച എന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ശിഥിലമായി. വിരഹത്തിന്റെ ഭാരവും വിട്ടകന്നതിനാലാവം ഭാരരഹിതനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു

ഇന്ന്...

ഇന്നു ഞാന്‍ ആ പുതുപ്പണക്കാരന്റെ പറമ്പിലെ അനാഥമായ ഏതോ മൂലയില്‍ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ കിടക്കുമ്പോഴും എന്നെ ഞാനാക്കിയ, എന്റെ മോഹങ്ങള്‍ക്ക് നിറവും രൂപവും പകര്‍ന്ന, ഇപ്പോഴും ആ ശില്പ്പിയുടെ കൈകളാല്‍ തടവിലാക്കപ്പെട്ടു കിടന്നു നെടുവീര്‍‌പ്പിടുന്ന അവലുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ മയങ്ങി ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ

യുഗങ്ങളോളം....

അണ്ണാ നിങ്ങളാണ് താരം..!

2010-01-21T22:13:00.009+03:00

രണ്ട് മാസം മുന്‍പുള്ള ഒരു ഞായറാഴ്ച.

ബൂലോകത്തെ നാലാള്‍ അറിയുന്ന ഒരു ബ്ലോഗറുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു ഫോണ്‍‌കോള്‍ എത്തി

ഹലോ താങ്കളാണോ സുപ്രസിദ്ധ ബ്ലോഗ്ലര്‍ .........?

വല്ല ബ്ലോഗറും തന്റെ പുതിയ പോസ്റ്റിനെക്കുറിച്ച് നല്ല രണ്ട് പറയാനാകും എന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം ഫോണ്‍ എടുത്തു " അതേ ഞാനാ"

ഗുഡ് മോര്‍‌ണിങ്ങ് സര്‍..ഞങ്ങള്‍ ഒരു ടെലി സീരിയല്‍ നിര്‍മ്മിക്കാനുള്ള പ്രാരംഭ നടപടികള്‍ ആലോചിച്ചു വരുകയാണ് ഒരു പ്രവാസകഥ. മലയാളത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ ചാനലില്‍ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യുവാനാണ് താങ്കള്‍ ഇതില്‍ സഹകരിക്കണം. താങ്കളുടെ കഥയാണ് ഞങ്ങള്‍ പ്ലാനിടുന്നത്

പൊതുവേ തന്റെ രക്തത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നിട്ടുള്ള അഹങ്കാരം പൂര്‍‌വാധികം ശക്തമായ് തന്നെ അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നു വന്നു.

ങൂം.. ശരി ശരി.. ഞാന്‍ ശ്രമിക്കാം ബട്ട്.. ഒരു കണ്ടീഷന്‍

എന്താ സര്‍..?

ഷൂട്ടിങ്ങിന് ഞാന്‍ സെറ്റില്‍ ഉണ്ടാകും. അവിടെ വച്ച് ഞാന്‍ ഓരോ എപ്പിസോഡും എഴുതിത്തരും. ഇവിടുന്നു നാട്ടിലേക്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റ് ഹോട്ടല്‍ സൗകര്യങ്ങള്‍. ഒക്കെ നിങ്ങളുടെ അറേഞ്ച് ചെയ്യണം.. ഒക്കെ..?

ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മസ്സിലുപിടിത്തം കണ്ട് "പോ പുല്ലേ " എന്ന് പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ബൂലോകത്ത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നില്‍ അത്യാവശ്യം ആളുകള്‍ ഉണ്ടെന്നും അവരും അവരുടെ വീട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ഒക്കെ കാണുമല്ലോ അതോടെ സീരിയല്‍ പപ്പുലറാകുമെന്നും ധരിച്ച നിര്‍മാതാവ് അരമനസ്സോടെ അതിനും സമ്മതം മൂളി. അങ്ങിനെ ഷൂട്ടിങ്ങ് തുടങ്ങി.

പ്രധാനപ്പെട്ട ചില ഭാഗങ്ങള്‍ ഊട്ടിയിലായിരുന്നു. സംഭവം സീരിയല്‍ നിര്‍മ്മാണമാണെങ്കിലും ഏതോ സിനിമ ഷൂട്ടിങ്ങ് ആയിരിക്കും സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ കാണുമായിരിക്കും എന്ന് ധരിച്ച് കൂടിയ പാവം നാട്ടുകാരെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പോലീസ് തന്നെ വേണ്ടി വന്നു. ആ ബഹളത്തിനിടെ ഒരു മൂലയില്‍ മാറിയിരുന്നു നമ്മുടെ കഥാകൃത്ത് അടുത്ത എപ്പിസോഡിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചക്കിടയിലാണ് ഒരാള്‍ ക്യാമറയുമായ് അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നില്‍ ചെന്നത്. അയാള്‍ പറഞ്ഞു
സാര്‍ പടം കിടിക്കട്ടുമാ...?

കഥാകൃത്ത് അത്ഭുതത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. ഹോ...! മലയാളത്തിലെ നാലാള്‍ അറിയുന്ന എത്രയോ നടീ നടന്മാര്‍ ഈ ലൊക്കേഷനില്‍ ഉണ്ടായിട്ടും എനിക്കൊരാരാധകന്‍ ഇവിടെയോ..?

ചിലപ്പോ തന്റെ നവരസങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തി ഇട്ട പോസ്റ്റ് ഇയാള്‍ കണ്ട് കാണുമായിരിക്കും..ശോ..! എന്നെ പോലുള്ള സാധാ എഴുത്തുക്കാരുടെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കില്‍ ആ മമ്മൂക്കയുടെയും ലാലേട്ടന്റെയും ഒക്കെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും പാവങ്ങള്‍..!

ഒക്കെ തമ്പീ പെട്ടെന്ന് വേണം കേട്ടോ..കഥാകൃത്ത അല്പം ഗമയില്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു

ആയാള്‍ നമ്മുടെ കഥകൃത്തിന്റെ വിവിധ സ്റ്റൈലിലെ കുറേ പടങ്ങള്‍ എടുത്തു.

അഞ്ചേ അഞ്ചു മിനിറ്റിനകം ക്യാമറാമാന്‍ ഫോട്ടോകളുമായ് എത്തി..

സര്‍, മൊത്തം ആറ് കോപ്പി ഇറുക്ക്.. കോപ്പി ഒന്നുക്ക് 50രൂപായ് ആകെ 300 രൂപ. സാര്‍ ഒരു 250 രൂപ തന്നാ പോതും..

കിലുക്കം സിനിമയില്‍ നമ്മുടെ ജഗതിയുടെ കഥാപാത്രം പോലെ ഊട്ടിയില്‍ വരുന്ന ടൂറിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് ചിത്രങ്ങളെടുക്കുന്ന ഒരു ക്യാമറാമാന്‍ ആയിരുന്നു അയാള്‍ എന്നറിഞ്ഞ് അല്പം ചമ്മലോടെ പണം എണ്ണിക്കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ചില ജൂനിയര്‍ ആര്‍‌ട്ടിസ്റ്റ് ഊറിച്ചിരിച്ചതിന്റെ അര്‍ത്ഥം എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും നമ്മുടെ കഥാകൃത്തിനു മനസ്സിലായില്ല.

അത്ര സൗകര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു ഹോട്ടലില്‍ ആയിരിന്നു സെറ്റിലുള്ളവക്ക് താമസം ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിരുന്നത്. അമേരിക്കയിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങളില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്ന കഥാകൃത്തിനുണ്ടോ ഈ ചെറിയ ഹോട്ടലില്‍ കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നു.

രാത്രി പത്തര മണിയായിക്കാണും. ഉറക്കം വരാതെ ഹോട്ടല്‍ വരാന്തയിലൂടെ ഉലാത്തി നടക്കുമ്പോഴായിരുന്നു നായികയുടെ മുറിയില്‍ നിന്നും അവരുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരം കേള്‍ക്കുന്നത്.

"ഇന്ത മുറിയില്‍ ഫാനിറുക്ക് നമ്മുക്ക് ഇങ്ക തൂങ്കിയാലോ..?"

കഥാകൃത്ത് എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം പകച്ച നിന്നുപോയീ..!

നായികയ്ക്ക് പ്രത്യേകം മുറി കൊടുത്തിട്ടും അവര്‍ അമ്മയുടെ മുറിയില്‍ തൂങ്ങാന്‍ വന്നത്...?

സില്‍ക്ക് സ്മിത. മയൂരി .. പിന്നെ പഴയ ലേഖ.. അവരെപ്പോലെ നമ്മുടെ നായികയും...?

എന്തെങ്കിലും അവിവേകം കാണിക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ അവരെ രക്ഷപെടുത്തിയേ തീരൂ..

"ബ്ലോഗര്‍ക്കാവിലമ്മേ ശക്തിതരണേ " എന്നു മനസ്സില്‍ കരുതി അദ്ദേഹം കതകില്‍ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി.
പെട്ടെന്നുള്ള അറ്റാക്ക് കാരണം പാവം നായികയും അമ്മയും പേടിച്ചു വിറച്ച് ഒച്ചവച്ചു

സംഭവം അറിഞ്ഞു നിര്‍മ്മാതാവും സം‌വിധായകനും മുതല്‍ റ്റീബോയ് വരെ അവിടെ എത്തി.

ഇവര്‍ തൂങ്ങിമരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ടാ ഞാന്‍ .....കഥാകൃത്ത് നയം വ്യക്തമാക്കി

നായിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു

"എന്റെ മുറിയിലെ ഫാന്‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നില്ല ഇന്ത രാത്രി എതുക്ക് കം‌പ്ലെയില്‍ പണ്ണണ്ണം നാളെക്ക് ശൊല്ലാം എന്ന് നിനച്ചെ. ഇന്നേക്ക് ഞാന്‍ അമ്മാവിന്‍ മുറിയില്‍ തൂങ്കവന്നതാക്കും.."

സംഭവം ആകെ കൊളമായി എന്ന് ചുരുക്കം.

അന്ന്‍ നിര്‍മ്മാതാവും സം‌വിധായകും കൂടി ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.

സര്‍, നിങ്ങള്‍ സെറ്റില്‍ ഒന്നും വരണമെന്നില്ല. തിരിച്ച് പോയി അവിടിരുന്നു എഴുതിത്തീര്‍ത്തിട്ട് ഓരോ എപ്പിസോഡും മെയില്‍ ചെയ്താല്‍ മതി.

----------

അങ്ങിനെ ബൂലോകത്ത് നിന്നുമൊരു കഥാകൃത്ത് സീരിയല്‍ രംഗത്തേക്ക് കടന്നു വരുന്നു. നമ്മുക്ക് അദ്ദേഹത്തിനു എല്ലാ ആശംസകളും നേരാം...

ങാ.... ഇതുവരെ ഞാന്‍ ആ ബ്ലോഗറെ പരിച്ചയപ്പെടുത്തിയില്ല അല്ലെ..

ദേ, ഈ പോസ്റ്ററില്‍ നിന്നു നിങ്ങള്‍ തന്നെ ആ കഥാകൃത്തിനെ കണ്ടെത്തിക്കോളൂ..

ഇനിയും ആളെ മനസ്സിലായില്ലെങ്കില്‍ ഒരു ക്ലൂ കൂടി പിടിച്ചോളൂ

കാലചക്രം

2010-01-19T21:50:00.001+03:00

ശൈശവത്തില്‍
ജീവിതം ഒരു പൂമ്പാറ്റ പോലായിരുന്നു
വര്‍‌ണ്ണച്ചിറകുകളുമായി തൊടിയിലെ
പൂക്കള്‍ തോറും പാറി നടന്ന
നിറമുള്ളൊരു പൂമ്പാറ്റ.

----
ബാല്യത്തില്‍
ഞാനൊരു വികൃതിയെന്നമ്മ.
അന്ന് ജീവിതം കൗതുകമായിരുന്നു
ആ കൗതുകത്തെ കണ്ടത്താന്‍
കൈയ്യില്‍ കിട്ടുന്നതെന്തും
ഉടച്ച് നോക്കി രസിച്ചു ചിരിച്ചു.

----
കൗമാരത്തില്‍
ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങളെ
താലോലിച്ചപ്പോള്‍
ജീവിതം മലര്‍‌വാടിയായിരുന്നു
പിന്നീടെപ്പോഴോ സ്വപ്നങ്ങളോരോന്നായ്
കൊഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജീവിതമൊരു
മരുഭൂമിയെന്നാദ്യമായറിഞ്ഞു.
അതിലൊരു നീരുറവ തേടിയായി
പിന്നീടെന്റെ പ്രയാണം.

----
യൗവ്വനത്തില്‍
ആദ്യമായാരേയോ പ്രണയിച്ചപ്പോള്‍
ജീവിതം സ്വര്‍‌ഗ്ഗത്തിന്റെ താഴ്വാരമായി
ഈ മനോഹരതീരത്ത്
ഇനിയുമൊരായിരം ജന്മങ്ങള്‍
കൊതിച്ചു പോയി.
പക്ഷേ, ആ കിനാക്കളെല്ലാം
ചിറകറ്റു വീണ നിമിഷം
ജീവിതം അഗാധ ഗര്‍ത്തമെന്നറിഞ്ഞു
ഞാനാ ഗര്‍ത്തത്തിലാണ്ടുപോയെന്നും.

----
ഇന്ന്
എന്റെയീ ജീവിതം കേവലം
നീര്‍ക്കുമിളകളെന്ന് ഞാനറിയുന്നു
ജീവിത സാഗരത്തില്‍
അനന്തമായി മുങ്ങിപ്പൊങ്ങവേ
ഓര്‍‌മ്മകള്‍ തന്‍ നൗകയിലേന്തി
എന്റെ ഹൃദയവും മനസ്സും
തിരികെ തുഴയുന്നുവോ..?
ഹൃദയം യൗവ്വനത്തെ തേടിയലയുമ്പോള്‍
അങ്ങ് ദൂരെ മനോഹരമായ
പച്ചപ്പുള്ള ഒരു ചെറുതുരുത്ത്
അങ്ങോട്ടേയ്ക്കുള്ള പാച്ചിലില്‍
അതുമൊരു പകല്‍ക്കിനാവു
മാത്രമെന്നറിയുമ്പോള്‍..?

തമസ്സ്

2009-12-20T21:10:00.007+03:00

പൂക്കള്‍ വിടരുന്നതും
കൊഴിയുന്നതുമറിയാതെ,
ഋതുക്കള്‍ മാറുന്നതറിയാതെ
രാവിന്റെ ശാന്തതയും
പകലിന്റെ സൗന്ദര്യവുമറിയാതെ
പ്രിയതമയുടെ കണ്ണുകളില്‍
വിരിയുന്ന പ്രണയത്തിന്‍
വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ കാണാതെ
ഈയുള്ളവനെപ്പോലും
ഒന്നു കാണാനാകാത്ത,
ജീവിതയാത്രയിലെ ഒഴുക്കിനെതിരെ
നീങ്ങാന്‍ പാടുപെടുന്ന
ഒരന്ധന്‍ ഈ ഞാന്‍...

ഈ അന്ധതയും ഇന്നു ഞാന്‍
ആസ്വദിക്കുകയാണ്
എനിക്കെന്തിനു വേണം കാഴ്ചകള്‍..?
തന്റെ മതത്തെ, ദൈവത്തെ
സം‌രക്ഷിക്കാന്‍ പരസ്പരം വെട്ടിക്കീറുന്ന
യുവത്വത്തെ കാണാനോ..?
അവരുടെ വാള്‍മുനയില്‍ നിന്നിറ്റുവീഴും
ചുടുരക്തമൊഴുകുന്ന ശവപ്പറമ്പ് കാണാനോ?
കാമഭ്രാന്തന്മാരാല്‍ പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെട്ട്
തകര്‍ന്ന പെണ്‍‌കിടാവിനെ കാണാനോ?
അവരെ നീതിപീഠത്തിനു മുന്നില്‍
വീണ്ടും വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്
തുണിയുരിയിക്കുന്ന
നിയമത്തിന്റെ കറുപ്പില്‍ പൊതിഞ്ഞ
വൈറ്റ്ക്കോളര്‍ കാണാനോ..?

വേണ്ട എനിക്കീ കാഴ്ച വേണ്ട
ഈ പ്രകാശം വേണ്ട
ഈ ലോകത്തെ
ഒരു സൗന്ദര്യവും
കാണേണ്ട
തമസ്സ് തന്നെ സുഖപ്രദം..

സത്യവും മിഥ്യയും

2009-12-14T21:24:00.000+03:00

എന്റെ മനമാം നോട്ടുബുക്കിലെ
കുറേ താളുകള്‍ ഞാന്‍
അവള്‍ക്കായ് മാറ്റിവച്ചു
അവയിലാകെ
അവളുടെ സ്നേഹം നിറച്ചുവച്ചു.
എന്റെ ചിന്തയില്‍
പ്രണയത്തിന്റെ
ഒരു താജ്മഹലും
അവള്‍ക്കായി പണിതുവച്ചു.

സ്വപ്നത്തില്‍ കുറെ നിറമുള്ള
കനലുകള്‍ കൂട്ടിയിട്ടു
അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളുടെ
കത്തുന്ന കനലുകള്‍

ഒരുപാട് മോഹങ്ങളും
പിന്നെ കുറേ സ്വപ്നങ്ങളും
നെഞ്ചോടേറ്റ് ഞാന്‍ മയങ്ങി
വിരഹത്തിന്റെ നൊമ്പരച്ചൂട്
പുതപ്പായി മൂടിപ്പുതച്ച്
സന്തോഷത്തോടെ
സമാധാനത്തോടെ
ഞാനുറങ്ങുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കലവള്‍
ആ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നെന്നെ
വിളിച്ചുണര്‍ത്തി
എന്നോട് മെല്ലെപ്പറഞ്ഞു
എല്ലാം കിനാവായിരുന്നെന്ന്
വെറും പകല്‍ക്കിനാവ്
മാത്രമായിരുന്നെന്ന്!

സ്വപ്നത്തിനും ജീവിതത്തിനിമിടയില്‍
മുറിഞ്ഞു വേദനിച്ചത്
എന്റെ ഹൃദയമാണെന്നും
അതിലൂടെ ഒലിച്ചിറിങ്ങിയത്
എന്റെ ഹൃദയ രക്തമാണെന്നും
അവള്‍ക്കറിയില്ലെല്ലോ
അതോ, അറിവില്ലായ്മ നടിച്ചതോ...?

പ്രസ്വാപം

2009-12-10T20:07:00.003+03:00

മക്കളെ, നിങ്ങളെ വേര്‍‌പെട്ടു പോന്നു ഞാന്‍
ഇക്കൊടും ചൂടിലലഞ്ഞിടുന്നു
'അചഛാ'യെന്നുച്ചത്തിലുള്ള നിന്‍
പൊന്‍‌വിളി കേള്‍ക്കുവാന്‍
കാലങ്ങളെത്ര ഞാന്‍ പിന്നിടേണം..?.

മക്കളേ നിങ്ങള്‍ക്ക് ലക്ഷങ്ങള്‍ നല്‍‌കുവാന്‍
വര്‍‌ഷങ്ങളെത്ര ഞാന്‍ പാടുപെട്ടീടണം
മോഹങ്ങളൊക്കെയും വിയര്‍‌പ്പാക്കി
നിങ്ങള്‍ക്ക് നല്ലോരു ഭാവി വന്നീടുവാന്‍.
കാണുമോ നിങ്ങള്‍ക്കാ സ്‌നേഹം
തിരിച്ചേകുവാനാകുമോ നാളെയെങ്കിലും

വ്യര്‍‌ത്ഥമോ, സത്യമോ, മിഥ്യയോ..?
ആരതറിയുന്നു കേവലം ശോഷിച്ച
ജീവന്റെ കോലമായ് ഞാന്‍ മടങ്ങീടവേ.
എങ്കിലും നിങ്ങളെ മാത്രമേ ചിന്തിപ്പൂ
നിങ്ങളാണെന്നുമെന്‍ ജീവന്റെ ജീവന്‍.

എന്തും വരട്ടെ, നിരാശയില്ലല്ലവും
ഇനിയെന്തീ പ്രവാസിക്കു നഷ്‌ടമാവാന്‍..?
നഷ്‌ടപ്പെടുന്നതെന്‍ യൗവ്വനമോ
നിങ്ങളൊടൊത്തെന്‍ ജീവിത കാലമോ.
നിങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍‌കുന്നൊരീ നല്ലകാലം
ഞങ്ങള്‍ക്ക് നീയേകുമോ ശിഷ്‌ടകാലങ്ങളില്‍..?

പ്രതികര്‍മ്മം

2009-12-03T17:26:00.001+03:00

കത്തിജ്ജ്വലിക്കട്ടെ സൂര്യന്‍, ചുട്ടുപൊള്ളും
വെയിലിലെന്‍ തൊലിയില്‍
കറുപ്പുനിറം പകര്‍‌ത്താന്‍ !.
ആഞ്ഞുവീശട്ടെ മണല്‍‌ക്കാറ്റെന്‍
കണ്ണുകളിലന്ധകാരം പരത്താന്‍ !
ഉരുകിയൊലിക്കട്ടെ വിയര്‍‌പ്പെന്‍
ശിരസ്സില്‍ നിന്നും
ഇറ്റിറ്റു വീണിതെല്ലാം നനയ്ക്കുവാന്‍ !
വീശിയടിക്കട്ടെ കൊടുങ്കാറ്റെന്‍
കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെ തകര്‍ക്കുവാന്‍ !

ഞെട്ടറ്റ പോലെ ഞാന്‍ വീണതായ് തോന്നീടാം
പൊട്ടുകില്ലെല്ലുകള്‍, കാരാഗ്രഹങ്ങളില്‍
കൊണ്ടെന്റെ ജീവനെ തകര്‍ക്കുവാനും !
കേവലം നിഷ്‌ഫലമായുധം ഒക്കെയും !.

കാരണം കാണിച്ചു കേഴുവാനാളല്ല
കാലമേ നീ നിന്‍ വഴിപോകുക
ഈ മരുഭൂമിയില്‍ കാണാം നിനക്കെന്റെ
കാണാക്കരുത്തിന്റെ കാലടിപ്പാടുകള്‍.

എന്റെ സ്വപ്നം

2009-11-14T18:30:00.001+03:00

എന്റെ സ്വപ്നം,
ഉച്ചവെയിലില്‍ തിളങ്ങുന്ന സൂര്യതേജസ്സല്ല.
രജനിയെ പാല്‍ക്കടലാക്കുന്ന
പാല്‍ നിലാവല്ല
ആകാശത്തിലെ ഒരു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രം
മാത്രം..!

എന്റെ സ്വപ്നം
അലറുന്ന തിരമാലകളല്ല
കൊടുംകാറ്റല്ല
മന്ദമാരുതന്റെ തലോടലേറ്റ്
പുളകം കൊള്ളുന്ന
നിളയുടെ ഒരു കുഞ്ഞോളം മാത്രം..!

എന്റെ സ്വപ്നത്തില്‍
പൂന്തോട്ടമോ
വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കളോ
ഇല്ല, ഒരു കുഞ്ഞു പനിനീര്‍‌പ്പൂവുമാത്രം..!

ഇന്ന് എന്റെ സ്വപ്നത്തില്‍
വാടിക്കരിഞ്ഞ
ഒരു പൂവിതള്‍ മാത്രം ..!
പക്ഷേ
ഈ സ്വപ്നം എന്റെ പ്രാണനാണ്
എന്റെ ഹൃദയമാണ്
ഈ പൂവിതളും ഒരിക്കല്‍
ആരും മോഹിച്ചിരുന്ന
വര്‍‌ണ്ണമുള്ള
ഒരു പൂവിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നല്ലോ..?

ഒരു നഷ്ടസ്വപ്നത്തിന്റെ ഓര്‍‌മ്മയ്ക്ക്

2009-11-06T19:18:00.006+03:00

എന്നും പതിവുള്ളതെങ്കിലും
ഇന്നത്തെ സംഗമം വിരഹത്തിന്റേതാകുമെന്ന്
ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല
പതിവ് പൊലെ
ഞങ്ങൾ കണ്ണും കണ്ണും നൊക്കിയിരുന്നു
ഏറെ നേരം,
ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും
ആ മൌനം വാചാലമായിരുന്നു.

എന്റെ തലയിലെ ഒന്നുരണ്ട്
വെള്ളിനൂലുകൾ നോക്കി അവൾ
മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചുവൊ..?
“തല മുഴുവൻ നരച്ചു ഇപ്പൊഴും
ചെറുപ്പമെന്നാ ഭാവം”
മറുപടിയായ് ഞാനും ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
അതു പറയാൻ മറ്റാരെക്കാളും
അവൾക്കാണല്ലോ അർഹത
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ, ആശകൾ,
മോഹങ്ങൾ, മോഹഭംഗങ്ങൾ
എല്ലാം, എല്ലാം തുറക്കുന്നത്
അവൾക്ക് മുന്നിൽ മാത്രമായിരുന്നു.
എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അറിയുന്നവൾ !.
കുറേ നല്ല വശങ്ങൾ ഏറ്റ് പറഞ്ഞ്
സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നെ സുഖിപ്പിക്കുമ്പോൾ
എന്റെ പോരായ്മകൾ തുറന്നു പറയുന്നത്
അവൾ മാത്രമായിരുന്നല്ലൊ.

ഈ മനസ്സിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ വിരുന്നു വരുന്ന
ഒരു അജ്ഞാത സുന്ദരിയെക്കുറിച്ച്
അവളോട് പറയുമ്പോൾ ഒരു കള്ളച്ചിരി
എന്റെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞിരുന്നൊ..?
തെറ്റെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ അവൾ
അപ്പോഴും പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
എല്ലാം ശരി മാത്രമെന്നവൾ
നിശബ്ദമായി എന്നൊട് മന്ത്രിച്ചു

ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ
മെല്ലെ കുറച്ചു അടുത്ത് ചെന്ന്
അവളെയെടുത്ത് ഈ നെഞ്ചോട്
ചേർത്ത് ഒരു സ്നേഹസമ്മാനം നൽകാൻ
ചുണ്ടോടടുപ്പിയ്ക്കുമ്പോഴായിരുന്നു !!
ഒരു ചെറിയ കൈപ്പിഴ !!

തകർന്ന മനസോടെ
അതിലെറെ ദുഖത്തോടെ,
പൊട്ടിത്തകർന്നു നിലത്തു കിടക്കുന്ന
അവളെ ഒന്നു നൊക്കുമ്പോഴും
അവൾ പതിവുപോലെ എന്നെ നോക്കി
പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അവസാനം,
തുത്തുവാരി വേസ്റ്റ് ബോക്സിലിട്ടിട്ട്
അൻപത് റിയാലു കൊടുത്ത്
അതിലും നല്ലൊരു കണ്ണാടി വാങ്ങി
ഞാനെന്റെ മുറിയിൽ തുക്കി.

കടലാസു പൂവുകള്‍

2009-10-23T20:15:00.006+03:00

മാനവര്‍ ചൂടാത്ത,മാനത്ത് നോക്കുന്ന
വര്‍‌ണ്ണക്കടലാസ്സു പൂവുകളെ
ദേവനും വേണ്ട, മാലോര്‍ക്കും വേണ്ടല്ലോ
പിന്നീ പാഴ്ജന്മമായി എന്തിനു പൂത്തുനീ ?

വൃദ്ധസദനത്തിന്‍ ജാലകച്ചാരത്ത്
മന്ദസമീരനിലാടി നില്‍ക്കും
വര്‍‌ണ്ണ മനോഹരീ, ഇല്ല നിന്നെപ്പോലെ
ജന്മ സുകൃതമീ വയോധികര്‍ക്കും
കുത്താത്ത മുള്ളല്ലീയെത്താത്ത ദൂരത്തെന്നാലും
എത്തിപ്പിടിക്കാനാരോരുമില്ലാതെ
തെല്ലകലെ വാര്‍ത്തുല്ലസിച്ചു രസിക്കുന്ന
സൗഗന്ധികങ്ങളെ കാണുന്നുവോ നീ..?

കേവലം കാണുവാന്‍ കണ്ടൊന്നു പോകുവാന്‍
നോക്കൂത്തിപോലെ ഞങ്ങളുണ്ട് നിനക്കെപ്പോഴും
ദേവനും വേണ്ടല്ലോ മാലോര്‍ക്കും വേണ്ടല്ലോ
പിന്നീ പാഴ്ജന്മമായി എന്തിനു പൂത്തുനീ..?

വെറുതെ..

2009-10-20T19:00:00.012+03:00

കൂട്ടിയാലും കുറച്ചാലും
ഗുണിച്ചാലും ഹരിച്ചാലും
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഗണിതമാണ്
ജീവിതമെന്ന്
ഒരിക്കലും പറയാതെയെങ്കിലും
നീയെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു .

എന്തെല്ലാം ജീവിത പാഠങ്ങളാണ്
ഇനിയും നീയെന്നെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്
നീയിപ്പോഴും പറയാന്‍ മടിക്കുന്ന
ഭാഗങ്ങളില്‍ ഞാന്‍
എന്തെഴുതിയാണ് മുഴുപ്പിക്കുക ?

നീ ഇതുവരെ പകര്‍ന്നു തന്നതില്‍
ഏത് ശരി ഏത് തെറ്റെന്ന്
എങ്ങിനെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തും..?
അവയൊക്കെ ചേരും‌പടി ചേര്‍ക്കാന്‍
എന്നും എന്റെ മനസ്സില്‍
സ്നേഹമഷി ഒരു തുള്ളിയെങ്കിലും
ബാക്കിയുണ്ടാവുമോ
ആവോ....?

ഒരു ബ്ലോഗിന്റെ അന്ത്യം

2009-10-16T08:45:00.001+03:00

കവിതകളും കഥകളും
മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സു നിറയെ
പുതിയ പോസ്റ്റുകളും കമന്റുകളും
മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍
ഓരോ പോസ്റ്റുകളിലും വായനക്കാരുടെ
കമന്റുകള്‍ വിളിച്ചോതുന്നത്
"നിനക്ക സാഹിത്യത്തില്‍ നല്ലൊരു
ഭാവി കാണുന്നു സ്നേഹിതാ..."
അവധി ദിനങ്ങള്‍ ബ്ലോഗിനായ് മാറ്റി വച്ചു
റിയാലുകള്‍ കിട്ടുമെങ്കില്‍ പോലും
ഓവര്‍‌ടൈം ചെയ്യാതായി
കവിതകളിലൂടെ സ്നേഹിച്ചെത്തിയ
അവളോട് മാത്രമല്ല
എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളോടും
ഡാവിഞ്ചിക്കോടും പാബ്ലോ നെരൂദയും
വിക്ടര്‍ ഹ്യൂഗോയും ലിസ സരനും
തട്ടിവിട്ടപ്പോഴെന്തായീ
ജീടാക്കിലെ പച്ചവെളിച്ചം കണ്ടാല്‍ പോലും
ആരും മിണ്ടാതായ്
മദ്യം ഹറാമായത് കൊണ്ട്
കവിയരങ്ങിനും സാഹിത്യ സമ്മേളനങ്ങള്‍‌ക്കും
താല്പര്യമില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും
മറുനാട്ടിലായതിനാല്‍ താടിയും മുടിയും
നീട്ടാനും കുറ്റിബീഡി വലിക്കാനും വയ്യാതായി
നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കില്‍
പച്ചയായ ജീവിതം തേടി
രാത്രി വൈകിയും തെരുവിലലയാമയിരുന്നു
എന്നാലും സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാടുകയറുകയായിരുന്നു
ആദ്യ കവിതാ സമാഹാരം
ഡീസീ ബുക്സില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ കരന്റ് ബുക്സില്‍
ഡീസീ കരന്റ് പോയിട്ട്
ഓലപ്പീപ്പി പബ്ലിക്കേഷന്‍സ് വരെ
അവഗണിച്ചുവെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍
................................
ഒരൊറ്റ ബട്ടണ്‍
"ഡിലേറ്റ് ആള്‍"
ഹാ... സുഖം സ്വസ്ഥം..!
ഓര്‍ക്കൂട്ടും , ഫേസ്‌ബുക്കും
പിന്നെ ബ്ലോഗും പൂട്ടിക്കെട്ടി
യൂട്യൂബ് തുറന്ന്
"എന്റെ ഖള്‍ബിലെ വെണ്ണിലാവു നീ
നല്ല പാട്ടുകാരാ.."
കൈയ്യില്‍ കടുപ്പത്തലൊരു
സുലൈമാനിയും
സുഖം സ്വസ്ഥം..!

ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ ഓര്‍‌മ്മയ്ക്ക്

2009-10-12T19:00:00.001+03:00

സൗഹൃദം ഒരു പിച്ചളപാത്രം പോലെയത്രേ !.
ഇടയ്ക്കിടെ ഉരച്ചുമിനുക്കികൊണ്ടിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ മറവിയുടെ ക്ലാവുപിടിച്ച് നിറം മങ്ങി അതിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടപ്പെടും.

എന്നാല്‍ നല്ല സൗഹൃദം ഒരു മാണിക്ക്യം പോലെയല്ലെ? എവിടെ ഏത് സാഹചര്യത്തില്‍ എത്ര കാലം കിടന്നാലും അതിന്റെ ഭംഗി ഒട്ടും തന്നെ കുറയില്ല.

പണ്ട് 15 വര്‍‌ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ബ്ലോഗും, ഓര്‍ക്കൂട്ടും, ഫേസ്‌ബുക്കും ഒന്നും സാധാരണക്കാര്‍‌ക്ക് പരിചയമില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഫോബിയായിരുന്നല്ലൊ "തൂലികാ സൗഹൃദം". ഒരുപക്ഷേ നമ്മള്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരിടത്ത് നിന്നും ഒരിക്കല്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാള്‍ നമ്മുടെ സുഹൃത്തായ് തീരുക..!അവിടുന്നു നമ്മളെ തേടി നമ്മുടെ ക്ഷേമാന്വഷണങ്ങളും കുശലാന്വഷണങ്ങളുമായി നമ്മളെ തേടി ഒരു കത്ത് വരിക..!എത്ര രസകരമാണത്..!
അത് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു നാട്ടിലും വിദേശങ്ങളിലുമായ് കുറെ നല്ല തൂലികാ സുഹൃത്തുക്കള്‍.

ഞങ്ങളുടെ ചിന്താഗതിയും, ശീലങ്ങളും, സ്വഭാവങ്ങളിലും വല്ലാത്ത സാമ്യം തോന്നിയത് കൊണ്ടോ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍ ദൈവസമ്മാനമെന്നതിനാലോ എന്നറിയില്ല അതില്‍ ഒരു സുഹൃത്ത് തൂലികാ സൗഹൃദങ്ങളുടെ ഔപചാരികതയും അകലങ്ങളും മറന്ന്‍ ഉറ്റ മിത്രങ്ങളായി മാറുകയായിരുന്നു. ആകാശ ഭൂമിക്കിടയിലെ എന്തും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനുള്ള വിഷയമായി മാറിയിരുന്നു ആ നാളുകളില്‍. പരസ്പരം ഒരു വാശിപോലെ സ്നേഹം പകര്‍ന്നു പങ്കുവയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങള്‍ എണ്ണി പോസ്റ്റ്മാനെ കാത്തിരുന്ന ഒരു കാലം.

ഞാന്‍ ഈ ബ്ലോഗില്‍ കുറിച്ചിട്ടുള്ള കഥകളും കവിതകളും അല്പമെങ്കിലും ആ ഗണത്തില്‍ പെടുത്താം എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനു പിന്നിലും ആ സുഹൃത്തിന്റെ പ്രോത്സാഹനമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കുറിച്ച് കുറേ താളുകള്‍ നിറച്ച് അയച്ച് കൊടുക്കുമ്പോള്‍ ആ പൊട്ടക്കുറിപ്പുകളെ "വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു ഇനിയും എഴുതണം" എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുമായിരുന്നു ആ ആത്മമിത്രം.

കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍, ജീവിതം ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാനുള്ള പരക്കം പാച്ചിലില്‍ എന്നെ ഈ പ്രവാസഭൂമയിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നട്ടപ്പോള്‍, എല്ലാ പ്രവാസികളേയും പോലെ ഗൃഹാതുരുത്വം ജീവിതം വിരസമായി തോന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആശ്വാസമായ് എന്നെത്തേടി ആ സുഹൃത്തിന്റെ സന്തോഷവാക്കുകള്‍ ഈ ഗള്‍ഫിലേയ്ക്കും എല്ലാ ആഴ്ചകളിലും മുടങ്ങാതെ എന്നെ കാത്ത് എന്റെ പോസ്റ്റ് ബോക്സില്‍ കിടക്കുമായിരുന്നു. കോളജില്‍ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവനു കിട്ടുന്ന കേവലം പോക്കറ്റ് മണിയില്‍ നിന്നുമാണ് സ്റ്റാമ്പിനുള്ള പണം കണ്ടെത്തുന്നതെന്നറിയാമെങ്കിലും അരുതെന്ന് പറയാനും എനിക്കാകുമായിരുന്നില്ലല്ലോ. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകള്‍ക്കിടയിലെ നിര്‍മ്മ‌ല സൗഹൃദത്തിന്റെ നൂല്‍‌പ്പാലമായിരുന്നു ആ വാക്കുകള്‍ വരികള്‍.

എന്നാല്‍ എങ്ങിനെയെന്നറിയില്ല, ചിലപ്പോള്‍ ഈ പ്രവാസജീവിതത്തില്‍ എന്റെ സഹചാരിയായ തിരക്കും മടിയുമാകാം ആ ഊഷ്മള സൗഹൃദവും മെല്ലെ മെല്ലെ നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ഞാന്‍ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ആ സുഹൃത്തിനെ തിരികെ കിട്ടാന്‍ ഓര്‍ക്കൂട്ടിലേയും ഫേസ്‌ബുക്കിലേയും ഒരുപാട് പ്രൊഫൈലുകള്‍ തേടി അലഞ്ഞു. ഇനി അവനും ഈ പ്രവാസഭൂമിയില്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് കരുതി ഇവിടുത്തെ ഒരു റേഡിയോ ചാനലില്‍ ഇത്തരം സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു പരിപാടിയില്‍ എന്റെ കുറിപ്പു വായിച്ചു കേട്ട് ഗള്‍ഫിലെ പലയിടങ്ങളില്‍ നിന്നായി കുറേ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ ലഭിച്ചുവെങ്കിലും ഞാന്‍ തിരഞ്ഞ സുഹൃത്തിനെ കണ്ടെത്താന്‍ എനിക്കായില്ല.

എന്നാല്‍ നീണ്ട 11 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്നെ തോല്പിച്ച് എന്നെക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ അവന്‍ എന്നെ കണ്ടെത്തി..!
അവന്റേയും നീണ്ട അന്വഷണത്തിനൊടുവില്‍ കണ്ടെത്തിയ ഫേസ്‌ബുക്കിലെ എന്റെ പ്രൊഫൈലില്‍ നിന്നും എനിക്ക് മെസേജ് അയക്കുകയായിരുന്നു.

ലോകത്തിലെ മറ്റൊരു മൂലയില്‍ ,ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നില്‍ എന്റെ തൊട്ടടുത്തെന്ന പോലെ ഒരേ സമയം ഓണ്‍‌ലൈനില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഈ നീണ്ട കാലയളവിലെ ഒരായിരം സംഭവങ്ങള്‍ പരസ്പരം പറയാനുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഒന്നും പറയാതെ ഇരുന്നു കുറേ നേരം..!

അതേ, നീണ്ട 11 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ആ സുഹൃത്തും എന്റെ സൗഹൃദ ശൃഘലയിലെ ഇനി ഒരിക്കലും മുറിയാത്ത കണ്ണിയായിത്തീര്‍ന്നു..

ഈ സന്തോഷ നിമിഷങ്ങള്‍ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഡയറിത്താളുകളില്‍ കുറിച്ചു വയ്ക്കുന്നതിനോടൊപ്പം, എന്റെ എല്ലാ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കുമായി ഇവിടേയും ഈ സന്തോഷം പകര്‍ത്തിവയ്ക്കട്ടെ..

ദേ, ഇങ്ങോട്ടൊന്നു നോക്കിയേ..!

2009-06-05T19:40:00.004+03:00

ഈ ജനുവരി 17- ആം തീയതിയിലെ മലയാള മനോരമയില്‍ വന്ന ഒരു വാര്‍ത്തയാണ് ദേ താഴെ കാണുന്നത്..

കൊള്ളാം നന്നായിരിക്കുന്നു..!

എന്നാല്‍ അതേ ദിവസം അതേ മനോരമ പത്രത്തില്‍ വന്ന ഒരു പരസ്യം ശ്രദ്ധിക്കൂ...

ദീപസ്തംഭം മഹാശ്ചര്യം മനോരമയ്ക്കും കിട്ടണം പണം..!

സ്നേഹഗീതം

2009-03-22T17:00:00.013+03:00

പാടിത്തളര്‍ന്നൊരു തംബുരുവാണു ഞാന്‍
പാട്ടുകളെല്ലാം പ്രണയങ്ങളായ്
പാടാതെ പൊട്ടിത്തകര്‍ന്നൊരു വേണു ഞാന്‍
നാദങ്ങളോ,നിത്യം അപശ്രുതിയായ്.

പാട്ടിന്റെ പല്ലവീ പാടെമറന്നു ഞാന്‍
പാട്ടിന്റെ ഈണവും മറന്നുപോയീ
പ്രണയത്തിന്‍ ഗാനങ്ങള്‍ പാടാന്‍ തുടങ്ങീ ഞാന്‍
ശോകത്തിന്‍ ചരണങ്ങള്‍ ആലപിച്ചൂ.

മധുമാസം വന്നതും, പീലിവിടര്‍ന്നതും
മാദകമായതുമറിഞ്ഞീല ഞാന്‍.
മധുവൂറും രാവിന്റെ മഴമേഘം മാഞ്ഞതും
മഴയായ് നിറഞ്ഞതുമറിയുന്നു ഞാനിന്ന്
മഴയായെന്നില്‍ അണയുന്നു നീ നിന്നില്‍
അലിയാനായ്നിത്യം ഉണരുന്നുഞാന്‍.

താജ് മഹല്‍

2009-02-24T17:14:00.003+03:00

അറിയാതെ വന്നുനീ
പ്രണയമായ് മാറിനീ
എന്‍ ജീവനായ് പിന്നെ
ഞാനായി മാറിടുമ്പോള്‍
നഷ്ടങ്ങളായ് തീരുവാനായീടുമോ?
നിന്നുടെ മനമെന്ന മഹാ മാന്ത്രിക
കോപിച്ചീടുമോ
എന്നെയുമെന്‍‌ മനസ്സിനേയും?

നിനക്കായെന്നും കാത്തിരിപ്പൂ
നിന്‍ ഹൃദയരാഗങ്ങളോര്‍ത്തിരിപ്പൂ
നീറുമ്മനസ്സിന്റെ നോവകറ്റീടുവാന്‍
നിന്നിടാം ഞാനെന്റെ ശിഷ്ടകാലം
ഓരോ കണിക്കൊന്നപ്പൂവിലും കണ്ടിടാം
പ്രണയാര്‍ദ്രമായൊരു പുണ്യകാലം
ഓരോവാക്കിലുംകേട്ടിടാം നിന്നുടെ
മനസ്സിന്‍ മന്ത്രമുണര്‍ത്തിടും
മധുമാസകാലം

എന്‍‌ മണിക്കൂടുതുറന്നു തരാം
പിന്നെയെന്നാത്മാവില്‍ നിന്നെ
ഞാന്‍‌ പൂട്ടിവയ്ക്കാം
പറക്കുവാനാകുമെങ്കില്‍
വീണ്ടും ശ്രമിക്കൂ നീ
മനോഹരമീ വിഹായസ്സിലേയ്ക്ക്
പൂര്‍ണ്ണ സ്വതന്ത്രയായ് !

എന്നും നിനക്കായ്
ആയിരവട്ടംഞാന്‍
ആരുംകാണാതെ നന്മ നേരാം
ഏതുജന്മവും നിന്നോര്‍മ്മയാല്‍,
ഞാനെന്നും
നിന്നെക്കുറിച്ചു പ്രണയകാവ്യമെഴുതാം..!

എന്റെ വിദ്യാലയം

2009-02-20T16:10:00.011+03:00

മനസ്സില്‍ തെളിയുമന്തകാരത്തിന്‍
മറനീക്കിയെത്തും വെളിച്ചമേ, സ്നേഹമേ!
മറവിതന്‍ കാട്ടില്‍ പെടാതെ എന്നുടെ
മൗന ഗീതങ്ങള്‍ തന്‍ അലകളായ് മാറിയ
സരസ്വതീ ക്ഷേത്രമേ, വിദ്യാലയമേ !

അറിവിന്റെ ആദ്യകിരണമെന്നെ
ചുംബിച്ചതും നിന്നിടം
ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത സൗഹൃദം തന്നിടം
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചും പരിഭവിച്ചും ഞാന്‍
ഒട്ടേറേ നാളുകള്‍ വിദ്യ നേടിയൊരിടം
കഥകളും ചിരിയും കളിയും തമാശയും
കഥയാക്കി മാറ്റിക്കടന്നു പോയ് കാലവും
അവിടുത്തെ വായുവും ചരല്‍മണ്ണും പാടവും
അവിടുത്തെ പൂമര ചില്ലകളൊക്കെയും
അവിടുത്തെ പ്രാര്‍ത്ഥനാലയവും
പിന്നെ അറിവു പകര്‍ന്നൊരെന്‍
ഗുരുനാഥരേയും

ഇന്നു ഞാനോതീടട്ടെ യാത്രാമൊഴി
നന്ദിയെന്‍ അകക്കണ്ണു തുറപ്പിച്ചൊരെന്‍
സരസ്വതീ ക്ഷേത്രമേ
വരണം നിന്നരികില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി
വരും തലമുറകള്‍ക്കെന്‍ അറിവു
പകര്‍ന്നു നല്‍കാന്‍

നിനക്കായ്..

2009-02-04T16:00:00.000+03:00

ഞാനും അവളും,
ഞങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന

അദൃശ്യമായൊരു സ്വര്‍ണ്ണ നൂലായിരുന്നു
സ്നേഹം.

ഒരു ദാഹമായി, വികാരമായി

അവളത് ആവോളമെനിക്ക്
പകര്‍ന്നു തരുമ്പോള്‍,
ആ കനക നൂലുകള്‍ എന്നെ

ഒരു മുല്ലവള്ളിയെന്നോണം
വരിഞ്ഞു മുറുക്കുമ്പോള്‍

അതെന്നെ മെല്ലെ നോവിച്ചിരുന്നുവോ ?

അവളറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും
എന്നെ നോവിക്കില്ലെന്നറിയുമെങ്കിലും
ആ നോവിനെ ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു
ഒരു ലഹരിപോലെ അനുഭവിച്ചിരുന്നു

എന്റെ, എന്റേതു മാത്രമായ
ഈ കാതുകളെ ഈ ചുണ്ടുകളെ
കാണാന്‍ എനിക്കൊരു
കണ്ണാടി സഹായിയാവണം
എന്നാല്‍ അവളുടെ വിടര്‍ന്ന
കണ്ണുകളില്‍ ഞാനെന്റെ
കാതുകളെ, ചുണ്ടുകളെ കണ്ടു
അവളില്‍ ഞാനെന്നെ

കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നോ ?

പക്ഷേ,

പുലര്‍ക്കാല സ്നേഹത്തിന്‍ ദീര്‍ഘമാംനിഴലുപോലെ,
അകലങ്ങള്‍ കുറഞ്ഞ്,കുറഞ്ഞ്;
എന്നിലേയ്ക്ക് അടുത്ത്, ഒടുവില്‍
എന്റെ കാല്‍ച്ചുവട്ടിലേയ്ക്ക് മാത്രം
ഒതുങ്ങിയപ്രണയം...
അകലങ്ങളിലേയ്ക്ക്, പിന്നെ
ശൂന്യതയിലേയ്ക്ക്...
വിലയം പ്രാപിക്കുന്നു!

ഇന്നു വീണ്ടും ഞാനെന്‍
നിഴലിനെ തേടുന്നു...
എന്നെ തേടുന്ന്....
വൃഥായെന്നറിഞ്ഞും..

തപ്ത മാനസം

2008-11-30T13:30:00.005+03:00

ഭാരതം മാറുന്നു ഭീകരര്‍ക്കൊക്കെയും
താവളം നല്‍കുന്നൊരമ്മ വീടായ് !
മുംബെയില്‍, ബാന്ദ്രയില്‍, നാദാപുരത്തിലും
കൂണുപോല്‍ ബോംബുള്ള കണ്ണൂര്‍ നിരത്തിലും
വട വൃക്ഷമായ് നിലകൊള്ളുമദൃശ്യമാം
തീവൃവാദത്തിന്‍ ചില്ലകള്‍ മേല്‍ക്കുമേല്‍
സ്റ്റേറ്റുകള്‍ തോറും പടര്‍ന്നീടുന്നു !!

പണമെന്ന പേരിലോ, മതമെന്ന പേരിലോ
ദേശാഭിമാനമില്ലാത്തവര്‍ നല്‍കുന്ന
പിച്ചയുമുച്ചിഷ്ടവും തിന്നവ
ധൂമകേതുക്കളായ് മാറിടുന്നു !
ഭാരത ഖണ്ഡത്തിലെങ്ങും പതിയ്ക്കുവാന്‍
ശക്തിയാര്‍ജ്ജിച്ചു വന്നീടുന്നു !

ഭാരതാം‌മ്പതന്‍ സ്വന്തമാം നടെന്നു ചൊല്ലുന്നു
വെങ്കിലും, ആ അമ്മയ്ക്കും
ചൊല്ലാവതല്ലെന്നെവിടെയെപ്പോളിടി-
വെട്ടുമാറുച്ചത്തില്‍ പൊട്ടുമോ ബോംബുകള്‍ !
ഒരുവനെ കൊല്ലുവതിനായിരമാളുകള്‍
കൂടെ മരിക്കണമെന്നതെത്ര ഭീകരം !

ലാദനോ , ഖ്വായിദയോ ഭീകരര്‍ ചൊല്ലീടാം
നെറികെട്ട രാഷ്ട്രീയ നാടകം ഭീകരം
തുണയായ് പിറന്നവന്‍, ഗുണമായ് വളര്‍ന്നവന്‍
പിണമായ് മാറുന്നു ജിഹാദിനായ്

നനവാര്‍ന്ന നയനത്തിന്നഗ്രത്തില്‍ നിന്നിറ്റു
വീഴുന്ന കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളി നോക്കി
ഒരു തപ്ത മാനസം പേറുന്നരീ
ഭാരത മാതാവിന്‍
വ്യഥ കണ്ടു കേഴുവാനാളെവിടെ ?

മൗനം............

2008-02-28T22:00:00.001+03:00

മൗനമേ, മനതാരിന്‍ സമ്മതമേ
നിനക്കായിരം നാവുകളാരു തന്നു ?
പതിവായി വന്നവള്‍
പറയാന്‍ ഞാനോര്‍ത്തത്
നിന്നിലൊതുങ്ങുകയായിരുന്നോ ?
വസന്ത പഞ്ചമി
നാളുകളെത്രയോ
പിന്നെയും വന്നു മറഞ്ഞു പോയ് !
പാടിത്തളര്‍‌ന്നെന്റെ
മാറില്‍ പതിഞ്ഞൊരാ
പൂമുഖമെന്തേ തുടുത്തു പോയീ

സ്വപ്നങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്ന
രാജകുമാരീ, നിന്റെ
സ്വരലോക വാതില്‍ തുറക്കുകില്ലേ ?
തമ്പുരു മീട്ടിയാ
ഉമ്മറ വാതുക്കല്‍
എന്നെയും കാത്തുനീ
നില്‍ക്കയില്ലെ ?

നൂറാമത്തെ പോസ്റ്റ് ആ നല്ല മനസ്സിന് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു...!

2008-02-21T22:30:00.014+03:00

ആറ് ലക്ഷം ഇന്ത്യന്‍ രൂപ.

അത്ര ഭീമമായ ഒരു തുക അല്ലായിരിക്കാം.

പ്രത്യേകിച്ചും മണിക്കൂറിന് ലക്ഷങ്ങള്‍ മറിയുന്ന ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യന്‍ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയില്‍.

എന്നാല്‍ അതിന് ഒരു മനുഷ്യ ജീവനോളം വിലയുണ്ടെങ്കിലോ?. അതും ഒരു പിരിവോ സംഭാവനയോ ആയി സ്വരുക്കൂട്ടിയെടുക്കാന്‍ സമയം ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍..? ജീവിത സാഗരത്തില്‍ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ അഗാധതയിലേയ്ക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കുറ്റുംബത്തിനെ കരകയറ്റാന്‍ പര്യാപ്തമാണെങ്കിലോ ..?

അത് അമൂല്യം തന്നെ !!.

***************************************************************

ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ പുറക്കാടിനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വീട്ടിലെ മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയായ ശശിയുടേയും ടെല്‍മയുടെയും മകനാണ് 26 കാരനായ സിമില്‍. കുവൈത്തിലേക്ക് ഒരു ജോലി ശരിയായപ്പോള്‍ ആകെയുള്ള നാലര സെന്റ് പറമ്പും വീടും പണയപ്പെടുത്തി പിന്നോക്ക സമുദായ വികസന കോര്‍പ്പറേഷനില്‍ നിന്നും ഒരു വായ്പയുമെടുത്താണ് ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളുമായി വിമാനം കയറിയത്. കുവൈത്തിലെ ഒരു റിസോട്ടില്‍ ജോലി ചെയ്തു വരികെ 2007 നവമ്പര്‍ 21ന് ആണ് സിമിലിന്റെ ജീവിതത്തെ ഒരു കാര്‍‌മേഘം കണക്കെ കരിനിഴല്‍ വീഴ്ത്തിയ സംഭവം.

ആന്ധ്ര സ്വദേശികളായ ചില യുവാക്കള്‍ അവിടെ വച്ച് ഏതോ നിസാര പ്രശ്നങ്ങളുടെ പേരില്‍ വഴക്കടിക്കുകയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സിമില്‍ പിടിച്ചു മാറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കറിക്കത്തി , ആന്ധ്രയിലെ കടപ്പ ജില്ലയിലെ അമ്പാടി ബാലരാമന്റെ മകന്‍ സുരേഷിന്റെ കഴുത്തില്‍ തറക്കുകയും സുരേഷ് മരണപ്പെടുകയുമായിരുന്നു.

സ്വയരക്ഷക്കുവേണ്ടിയാകാം കൂടെയുള്ളവര്‍ സിമിലിനു നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടുകയും
സാഹചര്യത്തെളിവുകള്‍ക്കൂടി എതിരായപ്പോള്‍ കുവൈത്ത് കോടതി സിമിലിനെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുകയായിരുന്നു. മരണപെട്ടയാളുടെ ബന്ധുക്കള്‍ മാപ്പു നല്‍കിയാല്‍ പ്രതിക്ക് മോചനം ലഭിക്കും എന്നറിഞ്ഞ സിമലിന്റെ ബന്ധുക്കള്‍ "പെരുമഴക്കാലം " എന്ന സിനിമ അനുസ്മരിക്കും വിധം ആന്ധ്രയിലെ സുരേഷിന്റെ കുടുംബത്തിന് മുന്നില്‍ സിമിലിന്റെ ജീവനു വേണ്ടി യാചിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
എന്നാല്‍ സുരേഷിന്റെ ഘാതകന്റെ ബന്ധുക്കളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ നാട്ടുകാരുടെ എതിര്‍പ്പ് മൂലം അവര്‍ക്ക് സുരേഷിന്റെ വീട്ടുകാരെ കാണാനായില്ല. പിന്നീട് അവിടെയുള്ള ചില പൗരപ്രമുഖരുടെ കൂടി മധ്യസ്ഥതയില്‍ ചര്‍ച്ചയുടെ ഫലമായി ആ കുടുംബത്തിന് ആറ് ലക്ഷം രൂപ ജീവനാംശം നല്‍കിയാല്‍ മാപ്പ് നല്‍കാമെന്ന ധാരണയിലായി.

പക്ഷേ, വായ്പയെടുത്ത തുക പലിശസഹിതം ഒരു ലക്ഷത്തോളം ആയി ജപ്തി ഭീഷണി നേരുന്ന ആ കുടുംബത്തിന് കിടപ്പാടം വിറ്റാല്‍ പോലും ഒന്നും ചെയ്യാനാവാത്ത അവസ്ഥ. ഓരോ മാസവും ജയിലില്‍ നിന്നും അനുവദിക്കുന്ന ഫോണ്‍‌കോള്‍ സിമില്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ പണം വല്ലതും ശരിയായോ എന്ന വാര്‍ത്തക്ക് വേണ്ടിയാണ് കാതോര്‍ക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ മൗനത്തിന്റെ ചില നിമിഷങ്ങളും ചെറുതേങ്ങലുകളുമായി അത് അവസാനിക്കുകയാണ് പതിവ്.

പത്ര വാര്‍ത്തകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നമ്മുടെ ബഹുമാനപ്പെട്ട പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് ശ്രീ ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടി ഇക്കാര്യം കുവൈത്തിലെ വ്യവസായി ആയ ശ്രീ K.G. എബ്രഹാമിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്തുകയും സിമില്‍ നിരപരാധിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം മറ്റൊരു ജീവന്‍ കൂടി പൊലിയാതിരിക്കാന്‍ ഈ തുക നല്‍കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു.

കുവൈത്തില്‍ ടാക്സി ഡ്രൈവറായി ജോലിനോക്കുന്ന സഹോദരന്‍ സാബു. ഇപ്പോള്‍ സിമിലിന്റെ മോചനത്തിനായുള്ള മറ്റ് ചില നടപടിക്രമങ്ങളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്.

ക്രിക്കറ്റ് താരങ്ങളെ ഒരു വര്‍‌ഷത്തേയ്ക്ക് മാത്രം കോടികള്‍ വിലപേശിയ അന്ന് തന്നെയാണ് ആറ് ലക്ഷം രൂപ നല്‍കി ഒരു ജീവന്‍ തന്നെ ശ്രീ K.G. എബ്രഹാം രക്ഷിച്ചതെന്നത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികം മാത്രം.

സുനാമി ദുരിതബാധിതര്‍ക്കായ് ഒന്നേമുക്കാല്‍ ലക്ഷം രൂപ വീതം ചെലവുവരുന്ന 26 ഭവനങ്ങളും അദ്ദേഹം നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്ന KG ഗ്രൂപ്പ് നിര്‍മ്മിച്ചു നല്‍കി എന്നത് അധികം ആര്‍ക്കും അറിയാത്ത സത്യം മാത്രമാണ്...

***************************************************************

എന്റെ നൂറാമത്തെ പോസ്റ്റ് ആ വലിയ മനുഷ്യന്റെ നല്ല മനസ്സിന് സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ..

പൂവുകള്‍ക്ക് പുണ്ണ്യകാലം.......

2008-02-15T03:40:00.009+03:00

ഇന്ന്..

നല്ല നിലാവുള്ള രാത്രി.

എന്റെയരികില്‍ എപ്പോഴും എന്റെ സന്തത സഹചാരിയായ ലാപ്‌ടോപ്പും പിന്നെ മൊബൈലും.
കട്ടിലില്‍ ചാരിയിരുന്നു മടിയിലെ ലാപ്‌ടോപ്പില്‍ ഇതെഴുതുന്നതിനിടെ തുറന്നിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് വെറുതെ നോക്കി.. ചന്ദ്രികയുടെ ‌പ്രഭയില്‍ കുളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ചന്ദ്രമതി ടീച്ചറുടെ വീടും പരിസരവും കാണാന്‍ എന്ത് ചന്തം..!!

മുറ്റത്തെ നന്ത്യാര്‍‌വട്ടപ്പൂവുകള്‍ പൂന്തെന്നലില്‍ ചാഞ്ചാടുന്നത് വ്യക്തമായി തന്നെ കാണാം. മനസ്സിന്റെ അഗാധ തലങ്ങളെ തഴുകി സുഖമുള്ള നേര്‍ത്ത നൊമ്പരങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച് അവ എന്നെ മാടിവിളിക്കുന്നത് പോലെ..

മുറ്റത്തെ ഈ നിറനിലാവിലേയ്ക്ക് വെള്ള സാരിയുടുത്ത് നീണ്ട മുടി അഴിച്ചിട്ട് ടീച്ചര്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇറങ്ങി വന്നാല്‍ ഒരു മാലാഖയാണെന്നേ തോന്നൂ..

പക്ഷേ..,

ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും ആഗ്രഹിക്കുന്നതും കാണണമെങ്കില്‍ കണ്ണുകള്‍ക്ക് പുണ്യം വേണമല്ലോ..!

എവിടേയോ നായ്ക്കള്‍ ഓലിയിടുന്ന ശബ്ദം. അദൃശ്യ ശക്തികളെ കാണാന്‍ അവയ്ക്ക് കഴിവുണ്ടെന്നാണല്ലോ പറയപ്പെടുന്നത് ?!.

അവയുടെ കാന്തകണ്ണുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ഏതോ സഞ്ചാരപഥത്തില്‍ ഒരു പ്രേത സാന്നിദ്ധ്യമുണ്ടെന്ന മുന്നറിയിപ്പാണത്രേ ആ ഓലിയിടല്‍ !

എന്നാല്‍ ഉപഗ്രഹങ്ങള്‍ വഴി, ടവറുകള്‍ താണ്ടി മൊബൈലിലേയ്ക്കെത്തുന്ന SMS സന്ദേശങ്ങളുടേയും ഫോണ്‍ വിളികളുടേയും അദൃശ്യമായ വരവിനെ മുന്‍‌കൂട്ടി പിടിച്ചെടുത്ത് അറിവ് തരാനുള്ള കഴിവ് ഈ ലാപ്‌ടോപ്പിനും ഇല്ലെ ?.

മൊബൈലില്‍ എത്തുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ അത് നായ്ക്കളെ പോലെ മറ്റൊരു ശബ്ദത്തില്‍ നമ്മെ അറിയിയ്ക്കുന്നു !!

പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല, രാവിന്റെ ഈ അന്ത്യയാമത്തില്‍ എന്റെ ലാപ്‌ടോപ്പ് എന്നെ എന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കുന്നു ! . നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ എന്റെ മൊബൈല്‍ ഒരു കുഞ്ഞു കൊഞ്ചലോടെ ഉണര്‍ന്നു കണ്ണു തുറന്നു. സ്ക്രീനിലെ നീലവെളിച്ചത്തില്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു !. വര്‍ദ്ധിച്ച ഹൃദയമിടിപ്പോടെയാണ് ഞാനത് കണ്ടത് !?.

"പൂവുകള്‍ക്ക് പുണ്ണ്യകാലം"

ചന്ദ്രമതി ടീച്ചറുടെ എസ്. എം. എസ് !?.

സുഹൃത്തേ..,

ക്ഷമിക്കുക, SMS- ന്റെ ബാക്കിയുള്ളത് കൂടി ഞാനൊന്ന് വായിച്ചോട്ടെ എന്നിട്ട് എല്ലാം പറയാം ട്ടോ..

മടക്കയാത്ര...

2008-02-10T03:15:00.000+03:00

കാലമെത്താതെ എരിഞ്ഞടങ്ങിയ കുറെ സ്വപ്നങ്ങളെ കുഴിച്ചു മൂടി, മറ്റൊരുപാട് പ്രതീക്ഷകളേയും സ്വപ്നങ്ങളേയും മനസിലേന്തി കാതങ്ങള്‍ക്കകലെയുള്ള അറേബ്യന്‍ മണലാരണ്യത്തില്‍ വന്നിറങ്ങിയ അവന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല അനുദിനം മറികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സ്വര്‍ഗീയ പറുദീസയെ പറ്റി. അതോ അറിഞ്ഞിട്ടും അറിവില്ലയ്മ നടിച്ചതോ...?

ചക്കില്‍ കെട്ടിയ കാളെയെപ്പോലെ പ്രാരബ്ധങ്ങളുടേയും പ്രശ്‌നങ്ങളുടെയും ഇടയില്‍ നട്ടം തിരിയുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് ഒരശ്വമേധം പോലെ നാട്ടിലേക്ക് കുതിക്കുകയായിരുന്നു. ആധുനികവത്‌ക്കരണം അവന്റെ നാടിനെ നഗരങ്ങളാക്കികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചിന്താസരണി കവി പാടിപുകഴ്‌ത്തിയ ഗ്രാമീണസൗഭഗം തുളമ്പുന്ന പശ്ചാത്തലമായിരുന്നു. പീറന്ന നാടും പെറ്റമ്മയും സ്വര്‍‌ഗത്തേക്കാള്‍ മികച്ചതാണെന്നു പാടിയ കവി, ആ നാട് ഇന്നനുഭവിക്കുന്ന ആത്‌മനൊമ്പരങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കുമോ.. അമിഞ്ഞപ്പാല്‍ പോലെ വിദ്യയും വിവേകവും ആരോഗ്യവും പകര്‍ന്നു തന്ന ആ നാടിനെ സേവിക്കാന്‍ അവനു കഴിയാഞ്ഞതെന്തേ..?

ആര്‍‌ക്കോ വേണ്ടി ആരുടെയോ ചരടുവലിക്കൊപ്പം തുള്ളുന്ന കളിപ്പാവയെപ്പോലെ ഈ നാട്ടില്‍ ജീവിച്ചു തീര്‍‌ക്കുമ്പോഴും സ്വപ്‌നശകലങ്ങള്‍ പീലിവീശിയാടുന്ന ആ മനസിലെന്നും വ്യര്‍‌ത്ഥചിന്തകളായിരുന്നു.

മോഹങ്ങള്‍ മോഹഭംഗങ്ങളായി തീര്‍ന്ന അവസരങ്ങള്‍ കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍പെട്ടു പോയതും അവനറിഞ്ഞില്ല. ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വെളിച്ചം പകരാന്‍ സ്വയം ഉരുകിത്തീരുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരിയുടെ എരിഞ്ഞടങ്ങലാണ് അവന്റെയും നിയോഗമെന്ന് ഏറെ വൈകിയെങ്കിലും അവനറിഞ്ഞു.

ദുരിതംപേറുന്ന കുടുംബപശ്ചാത്തലവും ഇരുളടഞ്ഞ ഭാവിയും അവന്റെ മനോമുകരത്തില്‍ എപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി നിന്നപ്പോള്‍ ഇവിടുത്തെ ആധുനികതയുടെ പ്രൗഢിയോട് വിമുഖതകാട്ടുകയും മുഖം തിരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെ പരിഹാസം. പിന്തിരിപ്പന്‍.., പഴഞ്ചന്‍...!

നിദ്രാവിഹീനങ്ങളായ നിശീഥിനിയുടെ ഒരോ യാമങ്ങളേയും തള്ളിനീക്കുമ്പോഴും മനസ്സെന്ന യഗാശ്വം നാടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രയാണം തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.. വിശാലമായ നാലുകെട്ടിന്റെ കോണിലെ മരച്ചില്ലയില്‍ നിന്നും രാവിന്റെ അന്ത്യയാമങ്ങളില്‍ ഉതിരുന്ന കിളികളുടെ ആരവം അവന്റെ മനസിനെ നനുത്ത സ്‌പര്‍ശമാക്കി മാറ്റി. നിദ്രാവിഹീനമായ നിമിഷങ്ങളെ നിറങ്ങളാക്കുന്ന വാസരങ്ങളിലും ആ പതംഗങ്ങളുടെ മണിനാദത്തിനായി വീണ്ടും അവന്‍ കാതോര്‍ത്തിരുന്നു... പോറ്റമ്മനാടില്‍ നിന്നും പെറ്റമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക്....

ഇനി ഒരു തിരിച്ചുപോക്കുണ്ടാകുമോ...
കവി പാടിയ പോലെ..

വെറുതെയീ മോഹങ്ങള്‍ എന്നറിയുമ്പൊഴും..
വെറുതെ മോഹിക്കുവാന്‍ മോഹം ......!

കൃഷ്ണഗീതം

2008-02-02T17:00:00.000+03:00

കദന ഭാര വിവശനായ് ഞാന്‍
കാത്തിരുന്നു കണ്ണാ നിന്‍
കളമുരളിയിലൊഴുകും ഗാനം
കേള്‍ക്കുവാന്‍ ദിനം

മലരില്ലവിലില്ല നേദിക്കുവാനെന്റെ
മനസ്സിന്റെ ചെപ്പില്‍ കണ്ണീര്‍
പൂക്കള്‍ മാത്രമല്ലോ

മുത്തും പവിഴവും പൊന്നും
നിനക്കേകുവാന്‍
മത്സരിച്ചെത്തുന്നു ഭക്തര്‍ നിത്യം
പുഞ്ചിരിയാലതെല്ലാം
നോക്കി രസിക്കുന്നു നീയെന്‍ കണ്ണാ

ഞാനെന്റെ കൈക്കുമ്പിളില്‍
നീട്ടിയ തീര്‍ത്ഥമെല്ലാം
പാഴ്‌മണ്ണില്‍ വീണു വിഫലമായോ

അനുഗ്രഹിക്കാനിനി അണയുകില്ലെങ്കിലും
എന്നപരാധമൊക്കെയും പൊറുത്തീടണേ

ഒരു സ്വപ്നം....

2008-01-31T03:00:00.000+03:00

തെന്നെലിന്‍ തേരേറിയിന്നലെ നിന്‍ സ്വരം
കിന്നരമായെന്‍ കാതില്‍ വന്നു
അഷ്ടമുടിക്കായലിലോളങ്ങള്‍ ചിരിതൂകും
കൗതുകമായെന്‍ മനസ്സുണര്‍ന്നു.

കാണുവാനാകുമോ പൂങ്കുയില്‍ പൂമുഖം
ഒന്നൊരു മാത്രയെന്‍ മുന്‍പിലെങ്കില്‍
എഴുതിടും ഞാനെന്‍ ജീവനില്‍ നിന്‍ കിളി-
ക്കൊഞ്ചലില്‍ ചാലിച്ച പ്രേമഗാനം
പാടൂ നീ, നിന്‍ സ്വര മാധുരി തീര്‍‌ത്തതില്‍
നിര്‍വൃതിയായെന്നെ ഞാന്‍ മറക്കാന്‍.

പുള്ളിക്കസവുള്ള ചേലയുടുത്തു നീ
പുള്ളിക്കുയിലായ് മാറീടുമ്പോള്‍
ആത്മാവില്‍ കത്തുന്ന മോഹവുമായ് ഞാന്‍
വന്നിടും വെള്ളാനിക്കുന്നിറങ്ങി.
കുളിരാര്‍‌ന്ന രാവിന്റെ വിരിമാറില്‍ പൂനിലാ
ചോലയിലൊന്നിച്ചുറങ്ങിടാമോ..?

കളകൂജനങ്ങള്‍ കേട്ടുണരും പ്രഭാതത്തില്‍
അരുണ കിരണങ്ങള്‍ മഞ്ഞുരുക്കി
മഴയായി നമ്മെ നയിക്കും തണുപ്പിലീ
കൊക്കുകള്‍ ചേര്‍ത്തു കുളിച്ചിടാമോ..?
കസവാട ചാര്‍ത്തഴിച്ചീറനുണക്കുവാന്‍
വെയില്‍ കായും നേരമൊന്നോര്‍ത്തു പോവും
സ്‌നേഹത്തില്‍ തന്ത്രിയില്‍ ശ്രുതിമീട്ടി രാത്രി നാം
ഒരുമിച്ചു പാടിയ മധുര ഗാനം
തെളിയുമാകാശത്തിന്നതിരുകള്‍ നോക്കിനീ
ചിറകടിച്ചെങ്ങോ പറന്നിടുമ്പോള്‍
വരുമോ വസന്തമേകാന്തമാം ജീവനില്‍
സുഖമുള്ളൊരോര്‍മ്മയായ് നീ വീണ്ടും..?

വെറുതേ ചില മോഹങ്ങള്‍...

2008-01-26T20:45:00.001+03:00

നമ്മിലുള്ളതൊക്കെയും
മോഹമാണ് സ്‌നേഹിതാ
കിട്ടിടുന്ന നാള്‍‌വരെ
കിട്ടിടാത്ത വേദന
കിട്ടിയെങ്കിലല്പവും
തൃപ്തിയല്ല പിന്നെയും
പിന്നെയുള്ളതൊക്കെയും
നിറവിനുള്ള ചേതന
എങ്ങുമെത്തിടാതെയോ
കണ്ണുനീരില്‍ വീഴ്കയായ്

മൂന്നു മുഖങ്ങള്‍

2008-01-22T03:30:00.000+03:00

അമ്മ

ഭാര്യക്ക് സമ്മാനമായി നല്‍കാന്‍ കുറച്ച് ദൂരെ ഒറ്റക്ക് താമസിക്കുന്ന അമ്മയുടെ കരള്‍ പറിച്ചെടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലെക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ വയല്‍ വരമ്പിലെ മണ്‍ തിട്ടയില്‍ തട്ടി കാലൊന്നിടറിയപ്പോള്‍ അയാളൂടെ കൈയ്യിലെ സഞ്ചിയിലിരുന്ന കരള്‍ ഒന്ന് പിടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " മോനേ, സൂക്ഷിച്ച്..."

------------------------------------------------------------------------------------------

ഭാര്യ

രോഗം തളര്‍ത്തിയ ശരീരവും ശൂന്യമായ ഭാവിയേയും ബാങ്കിന്റെ ജപ്തി നടപടികളേയും അഭിമുഖീകരിക്കനാവാതെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ച അയാള്‍ തന്റെ ഞരമ്പിലൂടെ വിഷം സിരകളില്‍ എത്തിയ ഏതോ നിമിഷത്തില്‍ തന്റെ ദുര്‍‌വിധിയോര്‍ത്തു കരഞ്ഞു.

അതേ സമയം അടുത്ത മുറിയില്‍ അയാളുടെ ഭാര്യയും കരയുകയായിരുന്നു....ഏതോ ടിവി ചാനലിലെ റിയാലിറ്റി ഷോയുടെ എലിമിനേഷന്‍ റൗണ്ട് കണ്ടിട്ടാണെന്നു മാത്രം....!!
------------------------------------------------------------------------------------------

ഒട്ടകം

മരുഭൂമിയില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ കച്ചവടക്കാരന്‍ കൈയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന ഭക്ഷണപാനീയങ്ങള്‍ തീര്‍ന്ന് ദാഹത്താല്‍ ആ മരുഭൂമിയില്‍ തളര്‍ന്നു വീണു. ചുറ്റും നിഴലിന്റെ കണികപോലും കണ്ടെത്തനാവാതെ. സൂര്യതാപത്താല്‍ തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന യജമാനനു സമീപം ഉണ്ടായിരുന്ന അയാളുടെ ഒട്ടകം തന്റെ കഴുത്ത്, പൊള്ളുന്ന വെയിലില്‍ നിന്നും അയാള്‍ക്ക് ഒരു ചെറു മറ സൃഷ്‌ടിച്ച് കിടന്നു. മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു തണല്‍ പതിച്ച അയാല്‍ കണ്ണു തുറന്നു. ചില നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ചാടി എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ കൈയിലെ ചെറിയ കത്തി ആ ഒട്ടകത്തിന്റെ വിശാലമായ കഴുത്തില്‍ പിടച്ചു നില്‍‌ക്കുന്ന ഞരമ്പുകളിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കി. മുറിവിലൂടെ കുത്തിയൊലിച്ച ചുടുചോര കുടിച്ച് അയാള്‍ ദാഹത്തിനു ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി.

ഒട്ടകത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ കുത്തിയൊലിച്ച കണ്ണീര്‍ ഒരു നീര്‍ച്ചാല്‍ കണക്കെ മരുഭൂമിയിലെ പൊരിമണലില്‍ പതിച്ചു... തന്റെ യജമാനന്റെ ക്രൂരതയില്‍ മനം നൊന്താണൊ അതോ യജമാനന്റെ ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാനായതിന്റെ ചാരിതാത്ഥ്യമാണൊ ആ കണ്ണീരിന്റെ സാരം..? അതറിയാന്‍ നാം മനുഷ്യന്റെ വിവേചന ബുദ്ധി മതിയാവില്ലല്ലോ...

പ്രയാണം...

2008-01-10T04:00:00.000+03:00

കളിവീട് കെട്ടിനീ കളിയാട്ടമാടുവാന്‍
കളിയായുമെന്നെ വിളിച്ചതില്ല
പിന്നെ, കടലോരക്കാറ്റിലാ
കളിവീടുടഞ്ഞപ്പോള്‍
കരയാനായെന്തേ അരുകില്‍ വന്നു
മൂവാണ്ടന്‍ മാവിലെ ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്ന
തേന്‍ കനിയ്ക്കോടി നടന്നകാലം
ഭഗവതിക്കാവിലെ ആല്‍മരച്ചോട്ടില്‍ നാം
കിന്നാരം ചൊല്ലിയിരുന്ന കാലം

ഋതുമതിയാകവേ മാറിനിന്നു
എല്ലാം നിറവാര്‍‌ന്നു തളിരിടുന്ന
കൗമാര സ്വപ്നങ്ങളില്‍
എല്ലാരും ചൊല്ലി അകറ്റി നിര്‍ത്തി
പാടില്ല കാണുവാന്‍ പോലുമത്രേ.

കാണുവാന്‍ നന്നേ കൊതിച്ചിരുന്നു
ഋതുമതിപ്പെണ്ണിന്റെ കന്നി നാണം
കേള്‍ക്കുവാന്‍ കാതോര്‍ത്തു നിന്നിരുന്നു
മന:തന്ത്രികള്‍ മീട്ടുന്ന മൃദു മന്ത്രണം
പോകൂ വിഹായസ്സിലങ്ങുമിങ്ങും നീ
എല്ലാം മറന്നൊരു പൂമ്പാറ്റയായ്

കാലത്തിനോട്

2008-01-04T05:00:00.000+03:00

ഏകാന്ത ജീവിയായ് ഞാന്‍ മരുവീടവെ
നിന്നെ ഞാനെത്ര പഴിച്ചിരുന്നു !
എന്നാല്‍ പിഴയോടെനിക്കു നല്‍കി നീ
ഈ ആരോമലാളെ കൈനീട്ടമായ്
പിന്നെയും നിന്റെ കളി തുടങ്ങി, കാല
ചക്രമേ നിന്‍ അജ്ഞാത കൈകളാലേ
ഏഴു കടലുകള്‍ക്കക്കരെ കൊണ്ടെന്നെ
വിട്ടു നീ ഏകാന്ത ശൂന്യതയില്‍
ഞങ്ങളെ തമ്മില്‍ പിരിച്ചെന്ത് നേടി നീ
കലി മൂത്ത കാലമേ നിഷ്ക്കരുണം ?
വാടിത്തളര്‍ന്നവള്‍ ഓരോ നിമിഷവും
വാര്‍‌ക്കുന്ന കണ്ണുനീര്‍ കണ്ടുവോ നീ ?
നീ തിരിച്ചീടുക നിന്റെ ചക്രം
വേറേ വഴിയില്ല ഞങ്ങള്‍ക്കീ ഭൂമിയില്‍
മൂകമായ് നിന്‍ മുന്നില്‍ കീഴടങ്ങാം

ഒരു പിറന്നാള്‍ ദിനം കൂടി

2007-12-30T23:00:00.000+03:00

നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഒരു ഡിസമ്പര്‍ 31 വൈകുന്നേരം എട്ട് മണി.

ഒട്ടും ഉപേക്ഷിക്കാനാവാത്തത് കൊണ്ട് സംബന്ധിക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു ന്യൂ ഇയര്‍ പാര്‍ട്ടിയില്‍ പങ്കെടുത്ത് കൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു മൊബൈലില്‍ ബാപ്പയുടെ വിളി..

" മോനേ അവള്‍ക്ക് വേദന തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോവുകയാണ്. നീ ആശുപത്രിയിലോട്ട് വാ.."

അടുത്തുണ്ടായിരുന്നവരോട് മാത്രം പുതുവത്സരാശംസകള്‍ നേര്‍ന്ന് നേരേ ആശുപത്രിയിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം ആദ്യമായി ഒരച്ഛനാകുന്നതിന്റെ ത്രില്‍..

അതിനിടെയാണ് വീട്ടില്‍ സഹായത്തിനായി നിന്നിരുന്ന സുബൈദത്തയുടെ ഒരു തമാശ കമന്റ് എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു ഞെട്ടലോടെ കടന്നു പോയത്..

" മോനെ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരുടെ മനസ്സും സ്വഭാവവും പോലിരിക്കും ഭാര്യമാരുടെ പ്രസവവും.."

ഞാനാണെങ്കില്‍ പിന്നെ പറയണ്ടല്ലോ.

പടച്ചവനേ ഞാനിങ്ങനെ ആയിപ്പോയതിന് അവളെ ഇട്ട് കഷ്ടപ്പെടുത്തല്ലേ, എന്ന് ഇതിനിടെ അല്ലാഹുനോട് മനസ്സില്‍ എന്തായാലും ഒരു മുന്‍‌കൂര്‍ ജാമ്യം എടുത്തു.

പിന്നൊരിക്കല്‍ ‍ഇതേ ഇത്താത്ത പറഞ്ഞ മറ്റൊരു കമന്റ് ആയി പിന്നീട് മനസ്സില്‍.

"ഈ സമയത്ത് അവള്‍ എന്ത് ചോദിച്ചാലും സാധിച്ചു കൊടുക്കണം കേട്ടോ, ഇല്ലെങ്കില്‍ വയറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനാ അതിന്റെ ക്ഷീണം."

അതുവരെ അവള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട ലിസ്റ്റുകള്‍ ഒക്കെ മനസ്സിലൂടെ ഒന്നൂടെ റീവൈന്റ് ചെയ്തു. വല്ലതും വിട്ടുപോയോ എന്നറിയണമല്ലോ. എന്തായാലും അങ്ങിനെ ഒന്നും ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല ഭാഗ്യം.

അങ്ങിനെ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തി. അവിടേയും താത്തയുടെ കമന്റ് ..

"നീയെന്താടാ മോനേ ഇങ്ങനെ..? അകത്തോട്ട് കൊണ്ട് പോയ അവള്‍ക്ക് പോലും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ ഇത്ര ടെന്‍ഷന്‍..?"

ഇത്തയെ കൊണ്ട് ഞാന്‍ തോറ്റെങ്കിലും , ആ സമയത്ത് കുരുത്തക്കേട് വാങ്ങി വയ്ക്കണ്ടാ എന്ന് വച്ചു മാത്രം മറുപടി പറയാതെ ക്ഷമിച്ചു.

ലോകം മുഴുവന്‍ പുതുവത്സരം ആഘോഷിക്കമ്പോള്‍ പിന്നെ ഞാനായിട്ട് എന്തിനാ എന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടോ എന്തോ, രാത്രി 11 മണിയോടെ മോള്‍ ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

നെസ്ലിമോള്‍ എന്ന് പേരും ഇട്ടു. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ സസുഖം നാട്ടില്‍.

മുന്‍ തീരുമാനപ്രകാരം നാട്ടില്‍ ലീവിന് ചെന്ന് നെസ്ലി മോളുടെ പിറന്നാള്‍ കൂടണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാന നിമിഷത്തിലെ ചില കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അത് മാറ്റിവക്കേണ്ടി വന്നു.

ങാ... പിന്നെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്നതെന്താന്ന് വച്ചാ , ഈ സന്തോഷ മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ ഇവിടെ എത്തിയ എല്ലാവരും ദേ, ഇഷ്ടമുള്ള കേയ്ക് പീസ് എടുത്തിട്ടേ പോകാവൂട്ടോ...

തത്ത്വമസി

2007-12-27T05:15:00.000+03:00

പുതു വര്‍ഷത്തിലേക്ക് കടന്ന് ചെല്ലുന്ന എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും മനസില്‍ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കാന്‍..!
( അറബിക്കഥ എന്ന ചിത്രത്തിലെ "ചോര വീണ മണ്ണില്‍" എന്ന ഈണം.. )

വ്യര്‍‌ത്ഥമെന്ന് ജീവിതം തത്വമോതി വെയ്ക്കയായ്
കൂട്ടിവച്ചതത്രയും കൂട്ടിനില്ല മാത്രയില്‍,
നഷ്ടമെന്ന് ചൊല്ലുവാന്‍ ശിഷ്ടമില്ല ജീവിതം
മായയെന്ന് ചൊല്ലിടും മണ്ണിലുള്ളതൊക്കെയും
മിന്നല്‍ പോലെ മാറിടും കണ്ണിലുള്ളതൊക്കെയും
പിഞ്ചു കുഞ്ഞുനെപ്പൊഴും പാല് തന്നെ സദ്‌ഗുണം
വെള്ളമില്ലാമണ്ണില്‍ പൊന്ന് വിളയില്ലപോല്‍
കണ്ണുനീര് കാണ്‍‌കിലും ഉള്ളിലലിഞ്ഞു പോയീടാ-
പെണ്ണിനുള്ളതൊക്കെയും പൊന്ന് പോലെ കാത്തിടാന്‍

കേഴുവാനറിഞ്ഞിടാതെ വന്നതാര് ഭൂമിയില്‍ ?
കേഴുമെങ്കില്‍ വാഴുവാന്‍ അറിഞ്ഞിടാതെ പോയിടും
മക്കളൊക്കെ വേറിടും അച്ഛനായി മാറിടും
പിച്ച വെച്ച മോഹമോ നെഞ്ചില്‍ നീറി നിന്നിടും
ലക്ഷ്യമെന്നതെപ്പഴും മുഖ്യമെന്ന് തോന്നുകില്‍
വന്നുചേരുമൊക്കെയും ഇല്ല തെല്ലു സംശയം
ദേഹമെന്നതാകിലോ മണ്ണിലൊന്നു ചേര്‍ന്നിടും
ദേഹിനിത്യ സത്യമായ് ഇഹം പുനര്‍‌ജനിച്ചിടും
വെട്ടിലാക്കിയൊക്കെയും കട്ടുകൊണ്ട് പോവുകില്‍
കിട്ടിടാതിരിക്കുമോ വെട്ടൊരിക്കല്‍ നേര്‍‌ക്കുനേര്‍

ചൂണ്ടിടുന്നോരു വിരല്‍ അന്യനെ ഹനിക്കുവാന്‍
പിന്നെയുള്ള നിന്‍‌വിരല്‍ ചൂണ്ടിടുന്നു നിന്നെയും
തത്വമെന്ത് സത്യമെന്ത് മിഥ്യയെന്ത് ചൊല്ലുമോ ?
കണ്ടു നീയളക്കുവാന്‍ എത്രയുണ്ട് നിന്‍‌വശം ?
ഒരു വിരലനക്കുവാന്‍ ഒന്നെഴുന്നു നില്‍ക്കുവാന്‍
നല്‍കണം മഹല്‍ പിതാ സമ്മതം കൃമി കീടമെ
നന്മ ചെയ്തു വെയ്കുകില്‍ ഓര്‍ത്തിടുന്നു പിന്‍‌മുറ
സത്യവൃത്തി ചെയ്തിടും മര്‍‌ത്ത്യനുണ്ട് നിര്‍‌വൃതി
തമ്മില്‍ നമ്മള്‍ നല്‍കുമോ സ്‌നേഹമെങ്കില്‍ ജീവിത
ശോകമാകെ മാറിടും ഭൂമി സ്വര്‍‌ഗ്ഗമായിടും
ഇന്ദ്രലോകമൊക്കെയും കണ്ടിടാത്ത സ്വസ്ഥവും
ശാന്തമാര്‍‌ന്ന നാള്‍കളും മന്നിതില്‍ നിറഞ്ഞിടും

ദേവ ഗീതം

2007-12-23T05:30:00.000+03:00

അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ വാഴും
അദ്ധ്യാത്മ ദീപ പ്രകാശമേ
ഞങ്ങളില്‍ സ്‌നേഹം ചൊരിയും
നിന്‍ ദിവ്യ പുണ്യ പ്രവാഹം
ആള്‍ത്താരയില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിത്യം
നിന്‍ തിരു സന്നിധി പൂകാന്‍
വന്നു നമിക്കുന്നു നാഥാ..

ആശ്രയം നീയേ പിതാവേ
പാപങ്ങളൊക്കെയും നീക്കി
നന്മ നിറഞ്ഞവരാക്കി
ഞങ്ങള്‍ തന്നുള്ളം കഴുകാന്‍
നീയല്ലാതാരുണ്ട് രാജാ

മുള്‍ക്കിരീടം നീയണിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍
പാപ വിമുക്തരായി തീരാന്‍
വേദനയില്‍ പോലും ദേവാ
നീ ഞങ്ങള്‍ക്കായ് മന്ദഹസിച്ചു

തോളില്‍ കുരിശേന്തി നീങ്ങി
പീഢനങ്ങളതേറ്റു വാങ്ങി
നിന്നെ പരിഹസിച്ചോര്‍‌ക്കും
നന്മകള്‍ മാത്രം നീ നേര്‍ന്നു

ഗാഗുല്‍ത്താ മല കണ്ണീര്‍ വാര്‍ത്തു
സ്തബ്ദമായ് സപ്ത പ്രപഞ്ചം
കാരിരുമ്പാണികളേറ്റു
നിന്റെ പാവന ദേഹം പിടച്ചനേരം

ഒരു സംശയം, ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ...???

2007-12-21T04:00:00.000+03:00

ഈ ഡിസമ്പറില്‍ ബൂലോകത്ത് ഉദയം ചെയ്ത ചില ബ്ലോഗുകളില്‍ ഒന്നാണ് "നിറങ്ങളുടെ കാഴ്ചകള്‍".

അതിലെ ആദ്യപോസ്റ്റ് "പ്രിയപെട്ട കൊച്ചുകൂട്ടുകാരി" വായിച്ചപ്പോള്‍ മുന്‍പ് എവിടെയോ വായിച്ചു മറന്നത് പോലെ. ആ ബ്ലോഗറുടെ പുതിയ പോസ്റ്റ് "ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവള്‍" വായിച്ചപ്പോള്‍ സംശയം ബലപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ അക്കാര്യം ഒരു കമന്റിലൂടെ അവരെ അറിയിക്കുകയും ഉണ്ടായി. എന്നാല്‍ അവര്‍ എന്റെ സംശയം ഉത്തരം തരാതെ അവഗണിച്ചത് കൊണ്ട് ആ സംശയം ഞാന്‍ ബൂലോകത്തെ വായനക്കാരുടെ മുന്നില്‍ വയ്ക്കുകയാണ്.

ഓര്‍ക്കൂട്ടിലെ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന് ഒരാള്‍ 2007 ജൂലൈയില്‍ എഴുതിയ ടെസ്റ്റിമോണിയിലെ വരികള്‍ ആണ് " പ്രിയപെട്ട കൂട്ടുകാരിയിലും" "ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവളിലും" ആയി ഈ ബ്ലോഗര്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

പ്രിയ സഹോദരീ ഈ മനോഹര വരികള്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ആരുടെ വരികള്‍ ആണ് ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരൂ...പ്ലീസ്...

ബൂലോകം മോഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും...

2007-12-19T19:30:00.000+03:00

പുഴുവിന്റെ ബ്ലോഗില്‍ നിന്നും 'ഒരു മോഡേണ്‍ പ്രണയഗാഥ' എന്ന കഥ മോഷ്ടിക്കപെട്ടതിനെ കുറിച്ച് കഴിഞ്ഞയാഴ്ച അനിയന്‍‌കുട്ടിയും , പുഴു ബ്ലൊഗ് തന്നെയും ബൂലോകത്തെ അറിയിച്ചിരുന്നു.

എന്നാല്‍ ദേ, മോഷണം പൂര്‍‌വാധികം ശക്തിയോടെ തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..!

ഞാന്‍ ഇരിങ്ങല്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത "ഒരു കുഞ്ഞു ജനിക്കുന്നു" എന്ന കവിത യാതൊരു ഉളുപ്പും ഇല്ലാതെ ഐലൗ കേരള എന്ന സൈറ്റില്‍ ശ്രീ മനോജ് മാത്യു സ്വന്തം പേരില്‍ അതേ തലക്കെട്ടില്‍ ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു...!

എന്നിട്ടും നിര്‍ത്തില്ലെന്ന് വച്ചാ...?

ശ്രീ: അജിത് പോളക്കുളത്തിന്റെ മുസിരിസ് എന്ന ബ്ലോഗില്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത "സരസു എന്ന പ്രാന്തത്തി" എന്ന കവിത ഇതേ മനോജ് മാത്യു അതേ തലക്കെട്ടില്‍ തന്നെ ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിലും രസം ഈ മനോജിന് ആ നല്ല കവിത കഥപോലെ തോന്നിയത് കൊണ്ടാകാം അതില്‍ ചെറുകഥകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ആണ് ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്..!

"മനോജേ, ബൂലോകത്ത് സൃഷ്ടികള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നവരാരും ഇതില്‍ നിന്നും യാതൊരു വരുമാനവും പ്രതീക്ഷിച്ചല്ല ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്. താങ്കള്‍ ഒന്ന് അവരോട് അനുവാദം ചോദിച്ചിട്ട് എടുത്തോളൂ അവരുടെ പേരില്‍ തന്നെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചോളൂ. അല്ലാതെ എന്തിനു വെറുതേ.."

വേര്‍പാട്

2007-12-15T20:00:00.000+03:00

വിട പറയുകയാണോ നിലാവേ
നിന്‍ മനവുമുരുകുകയാണോ
കളിപറയുകയാണൊ കാറ്റേ
കവിത പാടുകയാണോ
കളമുരളീരവ ഗാനം
കരളില്‍ നൊമ്പരമായി
സ്വരമിടറുകയല്ലേ
എന്‍ ഹൃദയ രാധയെവിടെ ?

ആയില്യം കാവിലെ പൂരം
അതിനായിരമേന്തും ദീപം
കണ്ണുകള്‍ നീളെ തേടി
നിന്നെ കാണാതെയെന്‍ മനം വാടീ
ചമയങ്ങളണിയുന്ന ചാക്യാരിന്‍ ചാരത്തോ
ചമയങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്ന കടതന്നരികത്തോ
കുട്ടികള്‍ കളിക്കന്നൊരാല്‍ത്തറയിലും
ഇന്ദ്രജാലം കാണും കൂട്ടത്തിനിടയിലും
എങ്ങു ഞാന്‍ തേടേണ്ടു നിന്‍ ചന്ദനക്കുറി
ചെന്തളിര്‍ മുഖകാന്തി ചന്ദ്രികേ മനോഹരീ

കൂത്തരങ്ങൊഴിഞ്ഞല്ലോ കൂട്ടുകാര്‍ പിരിഞ്ഞല്ലോ
അമ്പലപ്പറമ്പിലെ പൂരവും കഴിഞ്ഞല്ലോ
ഏകനായിരിപ്പൂ ഞാനീ
ശൂന്യമാം കളിത്തട്ടില്‍
ചാരുതേ ചമയ്ക്കട്ടെ
വ്യഥ തന്‍ തുടിപ്പുകള്‍

മായാത്ത കോലങ്ങള്‍...

2007-12-11T04:00:00.000+03:00

വെണ്‍ മഞ്ഞുതുള്ളികള്‍ തേന്മാവിലകളില്‍
തൂമുത്ത് പോലെ തിളങ്ങി നിന്നു
എന്‍ പ്രിയതോഴിതന്‍ കണ്ണില്‍ ഞാനിന്നും
ആ മുത്ത് കണ്ട് കൊതിച്ചു നിന്നു
ചുറ്റുമൊരായിരം അപ്സര കന്യകള്‍
നൃത്തമാടുന്നൊരാ പൗര്‍‌ണ്ണമിയില്‍
ഓര്‍‌മ്മകള്‍ പൂക്കുന്ന മായാ വനികയില്‍
ഞാന്‍ ചെറ്റു നേരമിരുന്നു പോയി.

ആദ്യമായ് കണ്ടൊരാ നാളുകളൊക്കെയും
എന്തൊരു സൗന്ദര്യമായിരുന്നു !
ആദ്യമായ് ചൊല്ലിയ വാക്കുകള്‍കൊക്കെയും
എന്തൊരു മാധുര്യമായിരുന്നു !
കാണാതിരുന്നൊരാ നാളുകളൊക്കെയും
കാര്‍‌മേഘ വര്‍‌ണ്ണങ്ങളായിരുന്നു.
പാടാതിരുന്നൊരാ നാളുകളൊക്കെയും
വാടിത്തളര്‍‌ന്ന പോലായിരുന്നു
നീയെന്നകതാരില്‍ ചാലിച്ചെഴുതിയ
ചിത്രങ്ങളൊക്കെയും മായ്ച്ച പോലെ
കാലം മനസിന്റെയുമ്മറ വാതുക്കല്‍
കോലം വരച്ചത് മായ്ച്ചതെന്തേ ?

മാപ്പ് ചൊല്ലീടാനണയുന്നു ഞാനിതാ
യാത്രാ മൊഴിയുമായ് നിന്നരുകില്‍
അന്നാ പരിദേവനത്താല്‍ മിഴികളില്‍
അശ്രുകണങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതെന്തേ ?

ഒരു ഓര്‍മ്മ കുറിപ്പ്...

2007-12-07T05:00:00.000+03:00

കൗമാരത്തിന്റെ കുസൃതിയും ബാല്യത്തിന്റെ വിട്ടുമാറാത്ത നിഷ്കളങ്കതയുമുള്ള ആ മുഖം ഇന്നത്തെ മലയാള മനോരമ പത്രത്തില്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ടു. ഞങ്ങള്‍ മനസില്‍ നിന്നും മറവിയുടെ ഭാണ്ഡത്തിലേയ്ക്ക് മാറ്റിയിടപ്പെട്ട ആ ചിത്രം!.

ആ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് മറക്കാനാവില്ലല്ലോ ഏകമകനെ, ഒരിക്കലും.

എന്റെ സുഹൃത്തേ, നിന്നെ മരണത്തിന് കാട്ടി കൊടുത്തത് ഞങ്ങളാണോ ? നിനക്കുണ്ടായ അനുഭവം പോലെ മരിച്ചവര്‍ ആത്മാക്കളായി ഈ ഭൂമിയില്‍ വരുമെങ്കില്‍ നീ എന്തുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും വരുന്നില്ല?. അതോ ഇനി നിശബ്ദമായ ഏതെങ്കിലും രാത്രിയില്‍ നീ വന്നിരുന്നോ ഞങ്ങള്‍ക്കരികില്‍ ? ഒരിളം കാറ്റ് പോലെ..?

അന്ന് കര്‍ണാടകയിലെ ഒരു കോളജില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നാലുപേര്‍ക്കും ഒരേപോലെ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ആഹ്ലാദിച്ചത് പഠിക്കാനുള്ളതിനെക്കാള്‍ വീട്ടുകാരുടെ കൈയിലെ ചരടില്‍ പറക്കുന്ന പട്ടങ്ങളാവാതെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ പറന്നു നടക്കാമല്ലോ എന്ന കൗമാരത്തിലെ അപക്വമായ ചിന്തയായിരുന്നു.

കോളജ് ഹോസ്റ്റലിലെ റാഗിങ്ങിന്റെയും മറ്റു ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടേയും പേരു പറഞ്ഞു വീട്ടുകാരുടെ അനുവാദത്തോടെ ടൗണില്‍ നിന്നും ഒരല്പം മാറി ഒരു വീട് വാടകക്ക് എടുത്തായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ച് പഠിച്ചിരുന്നത്. ഒരു വലിയ റബര്‍ തോട്ടത്തിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള ഒരു കൊച്ചു വീട്.

ഞാന്‍, സജിത്, ജോര്‍ജ്ജ്, റഹീം എന്ന നാല്‍‌വര്‍ സംഘം.

അല്പം പൊക്കം കുറവെങ്കിലും നല്ല വെളുത്ത സുന്ദരനായ സജിത് ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ എന്നല്ല കോളജിലെ തന്നെ ഹീറോ ആയിരുന്നു. നല്ലൊരു ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരനായിരുന്ന സജിത് 'ലിറ്റില്‍ മാസ്റ്റര്‍' എന്നപേരിലാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഒപ്പം സജിത് നന്നായി പാടുകയും ചിത്രം വരയ്ക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ഇന്റര്‍ കോളജ് ക്രിക്കറ്റ് മത്സരത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ഞങ്ങളുടെ കോളജ് ടീം ഫൈനലില്‍ കളിക്കേണ്ട ദിവസം. ഞങ്ങളുടെ മൊത്തം പ്രതീക്ഷയുമായിരുന്ന സജിത് പനിയായി തീരെ വയ്യാതെ കിടപ്പിലായിരുന്നു. അതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള നിരാശ അവനു നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. രാവിലെ കളിക്കാന്‍ പുറപ്പെടാന്‍ നേരം വെറുതെ ചോദിച്ചു " കുറവുണ്ടെങ്കില്‍ വാടാ.. ചുമ്മ വന്നാല്‍ മതി " അത് കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം അവന്‍ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല ഇറങ്ങിക്കളിക്കുകയും നല്ല റണ്‍‌സ് അടിച്ചെടുത്ത് ടീമിനെ വിജയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആ ആഹ്ലാദങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും അവന്‍ തീര്‍ത്തും അവശനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മരുന്നു കഴിച്ച് കിടന്നു ഒരുണിക്കൂറിന് ശേഷം ടോയ്‌ലെറ്റിലേയ്ക്ക് പോയ സജിത് ഓടിക്കരഞ്ഞ് തിരികെ വന്ന് വല്ലാതെ കിതച്ചു കൊണ്ട് ഒരുതരത്തില്‍ പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു.

"ടോയ്‌ലറ്റില്‍ ഒരാളും ഒരു സ്ത്രീയും കയറില്‍ കെട്ടി തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു ഒരു കുട്ടി നിലത്തും കിടപ്പുണ്ട് കയറില്‍ തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്നവര്‍ എന്നെ കാണുകയും രക്ഷിക്കാനായി വിളിക്കുകയു ചെയ്തു..!"

ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അവന്‍ ബോധമില്ലാതെ തഴേയ്ക്ക് വീണു.

ഒരല്പം മാറി ആ പറമ്പില്‍ തന്നെ താമസിക്കുന്ന വീടിന്റെ ഉടമയുടെ സഹകരണത്തോടെ സജിതിനെ ഞങ്ങള്‍ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു.

പിറ്റേന്നാണ് വീട്ടുടമ ആ ഞെട്ടിയ്‌ക്കുന്ന സത്യം ഞങ്ങളോട് പറയുന്നത്.

ആ വീട്ടില്‍ ഇതിനു മുന്‍പ് താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു തമിഴ് കുടുമ്പം അതേ ടൊ‌യ്‌ലെറ്റില്‍ വച്ച് ആത്മഹത്യ ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നവത്രേ!. അത് ഞങ്ങളില്‍ നിന്നും അവര്‍ മനപ്പൂര്‍‌വം മറച്ചു വയ്ക്കുകയായിരുന്നു !.

അടുത്ത ദിവസം തന്നെ സജിതിന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും എത്തി. അവിടുത്തെ തന്നെ പ്രശസ്തമായ മറ്റൊരു ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി. എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഉള്ള ആ ആശുപത്രിയിലെ വിദഗ്‌ദ്ധരായ ഡോക്‌ടര്‍മാര്‍ സ്കാനിങ്ങ് ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളും നടത്തി നോക്കിയെങ്കിലും ശരീരത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് യാതൊരു കുഴപ്പവും ഇല്ലെന്നാണ് കാണിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ സജിയോ, ജീവനും മരണത്തിനുമിടയിലെ അജ്ഞാതമായ ഏതോ ലോകത്തിലെന്ന വണ്ണം ജീവനുണ്ടെങ്കിലും മരണ തുല്യമായ അവസ്ഥയിലും.

നടന്ന സത്യം മറ്റാരെയും അറിയിക്കാതിരുന്നാല്‍ മനസ്സില്‍ കിടന്ന് ഞങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരേയും തകര്‍ക്കും എന്ന നിലയില്‍ ആയി. അവന്റെ അച്ഛനോട് പറയാന്‍ ഭയവും.

അവസാനും മടിച്ചാണെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ ഡോ‌ക്‌ടറോട് സംഭവങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ വിവരിച്ചു. ചില നിമിഷത്തെ നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കു ശേഷം ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു.

"നോക്കു, ഞങ്ങള്‍ ഡോക്‌ടര്‍മാര്‍ എല്ലാത്തിനേയും ശാസ്ത്രീയമായി കാണുന്നവരാണ്. ഈ പറഞ്ഞതില്‍ എന്ത് സത്യമുണ്ടെങ്കിലും ശരി. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് പേഷ്യന്റിന് ഈ ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ച് മുന്‍പ് എങ്ങിനേയോ കേട്ട അറിവുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. പനി കലശലായ വേളയില്‍ അവന്റെ മനസ്സില്‍ ഒളിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ഈ ചിന്ത അവനറിയാതെ ആ സമയത്ത് പുനര്‍‌ജനിച്ചതാവും. ഇനി ഞാന്‍ ഒരു ദൈവ വിശ്വാസി എന്ന നിലയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നുന്ന കാര്യം സജിതിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു പ്രവര്‍ത്തനവും ക്രമം തെറ്റിയല്ല, പിന്നെ എന്താണ് ഈ അവസ്ഥയുടെ കാരണം എന്നാണ്. വ്യക്തിപരമായി ഞാന്‍ പറയാം. നിങ്ങള്‍ക്ക് മതപരമായ വല്ല പ്രാര്‍ത്ഥനകളോ മറ്റോ വേണമെങ്കില്‍ നടത്തി നോക്കാവുന്നതാണ് "

അവര്‍ ഏതൊക്കെയോ അമ്പലങ്ങളില്‍ എന്തോക്കെയോ വഴിപാടുകള്‍ ഇതിനകം നടത്തി . ഒപ്പം ഞങ്ങള്‍ മറ്റു മത വിശ്വാസ രീതിയിലും അവിടെ വച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥന നടത്തി.

പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളേയും തകര്‍ത്ത് കൊണ്ട് ആ കിടപ്പില്‍ നിന്നും ഒരിക്കല്‍ പോലും തിരികെ വരാതെ അവന്‍ യാത്രയാവുകയായിരുന്നു !.

അവനോ ഞങ്ങള്‍ക്കൊ അങ്ങിനെ അവിടെ നടന്ന ഒരു അത്യാഹിതത്തെക്കുറിച്ച് അറിയല്ലെന്നുള്ളത് പരമമായ സത്യമാണ് പിന്നെങ്ങിനെ അവന്‍ അങ്ങിനെ ഒരു കാഴ്ച അവിടെ കണ്ടു ? ഇന്നും അതൊരു ഉത്തരം കിട്ടാത്ത സമസ്യയായി തുടരുകയാണ്.

അന്നത്തെ പകലില്‍ ചാറ്റല്‍ മഴയത്ത് പുറത്ത് നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ആമ്പുലന്‍‌സില്‍ അവന്റെ ചേതനയറ്റ ശരീരം കിടക്കുമ്പോള്‍ പ്രകൃതിപോലും വിതുമ്പുന്നെന്നോണം നിശ്ചലവും ഇരുണ്ടും കിടന്നിരുന്നു. സജിയുടെ അച്ഛന്‍ അവന്റെ സാധനങ്ങളുമായി പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു വിതുമ്പി പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ഇന്നലെയെന്നോണം കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുന്നു.

"മക്കളെ അവന്‍ ഇല്ലെന്ന് വച്ച് നിങ്ങള്‍ വരാതിരിക്കരുത്. അവധിക്കു വരുമ്പോഴൊക്കെ നിങ്ങള്‍ പഴയത് പോലെ വീട്ടില്‍ വരണം.

പക്ഷേ ആ വാക്ക് ഇന്നേ വരെ പാലിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കായില്ല. കാരണം അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി അടുക്കളയില്‍ ചെന്ന് അമ്മയെ മാറ്റി ചട്ടിയില്‍ നിന്നും നേരിട്ട് എടുത്തു കഴിക്കുന്നതും ഒക്കെ ഇനി പഴങ്കഥയല്ലേ. "കൊതിയന്മാര്‍ എത്തിയോ" എന്ന് സ്‌നേഹത്തോടെയെങ്കിലും ശാസന പോലെ ഇനി ഞങ്ങളോട് ആ അമ്മയ്ക്ക പറയാനാവില്ലല്ലോ.

സജീ, മറവി ദൈവം മനുഷ്യര്‍ക്കു തന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളില്‍ ഒന്നല്ലേടാ. എന്നാലും നീ ഞങ്ങളുടെ മന‍സില്‍ ജീവിക്കുന്നു എന്നും..

ശ്രീ:എം.കെ ഹരികുമാറിന്,

2007-12-04T05:00:00.000+03:00

ശ്രീ. എം. കെ.ഹരികുമാര്‍ 'അക്ഷരജാലകം' എന്ന ബ്ലോഗില്‍ എന്റെ കവിതകളെ വിലയിരുത്തി ഒരു പോസ്റ്റ് ചെയ്ത് കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ തോന്നലുകള്‍...

അവിവേകമെങ്കില്‍ ക്ഷമ....

ഗായകനല്ല ഞാന്‍
ഗായകര്‍‌ക്കേകുവാന്‍
ഗാനം ചമയ്ക്കും കവിയുമല്ല
ഏതോ വികാര വിക്ഷേപത്തി-
ലെന്‍ മനം എന്നോടു തന്നെ
പറഞ്ഞീടുന്നു, ഞാനവ
കുത്തുക്കുറിച്ചീടുന്നു.
പാടുവാനല്ലിത്
എന്നെ വാഴ്ത്തുവാനല്ലിത്
ഒന്നിവ നിങ്ങള്‍ക്ക് വിരസമാം വേളയില്‍
നന്നെന്ന് തോന്നുകില്‍
കൃതാര്‍‌ത്ഥനായ് ഞാന്‍

കണ്ണനോടായ്....

2007-12-01T02:00:00.000+03:00

പുലര്‍ കാലെ കുഴലൂതി
അരികില്‍ നീ വന്നു
നിറനെയ് വിളക്കിന്റെ
പ്രഭയില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു
തിരുനെറ്റിയില്‍ ഹരിചന്ദനം
അണിയിക്കാം ഞാന്‍
കടമിഴികളിലഞ്ജനമെഴുതാം കണ്ണാ
മനതാരില്‍ അഴല്‍ വന്ന് നിറയും നേരം
എവിടെ നീ മായുന്നു മായക്കണ്ണാ

ഉറിയില്‍ കിടന്നാടും നറു വെണ്ണയ്ക്കായ്
ഉരലില്‍ കയറി നീ നോക്കിയില്ലേ
ഉലയില്‍ കിടന്നെന്റെ മനമെരിഞ്ഞാല്‍
ഉരിയാടാന്‍ പോലും വരാത്തതെന്തേ..?
അറിയുന്നു ഞാന്‍ നിന്‍ ഭക്തവാത്സല്യം
അതിനാല്‍ ഭയമില്ലെനിക്കൊരല്പവും
ഓടിയെത്തില്ലേ എന്നന്ത്യ നേരത്തു നീ
കൈതന്ന് കണ്ണീര്‍ തുടയ്ക്കുവാനായ് ?

കാത്തിരുപ്പ്...

2007-11-29T05:00:00.000+03:00

പാര്‍‌വണ ശശികല പാരിജാതത്തിന്‍
ചോട്ടില്‍ വിരിച്ച നിഴല്‍ പരപ്പില്‍
നിന്‍‌ചൂടു നിശ്വാസമേറ്റു കിടക്കവേ
തെന്നല്‍ വന്നെന്തേ കളി പറഞ്ഞൂ ?
നാണമെന്നോതിയോ, പൂക്കള്‍
വിതറി നിന്‍‌ മേനിയില്‍ കമ്പളം ചാര്‍‌ത്തിയോ
ദാഹത്തിന്‍ മുത്തുകള്‍ കോര്‍ത്തു ഞാനനുരാഗ
മാലനിന്‍ മാറിലണിഞ്ഞിടട്ടേ
ധന്യമായീ പ്രേമ സംഗമം ഗന്ധര്‍‌വ്വ
തന്ത്രിയിലെല്ലാം മറന്നിരിക്കാം.

പുലര്‍‌ക്കോഴി കൂകിത്തുടങ്ങിയല്ലോ
പുലര്‍ക്കാലമേറെയരികിലല്ലോ
കരയരുതെന്‍ പ്രേമ സര്‍‌വ്വസ്വമേ.
നിന്നെ പിരിയുവാന്‍ വയ്യെനിക്കെങ്കിലും
നിന്നെപ്പിരിയാതെ വയ്യെനിക്കും
കാണാനിനിയേറേ കാലം കഴിഞ്ഞീടണം
കാണാതെ കാണാന്‍ പഠിച്ചീടണം
ദുഖ സ്മൃതികളില്‍ നീ വിതുമ്പീടുകില്‍
വെണ്‍ മേഘമായ് ഞാന്‍ വന്നു ചേരാം
മോഹപരവശയായ നിന്നാപാദങ്ങളില്‍
തേന്മഴയായെന്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ പെയ്തിറങ്ങും.

ദേവഗീതം

2007-11-26T03:00:00.000+03:00

ഒരു കൈത്തിരിയായ് കത്തിനിന്ന്
നിന്‍ നാമ മഹിമയ്ക്കായെന്‍ ജീവിതം
അര്‍പ്പിയ്ക്കുവാനെന്നുമെനിക്കാശ..
അനുഗ്രഹമേകൂ നീയേശു നാഥാ
നിന്‍ ദിവ്യ പ്രകാശമിങ്ങൊഴുകിയെത്തി
ഞങ്ങളില്‍ എന്നും നിറഞ്ഞിടാന്‍.

അങ്ങയില്‍ കൂടി വന്നെത്തിടുമാ
ദിവ്യാനുരാഗത്തിനുറ്റവരായ്
തീരുവാനാഗ്രഹമുള്ളിലുള്ള
ദൈവത്തിന്‍ മക്കളായ് നിന്നെ വാഴ്ത്താം.
പീഢനമേറ്റ് വലഞ്ഞിടാതെ
പാപഭാരങ്ങള്‍ തളര്‍ത്തിടാതെ
വിശ്വാസമാകും രഥത്തിലേറി ദൈവ
രാജ്യ മഹത്വങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ പാടാം.

പാപികള്‍ തന്‍ ഹൃദയങ്ങളിലെ
പാപക്കറകള്‍ തുടച്ചു നീക്കാന്‍
സുവിശേഷത്തെന്നല്‍ തലോടിടുമ്പോള്‍
വചന മഴയില്‍ കഴുകീടട്ടെ.
നിന്നില്‍ വസിപ്പവര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കില്ല
അന്ധകാരത്തിന്‍ ഭയമൊന്നുമേ
നീ നിത്യ ലോകപ്രകാശമേ ഞങ്ങള്‍
നിന്നെയനുഗമിക്കുന്നെന്നുമെന്നും

മരുഭൂമിയുടെ സ്വന്തക്കാരന്‍

2007-11-24T16:00:00.001+03:00

പോകുമ്പോളായിരം കോട്ടകള്‍ കെട്ടി ഞാന്‍
നീറും മനസിന് സാന്ത്വനമായ്
ഈ മണല്‍ കാട്ടിലൊഴുക്കിയ കണ്ണുനീര്‍
തീരാ വിയര്‍‌പ്പുകള്‍ വിസ്‌മൃതിയായ്
മേഘജാലങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലൂളയിട്ടത്യുഗ്ര
വേഗതയോടെ പറന്നിടുന്ന
പുഷ്‌പക തേരിലിരുന്നു ഞാന്‍ കാണാത്ത
സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും കണ്ടുകൂട്ടി

അച്ഛന്‍ വരുമെന്നോതി കിടാങ്ങളോ
ടൊത്തുമ്മറപ്പടിയില്‍ ചാരിയവള്‍
തെങ്ങോല തിങ്ങുന്ന നാട്ടിലെ കൂരയില്‍
കിട്ടിയ കത്തുമായ് കാത്തിരിപ്പൂ
ദൂരത്ത് നിന്നെന്നെ കാണമ്പോളാനന്ദ
തുന്ദിലരായവരോടിയെത്തും
കെട്ടിപ്പിടിച്ചുമ്മവെച്ചും കളിചിരി
യൊക്കെ കഴിഞ്ഞകം പൂക്കുകയായ്
പാല്‍‌നിലാരാത്രിയില്‍ മുറ്റത്തെപ്പൂമര
ചോട്ടില്‍ കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരിക്കും
പിന്നവളാ കര പങ്കജം കൊണ്ടെന്റെ
ചന്ദന മേനി തലോടുകയായ്
അമ്പലക്കാടുകളുല്ലാസ മേടുകള്‍
എല്ലാമൊരാനന്ദ നിര്‍‌വൃതിയില്‍
കണ്ടും കളിച്ചും രസിച്ചും മരുഭൂമി
തന്‍ കഥയൊക്കെ മറന്നീടണം

ഇത്തരം ചിന്തിച്ചളവൊറ്റോരാനന്ദ
മോടെ ചെന്ന് പടികയറി
കാണുവാനില്ലിവിടാരെയും പൂട്ടിയ
വീടിനു മുന്നില്‍ ഞാന്‍ കാവല്‍ നിന്നു
ചെറ്റുകഴിഞ്ഞവള്‍ വന്നു പറഞ്ഞങ്ങ്
നേരത്തേയെത്തുമെന്നാരറിഞ്ഞു
"ഇന്നു കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍ കിട്ടില്ല സാരികള്‍
കാഞ്ചീപുരത്തിനാദായ വില്പന !!"

സ്വാനുഭാവത്തിന്‍ വ്യഥയില്‍ കുളിച്ചു ഞാന്‍
രാത്രിയില്‍ മുറ്റത്ത് ചെന്നിരുന്നു
വന്നില്ലവള്‍ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും
റിയാലിറ്റി ഷോ തീരാതെയെന്ത് ചെയ്യൂ
"ഒന്നിന്നൊന്നെല്ലാം മികച്ചതാണങ്ങു പോയ്
നന്നായുറങ്ങൂ ഞാന്‍ വൈകിയേക്കും"

എന്തിത് കഷ്‌ടമിതെന്തൊരു ജീവിതം
എങ്ങെന്റെ സീമന്ത പുത്രനിപ്പോള്‍
ഭാര്യയോതുന്നവന്‍ ഓര്‍ക്കൂട്ട് ചാറ്റിങ്ങില്‍
തന്നെയിന്നാഹാരം തെല്ലുമില്ല
ഡാന്‍‌സിനും, പാട്ടിനും, കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ക്ലാസ്സിനും
ട്യൂഷനും പോകുന്നൊരെന്‍ മകളെ
കാണുവാന്‍ നന്നേ ശ്രമകരം, കണ്ടാലോ
സല്ലാപമെപ്പോഴും സെല്‍‌ഫോണിലൂടെ

വര്‍ഷങ്ങള്‍ തന്നുടെ സമ്പാദ്യമൊക്കെയും
പെട്ടിയില്‍ കുത്തി നിറച്ചു വന്നു
സ്വന്തങ്ങള്‍ ബന്ധുക്കളെല്ലാരും കെട്ടഴി
ചെല്ലാമെടുത്തോതി പോയ്‌വരട്ടെ ?

ഭാര്യ വന്നെന്നോടു ചൊല്ലിടുന്നു
കുട്ടികളോടൊത്തു പോകുന്നു അമ്മമാര്‍
സ്കൂളില്‍ നിന്നെങ്ങോ വിനോദയാത്ര
രൂപ കൊടുത്തതാണായിരം പിന്നെ
പോയില്ലങ്കിലതെത്ര ചേതം.

നീറും മനസിന്റെ ഉള്ളറ തന്നില്‍ നി
ന്നാവാഹം ചെയ്തുള്ള സാന്ത്വനത്തില്‍
പെട്ടിയുമായര്‍‌ദ്ധരാത്രിയിലാരോടും
ചൊല്ലാതെ മെല്ലെ പടിയിറങ്ങി
അങ്ങകലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്നൊരോര്‍‌മ്മയില്‍
തപ്ത ഹൃദയം പതറീടുമ്പോള്‍
ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞീടുന്നു "സ്വാഗതം"
പോരൂ മരുഭൂമി നിന്നെ കാത്തിരിപ്പൂ...

എന്നിലെ ഞാന്‍.....

2007-11-21T04:00:00.000+03:00

" ഒരു ചിത്രശലഭം മുന്‍പൊരു പുഴുവായ്
കാലങ്ങള്‍ ചെയ്ത തപസ്സുപോലെ,
വരികളിലക്ഷരം വാരിവിതറി ഞാന്‍
ഒരു കൂടു തീര്‍‌ത്തതില്‍ ഒളിച്ചിരുന്നു "

ഓര്‍മ്മകള്‍ മരിക്കുമോ..?

2007-11-18T21:00:00.000+03:00

ഓര്‍‌ക്കാതിരിയ്ക്കുവതെങ്ങിനെ
ഓര്‍‌മ്മകള്‍ വാടാതിരിക്കും വരെ
കാണാതിരിക്കുവതെങ്ങിനെ
അകക്കണ്ണില്‍ നിന്‍ രൂപം തെളിയും വരയില്‍
മയിലാഞ്ചിക്കാട്ടിലും, മയിലാടും കുന്നിലും
മഴമേഘം നീളെ നിഴല്‍ വിരിച്ചു
ദാവണിത്തുമ്പെടുത്തോലക്കുടയാക്കി
ചാറല്‍ മഴയത്ത് തോളുരുമ്മി
കൗമാര കാലം കടന്നു നാം വന്നത്
കനവായ് മാത്രം മറഞ്ഞതെന്തേ..?
ആമ്പല്‍ക്കുളത്തിലെ നീന്തല്‍ കഴിഞ്ഞന്ന്
കൈകളില്‍ പൂവുമായ് കല്പടവില്‍
ഈറന്‍ മുടിയിലെ നീര്‍‌മുത്തിളം വെയില്‍
ചും‌മ്പിച്ചെടുക്കുവാന്‍ കാത്തിരുന്നു
അകലരുതെന്നുമെന്നുമെന്നരുമയോടോതി-
യിട്ടകലാനായ് മാത്രം അടുത്തെന്തേ..?
അകതാരില്‍ കനലെരിഞ്ഞിടനെഞ്ച് പിടയുമ്പോള്‍
കരയാനായ് പോലും മറന്നു പോയോ..?

മാനിഷാദ ( കവിത )

2007-11-15T20:00:00.000+03:00

ചുടുരക്തമൊഴുകും നിരത്തുകളില്‍
ചടുലമായ് വീശും വടിവാളുകള്‍
ഇടയില്‍ പിടയുന്നതെത്ര ദേഹം ?
ഒടുവില്‍ പൊലിയുന്നതെത്ര ജീവന്‍ ?

മരിക്കുന്നതൊരു പക്ഷേ ഒരുവനാകാ-
മവനേകനല്ലനേകര്‍ തന്‍ സ്വന്ത ബന്ധം
അവനച്ഛനാണനുജനാണേട്ടനാണ്
അമ്മതന്‍ മകനാണ്, പെണ്ണില്‍ പ്രിയനാണ്
അമ്മാവനാണവനൊരച്ഛന്റെ മോനാണ്
സഹപാഠിയാണാത്മ മിത്രവുമാണവന്‍

പെട്ടെന്നൊരു വെട്ടിലിത്രയും കണ്ണികള്‍
കണ്ണുനീര്‍ തോരാ ഹൃദയങ്ങള്‍ ബാക്കിയും
ആരുണ്ടവര്‍‌ക്കൊരാശ്വാസമേകുവാന്‍ ?
ആരുണ്ടവരുടെ കണ്ണുനീര്‍ കാണുവാന്‍ ?
വെട്ടുവാനാഹ്വാനമേകിയ വ്യക്തിയോ
വെട്ടേറ്റ കണ്ട കൂട്ടത്തിലാരുമോ ?

ഇല്ല സഹോദരാ ഇല്ലൊരു സംഘവും
നീയിന്ന് നാമാവശേഷമായിപ്പോയാല്‍
പിച്ചവെച്ചമ്മിഞ്ഞ പാല്‍ നുണഞ്ഞീടുന്ന
പൊന്നോമനയ്ക്കില്ലയച്ഛനിപ്പോള്‍
നിന്നെ നീയര്‍പ്പിച്ച ബലിയില്‍ ചിരിക്കുന്ന
രാഷ്ട്രനേതാക്കളെ കാണുമോ നീ

ആരുണ്ട് നിന്നുടെ നഷ്ടം നികത്തവാന്‍
ആര്‍ക്കായ് നിങ്ങള്‍ മരിക്കുന്നുയീവിധം ?
നാലഞ്ചു നാള്‍‌വരെ കാണുന്ന മന്ത്രിയും
നാലഞ്ചു നാള്‍ക്കുള്ളില്‍ തീരുന്ന വാഗ്ദാനവും
ജീവച്ഛവമായി പിന്നെച്ചുവരിന്റെ
ഉള്‍ത്തടം തന്നില്‍ വസിക്കുന്നോരാശ്രിതര്‍
കണ്ണുനീര്‍ വറ്റി വരണ്ടവര്‍ നോക്കുന്നു
ചില്ലിട്ട ചിത്രവും പിന്നതിന്‍ പിന്നിലെ
ശൂന്യമാമൊരന്ധകാരത്തെയും

ആര്‍ക്കായി നിങ്ങള്‍ മരിക്കുന്നുയീവിധം
എന്തിനീ ചവേര്‍ പടയൊരുക്കം ?

ചാച്ചാജീ; അങ്ങയുടെ, നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കായ്

2007-11-13T23:30:00.000+03:00

പൊള്ളും പകലുകളെങ്ങോ മറഞ്ഞുപോയ്
ഉള്ളം കിളുക്കും കുളിര്‍ക്കാറ്റ് വന്നിതാ
പൈതങ്ങള്‍ക്കേകാന്‍ നവമ്പറിന്‍ മാറിലെ
പൂക്കള്‍ ശിശുദിനമായിങ്ങെത്തിയല്ലോ
ചുറ്റും പരന്നാ പരിമളം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍-
ക്കെല്ലാര്‍ക്കുമാനന്ദ മേകീടട്ടേ
ചാച്ചാ നെഹൃവിന്‍ സ്‌നേഹത്തിന്‍ ജന്മ
ദീപം കൊളുത്തിയ കൈത്തിരിയില്‍ നിന്നും
പൊന്‍പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞിതെങ്ങും പരക്കട്ടെ
ഇന്നാപ്രചോദനമുള്‍ക്കൊണ്ടു നാട്ടില്‍
കാണാം ശിശുക്ഷേമ മന്ദിരങ്ങള്‍
ആരൊക്കെ നീതി പുലര്‍ത്തുന്നു, പിന്നെയ
ങ്ങാര്‍‌ക്കൊക്കെ നീതി ലഭിക്കുന്നു ചിന്തിതം
നീളുമജ്ഞാത കാരാള ഹസ്തങ്ങളില്‍
ഇന്നും പിടഞ്ഞു മരിക്കുന്നു കുരുന്നുകള്‍
നവജാതപൈതങ്ങള്‍ അമ്മയുപേക്ഷിച്ച്
നിത്യവും മൃത്യുവെ പുല്‍കിടുന്നു.
കാണാം ഗൃഹങ്ങളില്‍ വേലകള്‍ ചെയ്തീടും
ബാലകര്‍ തൂകുന്ന കണ്ണീര്‍കണം
കേള്‍ക്കാം പരശ്ശതം പീഢനമേറ്റുള്ള
പൈതങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കും വിലാപ കാവ്യം
സമ്പന്നവര്‍‌ഗ്ഗ ശിശുക്കളാഢമ്പര
തൊട്ടിലിലാടി വളര്‍ന്നിടുമ്പോള്‍
രോഗം കശക്കിയ, ഒരനേരമുണ്ണാത്ത
കണ്ണീര്‍ തോരാത്ത ശിശുക്കളുണ്ടിപ്പുറം
ഇനിയും ഉണരാന്‍ മടിയ്ക്കും സമൂഹത്തി
നില്ലാ, മനസാക്ഷിക്കുത്തു പോലും
നാമെന്തു നല്‍കുന്നു വാരിവിതറുന്ന
മിഠായിയും പിന്നെ കുറേ പൂക്കളുമോ ?
കുട്ടികള്‍ക്കടിമത്തമേല്‍ക്കാത്ത ജീവിത
മേകാനണിനിരന്നടരാടീടാം
ആ നല്ല നാളിനെ വരവേറ്റീടാം
അന്ന് നേരാം നമ്മുക്കാ പൈതങ്ങള്‍ക്ക്
നല്ലൊരു സന്തോഷ ദിനാശംസകള്‍ !

നിനക്കായ്....

2007-11-11T00:35:00.001+03:00

ഒരു മഴനിലാവ് വിരിയിച്ചു നീ
ഒരു മഴ‌വില്ലായ് തെളിഞ്ഞു നീ
ഒരു പൂവായ് വിടര്‍ന്നു നീ
ഒരു സ്‌നേഹമായ് പടര്‍‌ന്നു നീ
ഒരു സോദരിയായ് എന്നിലലിഞ്ഞു നീ
നന്ദിയോതുവാന്‍ വാക്കുകളില്ലിനി
എന്നില്‍ ചൊരിയുന്നൊരീമഴ തുള്ളികള്‍ക്ക്

ഈ പ്രവാസ ഭൂമിയിലെ
മനം ചുടുന്ന മരുഭൂവില്‍
ആശ്വാസത്തില്‍ ജലകണമായ് നീ
അലിയുന്നു നിത്യവും
സാന്ത്വനമായ്, അനുഭൂതിയായ്

സോദരനായ് നിന്നില്‍ നിറയട്ടെ
നിന്നിലെ ഈ വിരുന്നുകാരന്‍ ഞാന്‍

കെന്‍ സരോവിവ : ഓരോര്‍‌മ്മ

2007-11-09T21:00:00.000+03:00

സര്‍‌വസജ്ജരായ ബ്രിട്ടീഷ് സേനയ്ക്കുമുന്നില്‍ മാതൃരാജ്യസ്‌നേഹം മാത്രം കൈമുതലാക്കി പടപൊരുതിയ ധീരദേശാഭിമാനികളുടെ സമരവീര്യം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ചുടുരക്തമായി ഒഴുകുമ്പോഴും, അഗോളതലത്തില്‍ അധിനിവേശത്തിനും അടിച്ചമര്‍ത്തലിനുമെതിരേ സമരം നടത്തി വീരമൃത്യു വരിച്ചവരേയും നാം വിസ്മരിച്ചുകൂടാ. അത്തരം പലരുടേയും രക്തസാക്ഷിത്വങ്ങള്‍ മാനുഷികതയിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസം ഒന്നുകൂടി ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുകയും ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് മുന്നേറാന്‍ ആത്മവിശ്വാസം നല്‍കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അത്തരത്തില്‍ ഒരു രക്തസാക്ഷിത്വമായിരുന്നു നൈജീരിയന്‍ എഴുത്തുകാരനും കവിയും പരിസ്ഥിതി പ്രവര്‍ത്തകനുമായിരുന്ന കെന്‍ സരോവിവയുടേത്.

പെട്രോ ഡോളറിന്റെ രുചിയറിഞ്ഞെത്തിയ ബഹുരാഷ്ട്രകുത്തക ഭീമന്മാര്‍ക്കും അവര്‍ക്ക് ഓശാന പാടിയ സര്‍ക്കാരിനുമെതിരേ ചൂഷണത്തിനു വിധേയരായിക്കൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ ഗോത്രജനതയായ "ഒഗോണി" ജനവിഭാഗത്തെ അണിനിരത്തി വിമോചന സമരം നടത്തി എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താല്‍ നൈജീരിയന്‍ പട്ടാളം തൂക്കിലേറ്റിയ ആ മനുഷ്യസ്‌നേഹിയുടെ 12 ആം ചരമ വാര്‍‌ഷികമാണ് നവമ്പര്‍ 10.

നൈഗര്‍ നദീതീരത്ത് 404 ചതുരശ്ര മൈലില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അഞ്ചുലക്ഷം ജനങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള ഒരു കൊച്ച് പ്രദേശമാണ് ഒഗോണി. കൃഷിയും മത്സ്യബന്ധനങ്ങളുമായി കഴിയുന്ന ഒഗോണ്‍ ഗോത്രവര്‍‌ഗക്കാരാണ് ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ അവകാശികള്‍.
ഒഗോണ്‍ ഗോത്രത്തിലെ ഒരു കച്ചവടക്കാരനായിരുന്ന "ജിം സരോവിവയുടെ" മകനായി 1941 ഒക്‌ടോബര്‍ 10 ന് കെന്‍ സരോ വിവ ജനിച്ചു. പഠനത്തില്‍ അതിസമര്‍ത്ഥനായിരുന്ന അദ്ദേഹം ഗവണ്മെന്റ് സ്‌കോളര്‍ഷിപ്പോടെ പഠിക്കുകയും ഡിഗ്രിക്കു ശേഷം ലാഗോസ് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയില്‍ പ്രൊഫസറായി ജോലിയില്‍ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു.

സൂര്യനസ്തമിക്കാത്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഉടമകളായിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍, 1901ഇല്‍ അക്രമണത്തിലൂടെ ഒഗോണികളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി കോളനി സ്ഥാപിച്ചു. ഇതോടെ മറ്റു പല രാജ്യങ്ങളെ പോലെ ഒഗോണികളുടെയും ശിഷ്ടകാലം അധിനിവേശത്തിന്റെ ബന്ധനവും പീഡനവും നിറഞ്ഞതായി തീര്‍ന്നു.

1950 ഓടെ ഒഗോണിലും ദൈവത്തിന്റെ വരദാനമായ പെട്രോളിയം നിക്ഷേപം കണ്ടെത്തിയതോടെ അഗോള ശക്തികളുടെ മഞ്ഞളിച്ച കണ്ണുകള്‍ ഒഗോണിലേക്ക് പതിച്ചു. അവരവിടെ വലിയ തോതില്‍ പെട്രോള്‍ ഖനനം നടത്തുകയും അന്നത്തെ മൂല്യമനുസരിച്ച് വര്‍ഷം ശരാശരി 100 ബില്യണ്‍ ഡോളര്‍ എണ്ണ അവിടുന്ന് കടത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നാല്‍ കച്ചവടകണ്ണുകള്‍ മാത്രമുള്ള അവരാരും ഒഗോണി ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനോ വികസനത്തിനോ ഒന്നും ചെയ്തില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല അശാസ്ത്രീയമായ വന്‍‌തോതിലുള്ള ഖനനം മൂലം നിരവധി പരിസ്തിതി പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉടലെടുക്കുകയും ഉണ്ടായി. അതോടെ കൃഷിയും മത്സ്യബന്ധനങ്ങളുമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ ബാക്കിയായത് തരിശുഭൂമിയും മത്സ്യങ്ങള്‍ ചത്ത് പൊങ്ങുന്ന കടല്‍ത്തീരവുമായിരുന്നു.

സഹനത്തിന്റെ നെല്ലിപ്പടി കണ്ട ജനത, ജീവിതം ദുസ്സഹമായപ്പോള്‍ സ്വയം ഭരണത്തിനുള്ള അവകാശത്തിനു വേണ്ടി നടത്തിയ സമര പ്രഖ്യാപനങ്ങളെ നിര്‍ദയം അടിച്ചമര്‍ത്തുകയായിരുന്നു നൈജീരിയന്‍ ഭരണകൂടം.

അധിനിവേശത്തിനെതിരെ തന്റെ ജനതയുടെ ചെറുത്തുനില്പിന്റെ വീര്യം ഉള്‍ക്കൊണ്ട് 'റീജണല്‍ വിഭ്യാഭ്യാസ കമ്മീഷണര്‍' എന്ന കാബിനറ്റ് പദവിയുള്ള ഉദ്യോഗം ഉപേക്ഷിച്ച് പോരാടാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു കെന്‍ സരോവിവ. 1990ല്‍ അദ്ദേഹം 'മൂവ്മെന്റെ ഫോര്‍ ദ സര്‍‌വൈവല്‍ ഓഫ് ദ ഒഗോണി പീപ്പിള്‍'(മൊസാപ്പ്) എന്ന സംഘടനയുടെ നേതാവായി. 1993ല്‍ സംഘടനയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ മൂന്നു ലക്ഷം ഒഗോണികളെ അണിനിരത്തി ഗവണ്മെന്റിനെതിരെ ഒരു സമാധാന റാലി നടത്തിയതോടെ കെന്‍ സരോവിവ ഗവണ്‍‌മെന്റിന്റെ കണ്ണിലെ കരടായി മാറി.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ നൈജീരിയന്‍ എഴുത്തുകാരുടെ പൊതുസംഘടനയുടെ പ്രസിഡന്റ് കൂടിയായ സരോവൊവയെ രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തി തടവിലാക്കി.

എന്നാല്‍ ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് നൈജീരിയന്‍ പട്ടാളം 1995 നവമ്പര്‍ 10ന് ആ ധീരദേശാഭിമാനിയെ തൂക്കിലേറ്റുകയായിരുന്നു. കഴുമരത്തില്‍ വച്ചുപോലും അദ്ദേഹത്തോട് മനുഷ്യത്വം കാട്ടാതിരുന്ന പട്ടാള ഭരണകൂടം അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട മറ്റ് എട്ട് പേരേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്‍‌മുന്നില്‍ വച്ച് തൂക്കിലേറ്റിയ ശേഷം സരോവിവയേയും കഴുമരത്തിലേറ്റി. ആ മൃതദേഹം പോലും പിന്നീട് അജ്ഞാതമായ ഏതോ പൊതു സ്മശാനത്തില്‍ അടക്കം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

വന്‍‌കിട അധിനിവേശ കോര്‍പറേറ്റ് കമ്പനികളുടേയും അവര്‍ക്ക് ഒത്താശ ചെയ്ത് കൊടുക്കുന്ന പാവ സര്‍ക്കാരിന്റേയും ജനദ്രോഹ നടപടികളുടെ സത്യസാക്ഷിത്വമായിരുന്നു സരോവിവയുടെ രക്തസാക്ഷിത്വം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എവിടേയോ നടന്ന ഒരു സംഭവം എന്നമട്ടില്‍ ഇതിനെ മറക്കുവാനോ അങ്ങിനെ നടിക്കുവാനോ നമ്മുക്കാവില്ല.

ഇന്ത്യയില്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ലോകത്തിലെ എല്ലായിടങ്ങളിലും അധിനിവേശം നടത്തി കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തക ഭീമന്മാര്‍‌ക്ക് എതിരെ ഇന്നും പോരാടുന്ന ജനതയ്ക്ക് കെന്‍ സരോവിവയുടെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ ഓര്‍‌മ്മ പുതിയ സമര വീര്യം നല്‍കുക തന്നെ ചെയ്യും.

He laughed gently and I relaxed
Happy to find
In spite of the gun.
He was still a man.
It lit the dark
that gentle laugh
In the pith of night...
But it was only the low laugh
Of one who was soon to die.

( സരോവിവയുടെ വരികള്‍ )

ലക്ഷ്മി ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വരുന്നു..

2007-11-07T19:00:00.000+03:00

രണ്ടു വയസുകാരി ലക്ഷ്മിയെന്ന കുരുന്നു ബാലികയെ കുറിച്ചുള്ള പോസ്റ്റില്‍ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കുറിച്ചവരൊക്കെ തന്നെ ഇതേ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ അറിയിക്കുവാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നെത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒരറിയിപ്പായി ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കട്ടെ.

നമ്മുക്ക് അഭിമാനിക്കാം, സന്തോഷിക്കാം നീണ്ട 27 മണിക്കൂര്‍ ശസ്ത്രക്രിയ വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തിയായിരിക്കുന്നു !.

ബാംഗ്ലൂര്‍ സ്പര്‍ശ് ആശുപത്രിയിലെ ഡോ: ശരണ്‍ പട്ടേലും മറ്റ് ഡോക്‌ടര്‍മാരും പാരാ മെഡിക്കല്‍ ടീമും നടത്തിയ ശ്രമം വിജയം കണ്ടിരിക്കുന്നു !.

ആ കുഞ്ഞിനു വേണ്ടിയുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥന ദൈവം ചെവികൊണ്ടിരിക്കുന്നു..

ലക്ഷ്മി ഒരു പ്രതീകമായി വളരെട്ടെ, രോഗവും വേദനയും തളര്‍ത്തിയ മനസുമായി ജീവിക്കുന്ന പലര്‍ക്കും പ്രതീക്ഷയുടെ കിരണമായി..

കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ ഇവിടെ.

( ഇതൊരറിയിപ്പ് മാത്രം.)

ലക്ഷ്മിക്ക് വേണ്ടി നമ്മുക്കും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം..

2007-11-07T00:20:00.000+03:00

ബീഹാറിലെ പാവപ്പെട്ട കൂലിപ്പണിക്കാരനായ ശംഭുവിന്റേയും പൂനത്തിന്റേയും മകളാണ് ലക്ഷ്മി എന്ന രണ്ടു വയസുകാരി. ജനിച്ചപ്പോഴേ നാലുകാലും നാലുകൈയും ഒരു ഉടലുമായി ജനിച്ച ലക്ഷ്മി, സാക്ഷാല്‍ ലക്ഷ്മി ദേവിയുടെ അവതാരമാണെന്നു കരുതി പൂജിക്കുവാന്‍ ഒരുകൂട്ടര്‍, പിന്നെ സര്‍ക്കസില്‍ പ്രദര്‍‌ശിപ്പിച്ചു പണം സമ്പാദിക്കാമെന്ന് മറ്റു ചിലര്‍. അവരുടെ ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതെ ആ കുടുമ്പം ലക്ഷ്മിയെ ഒരു ബന്ധുവീട്ടില്‍ കൊണ്ടു ചെന്നാക്കി. പിന്നെ ഡല്‍ഹിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ ആശുപത്രിയില്‍ കാണിച്ചപ്പോള്‍ ഇതിന് പ്രത്യേക ചികിത്സയൊന്നും ഇല്ലെന്ന് അവിടുത്തെ ഡോക്‌ടര്‍മാര്‍ വിധി എഴുതി.

ഈ കഥയൊക്കെ അറിഞ്ഞ ബാംഗ്ലൂര്‍ സ്പര്‍‌ശ് ആശുപത്രിയിലെ ഡോ : ശരണ്‍ പട്ടേല്‍ കുട്ടിയെ കാണുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒരുപറ്റം മനുഷ്യ സ്‌നേഹികളായ ഡോക്‌ടര്‍മാര്‍ അവളെ കൈപിടിച്ചു ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാന്‍ വേണ്ടത് ചെയ്യുവാനും തീരുമാനിച്ചു.

സാധാരണ ഒരു കുട്ടിക്ക് രക്തത്തിലെ ഹീമോഗ്ലോബിന്റെ അളവ് 12 ശതമാനമാണ് വേണ്ടതെങ്കില്‍ ലക്ഷ്മിക്ക് അത് വെറും 5.4 % ആയിരുന്നു. ഒപ്പം ആന്തരികാവയവങ്ങളിലെ അണുബാധ മൂലം തുടര്‍‌ച്ചയായ പനിയും അസുഖങ്ങളും. ധാരാളം പ്രോട്ടീന്‍ അടങ്ങിയ ഭക്ഷണവും മരുന്നുകളും നല്‍കിയതിന്റെ ഫലമായി ഇപ്പോള്‍ രക്തത്തിലെ ഹീമോഗ്ലോബിന്റെ അളവ് 11 % ആയി ഉയര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു.

നാളെ ലക്ഷ്മിയെ അതിസങ്കീര്‍‌ണ്ണമായ ഒരു ശസ്ത്രക്രിയക്ക് വിധേയയാക്കുകയാണ്. 40 മണിക്കൂറോളം നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ആ മാരത്തോണ്‍ ശസ്ത്രക്രിയ വിജയിച്ചാല്‍ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും സങ്കീര്‍‌ണ്ണവും ദുര്‍ഘടവുമായ ഒരു ശസ്ത്രക്രിയയുടെ വിജയമായിരിക്കും അത് .

ഇത്രയും നീണ്ട ഒരു ശസ്ത്രക്രിയക്കായി സ്പര്‍‌ശിലെ അഞ്ചു മുതിര്‍ന്ന ഡോക്‌ടര്‍മാരും 36 പാരാ മെഡിക്കല്‍ സംഘങ്ങളും തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. നാളെ നടക്കുന്ന ശസ്ത്രക്രിയ കുട്ടിയുടെ ആന്തരീകാവയവങ്ങള്‍ക്ക് കേടുവരാതെ പുറത്തെ ഭാഗങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്യുകയും ഒരുമാസത്തിനു ശേഷം മുറിവ് ഉണങ്ങിയതിനു ശേഷം മറ്റൊരു ശസ്ത്രക്രിയ കൂടെയും നടത്താനാണ് തീരുമാനം.

MRI സ്കാന്‍, 64 സ്ലൈസ് സി.ടി സ്കാന്‍, ശസ്ത്രക്രിയ എല്ലാം കൂടി 25 ലക്ഷം രൂപയുടെ ചികിത്സ ചിലവു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നെങ്കിലും ആ കുടുമ്പത്തിന്റെ പ്രയാസമറിഞ്ഞ സ്പര്‍‌ശ് ഫൗണ്ടേഷന്‍ ആണ് ഈ ചിലവ് പൂര്‍‌ണ്ണമായും നടത്തുന്നത്.

തന്റെ മകളുടെ ജീവന്‍ ദൈവത്തിലും പിന്നെ സ്പര്‍‌ശ് ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്‌ടര്‍മാരിലും ഏല്പിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥനയും കണ്ണീരുമായി കഴിയുന്ന ആ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം. ലക്ഷ്മിയ്ക്ക് വേണ്ടി നമ്മുക്കും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം....

മരവും മനവും...

2007-10-23T23:30:00.000+03:00

കാണും; മരം കത്തുമെങ്കില്‍ ലോകം

ഒരു, മനം കത്തുമെങ്കിലാരു കാണും..?

ക്ലാസിഫൈഡ് പരസ്യങ്ങള്‍

2007-10-22T04:00:00.000+03:00

പത്രമാസികകളില്‍ എത്ര വിവിധങ്ങളായ പരസ്യങ്ങള്‍ വന്നാലും അന്നും ഇന്നും ഒരുപോലെ ആകര്‍‌ഷണീയമായി തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണ് ക്ലാസ്സിഫൈഡ് പരസ്യങ്ങള്‍. അതിനു പ്രധാന കാരണം ഈ ഭുമി മലയാളത്തില്‍ നമ്മുക്കാവശ്യമുള്ളതെന്തും ഒരു കുടക്കീഴില്‍ എന്നു പറയുന്നതു പോലെ ഇതില്‍ ഉണ്ടാകും എന്നതു കൊണ്ടായിരിക്കാം.

ചില പരസ്യങ്ങള്‍ ചിന്തിക്കാനും ചിലതു ചിരിക്കാനും വക നല്‍കും എന്നതാണ് ഇതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. അത്തരം ചില പരസ്യങ്ങളെ കുറിച്ച്...

ഒരിക്കല്‍ കണ്ട ഒരു പരസ്യം.

"എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയാത്തവര്‍‌ക്കൊരു സന്തോഷവാര്‍ത്ത !. താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനവുമായി ബന്ധപ്പെടുക ഒരു മാസത്തെ കോച്ചിങ്ങ് കൊണ്ട് നന്നായി എഴുതാനും വായിക്കാനും പഠിപ്പിക്കുന്നു.."

പഷ്ട്.. എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയാത്തവര്‍ ഈ പത്രവും തുറന്നു പിടിച്ചിരിക്കുമോ..?

പിന്നെ ഒരു അലക്കുകടയുടെ പരസ്യം "നിങ്ങളുടെ വിലപ്പിടിപ്പുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ മെഷീനിലിട്ട് പിച്ചിക്കീറുന്നില്ല. പകരം ഞങ്ങള്‍ തികച്ചും കൈകൊണ്ട് അവ നിര്‍‌വഹിക്കുന്നു..

"എന്താണാവോ പിച്ചിചീന്തുന്ന കാര്യമാണോ..

പിന്നെ ചില പരസ്യങ്ങള്‍ കണ്ടാല്‍ നമ്മള്‍ ഓര്‍ത്തു പോകും പിന്നെന്താ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഇപ്പോഴും തൊഴില്‍ രഹിതര്‍ കൂടൂന്നതെന്ന്. അത്തരം ഒരു പരസ്യം.

"ഡയറക്‌ട മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങിലേക്ക് ജില്ലകള്‍ തോറും മാനേജര്‍മാരെ ആവശ്യമുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസം പ്രശ്നമല്ല. മാസം 6000 മുതല്‍ 50000 വരെ ശമ്പളം !." പിന്നെന്തു വേണം!

പിന്നെയുള്ളത് ധനാകര്‍‌ഷണ യന്ത്രം.

വെറും 2000 യന്ത്രങ്ങള്‍ മാത്രമേ അവര്‍ നിര്‍മ്മിച്ചിട്ടുള്ളു എന്നും, ആദ്യം പണമടക്കുന്ന ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ക്ക് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ എന്ന ഒരു വാണിങ്ങും !. നമ്മള്‍ ഒരെണ്ണം വാങ്ങി വച്ചാല്‍ ധനം നമ്മളറിയാതെ അങ്ങ് വീട്ടിലെക്ക് ഒഴുകി കയറി വരും എന്നാ പറയുന്നത്. ഒരെണ്ണം വാങ്ങി വച്ചാല്‍ ഇതാ അവസ്ഥയെങ്കില്‍ ഈ 2000 യന്ത്രങ്ങള്‍ വച്ചിരിക്കുന്ന അവരുടെ സ്ഥാപനത്തില്‍ പണം വന്നു നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവമല്ലോ.. പിന്നെയും ഒരു ഡൗട്ട്. നമ്മുടെ ഖജനാവ് കാലിയാണേന്ന് ഏത് സര്‍ക്കാര്‍ വന്നാലും കേള്‍ക്കുന്ന ഒരു പല്ലവിയാണ്. ഇവര്‍ അറ്റകൈക്ക് ഒരു പരീക്ഷണാടിസ്താനത്തില്‍ ഒരു നാലഞ്ച് യന്ത്രം വാങ്ങി ആ ഖജനാവില്‍ കൊണ്ട് വച്ച് നോക്കിക്കൂടെ ?

ഇനിയും ഉണ്ട് ഇത്തരം പരസ്യങ്ങള്‍ അതെന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ, ഇത്രയും പറയാന്‍ കാരണം കാര്യങ്ങള്‍ ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ആരായാലും ഇതില്‍ വീണുപോകും എന്നാണ് . ഈ ഞാനും ഒന്നുരണ്ട് തവണ പരീക്ഷണത്തിനു മുതിര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്.

ഒരിക്കല്‍ ഒരു പരസ്യം കണ്ടു.

"നിങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ മൂട്ടശല്യമുണ്ടോ..? മൂട്ടയെ നശിപ്പിക്കാന്‍ അതിനൂതനമായ ഒരു മാര്‍‌ഗ്ഗം. കേവലം 398 രൂപ മാത്രം !!.

വീട്ടില്‍ മൂട്ടശല്യം ചെറുതായി അലട്ടി വരുന്ന സമയം. ഞാന്‍ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ പണം മണിയോര്‍‌ഡര്‍ ആയി അയച്ചു. ഇടയ്ക്ക് ഭാര്യ പറഞ്ഞു ഒരു "HIT" വാങ്ങി നമ്മുക്ക് അടിക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ അവളെ ആശ്വസപ്പിച്ചു നീ ഒരാഴ്ച വയിറ്റ് ചെയ്യ് " ദോഷം പറയരുതല്ലോ കൃത്യം ഒരാഴ്ചയായപ്പോള്‍ തന്നെ ഒരു മനോഹരമായ കവര്‍ പോസ്റ്റലില്‍ എത്തി.

കാരംബോര്‍‌ഡിലെ സ്‌ട്രൈക്കര്‍ പോലെ പപ്പട വലിപ്പത്തില്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക്, വളരെ ചെറിയ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ചുറ്റിക, പിന്നെ സ്ത്രീകള്‍ കണ്‍‌പിരുകം പ്ലക്ക് ചെയ്യാനുപയോഗിക്കുന്നത് പോലെ ഒരു ചവണയും. കൂടെ മനോഹരമായി പ്രിന്റ് ചെയ്ത ഉപയോഗിക്കേണ്ട വിധം എഴുതിയിരുന്ന ഒരു പേപ്പറും. അതില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.

"ഇതോടൊപ്പമുള്ള ചവണ മൂട്ട ഉണ്ടെന്ന് സംശയിക്കുന്ന കട്ടിലിലോ ഭിത്തിയിലോ ഉള്ള ദ്വാരത്തില്‍ ഇട്ട് പതിയെ വലിച്ചെടുക്കുക. അതില്‍ കുടുങ്ങിയ മൂട്ടയെ ഈ പ്ലാസ്ടിക്കില്‍ വച്ച് ഒപ്പമുള്ള ചുറ്റിക കൊണ്ട് തല്ലി കൊല്ലുക !."

എന്തായാലും ആരും അറിയാതെ അതു മാറ്റിവച്ചിട്ട് ഒരാഴ്ചകഴിഞ്ഞ് "HIT" തന്നെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നാണ് സത്യം.

അതോടെ നിര്‍ത്തിയതാണ്. പക്ഷേ പിന്നൊരിക്കല്‍ കണ്ട പരസ്യം.

"കൈയ്യക്ഷരം നന്നാക്കുവാനുള്ള പോസ്റ്റല്‍ കോച്ചിങ്ങ്. മാറ്റം നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടും. കോച്ചിങ്ങ് ഫീസ് 400 രൂപ മാത്രം" എന്നും കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും ഒരാഗ്രഹം, ഞാന്‍ ഇക്കണ്ട കവിതയും കഥയും ഒക്കെ എഴുതി പത്രങ്ങള്‍ക്ക് അയച്ചു കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അയക്കുന്നതിലും വേഗത്തില്‍ അതു തിരിച്ചു വരുന്നത് ചിലപ്പോള്‍ എന്റെ കൈയ്യക്ഷരം വായിക്കാന്‍ പറ്റാഞ്ഞിട്ടായിരിക്കും. എന്നാല്‍ പിന്നെ ഇതൊന്ന് പരീക്ഷിച്ച് നോക്കുക തന്നെ.ഞാന്‍ 400 രൂപയുടെ മണിയോര്‍ഡര്‍ അയച്ചു. ഒരാഴ്ചക്കകം മറുപടി വന്നു. ഞങ്ങളുടെ കോഴ്‌സില്‍ ചേര്‍ന്നതിന്ന് നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു എന്നൊക്കെയായി. ഒപ്പം "ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസ" ത്തില്‍ നിന്നും കീറിയെടുത്ത ഒരു പത്തു താളുകളും പിന്നെ ഒരു ഇരട്ടവരി ബുക്കും.

ആദ്യ ക്ലാസ്സ് അതാണ് ആ പത്ത് താളുകളും ഇരട്ടവരിയില്‍ പകര്‍ത്തി എഴുതി അയച്ചു തരിക.

അടുത്ത പ്രശ്നം ഇതിപ്പോ എങ്ങിനെ എഴുതും എന്നതായി ഓഫീസില്‍ ഇരുന്ന് എങ്ങിനെയാ എഴുതുക?. വീട്ടിലായാല്‍ അതില്‍ കൂടുതല്‍ നാണക്കേട് കുട്ടികള്‍ പോലും ഇതൊക്കെ എഴുതി കഴിഞ്ഞു. എന്നാലും എഴുതാതെ മറ്റു മാര്‍‌ഗമില്ലെല്ലോ. അവസാനം രാത്രി സ്വകാര്യമായി ഇരുന്ന് എഴുതാന്‍ തുടങ്ങി. ഭാര്യ അടുത്ത് ആ പരിസരത്തെങ്ങാനും വന്നാല്‍ ഞാന്‍ മറച്ചു വയ്ക്കാന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്നും കൊണ്ട് വന്ന ഒരു ഫയല്‍ അടുത്തു തന്നെ തുറന്നു വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ഭാര്യ വന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഭയങ്കര ജോലി "പാവം ഓഫീസിലെ തീര്‍ക്കാനുള്ള ജോലി തീര്‍ക്കുകയാവും ശല്യം ചെയ്യണ്ടാ എന്നു കരുതി ഒരു ഫ്ലാസ്ക്കില്‍ കുറേ കടുംചായയും ഉണ്ടാക്കി ഒരു ഗ്ലാസ്സും കൂടെ എന്റെ അടുത്തു വച്ച് പോയിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങി.

എങ്ങിനേയെങ്കിലും അതൊക്കെ തീര്‍ത്ത് ഞാന്‍ അയച്ചു കൊടുത്തു അപ്പോഴും ഒരു പ്രാര്‍ഥനയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇത്തരം പകര്‍ത്തിയെഴുത്തു മാത്രം തുടര്‍ന്നുള്ള ക്ലാസ്സുകളില്‍ വരരുതേ എന്ന്. ഒരാഴ്ചയായിട്ടും പിന്നെ കത്തൊന്നും വന്നില്ല.

ഇനി ഞാന്‍ അയച്ചു കൊടുത്തത് കിട്ടികാണില്ലെ?

എന്തായാലും സംശയം തീര്‍ക്കാന്‍ മറ്റൊരു കത്തു കൂടി അയച്ചു. ഒരനക്കവുമില്ല.

രണ്ടാഴ്ചയായി .. വീണ്ടും അയച്ചു.

മൂന്നാഴ്ചയായി .. ഒന്നു കൂടി അയച്ചു.

അങ്ങിനെ തുടരെ അയച്ചു. അങ്ങിനെ വിട്ടുകൊടുക്കാന്‍ പറ്റുമൊ ?. രൂപ 400 അല്ലെ എണ്ണികൊടുത്തത്.

അവസാനം ഞാന്‍ കത്തിന്റെ ശൈലി മാറ്റി.

" ഇത് ഞാന്‍ അയക്കുന്ന എന്റെ അവസാനത്തെ കത്താണ്. ഇനി അയക്കുക എന്റെ അഡ്വക്കേറ്റ് ആയിരിക്കും. നിങ്ങള്‍ ആരോടാ കളിയെന്നോര്‍ക്കണം. ഞാന്‍ അയച്ചു തന്ന 400 രൂപ പലിശ സഹിതം ഞാന്‍ തിരികെ വാങ്ങിയിരിക്കും നോക്കിക്കോ."

പത്തിന്റെ അന്നു തന്നെ അവരുടെ ഒരു കവര്‍ പോസ്റ്റ്മാന്‍ കൊണ്ട് തന്നു.

ആഹാ പറയണ്ട പോലെ പറഞ്ഞപ്പോ കണ്ടോ എന്ന് മനസില്‍ ഓര്‍ത്ത് കത്ത് പൊട്ടിച്ചു വായിച്ചു.

പ്രിയ സുഹൃത്തേ,

നിങ്ങള്‍ ആദ്യം അയച്ച കോപ്പി ബുക്കുമുതല്‍ നിങ്ങള്‍ അയച്ച എല്ലാ കത്തുകളും സാഹിത്യ സാംസ്കാരിക രംഗത്തെ പ്രമുഖരായ ഞങ്ങളുടെ അദ്ധ്യാപകര്‍ സസൂഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചു വരികയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനെക്കാള്‍ വേഗതയില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് പുരോഗതിയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇനി ഞങ്ങളുടെ സേവനം ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. തുടര്‍ന്നും വല്ല പത്രവാരികകളില്‍ ഒക്കെ എഴുതി കൂടുതല്‍ നന്നാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക. ഞങ്ങളുടെ സേവനം പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയതില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തി കൊള്ളുന്നു..
എന്ന് മനേജര്‍

ഒരു കാണാകാഴ്ച..

2007-10-16T20:30:00.000+03:00

തിരക്കു പിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടെ എങ്ങും ഒന്നാമതെത്താനുള്ള പാച്ചിലിനിടെ നാം മനുഷ്യര്‍ക്ക് കൈമോശം വന്നുപോയ അനുകമ്പ, സഹജീവി സ്‌നേഹം.. അതോര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നു ഈ പാവം ജീവി.

തന്റെ കൂട്ടുകാരനെ ഒരു വാഹനം ഇടിച്ചിട്ട് പോയതറിയാതെ തിരക്കുള്ള വഴിയില്‍ അതിനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു നായ..

ഉണരാതായപ്പോള്‍ കുറഞ്ഞപക്ഷം വഴിയരികിലേക്ക് തള്ളി നീക്കി കിടത്തുവാന്‍ വിഫലശ്രമം.

നിസ്സഹായനായ ആ ജീവി ഒരല്പം സഹായത്തിനായി കേഴുകയാവാം..

അവസാന യാത്ര ചോദിക്കലാണൊ...? ആവൊ..

തന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താല്‍...

2007-10-09T23:30:00.000+03:00

"തന്റേതല്ലാത്ത കാരണത്താല്‍ വിവാഹ ബന്ധം വേര്‍‌പെടുത്തിയ സുമുഖനായ യുവാവ്. വയസ്സ് 35. സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി. അഞ്ചക്ക ശമ്പളം. അനുയോജ്യമായ വിവാഹാലോചനകള്‍ ക്ഷണിച്ചു കൊള്ളുന്നു. "

പത്രക്കാര്‍ അയച്ചു കൊടുത്ത പേപ്പര്‍ കട്ടിംഗിലെ പരസ്യം ഒരിക്കല്‍ കൂടി വായിച്ച് മടക്കി വച്ച ശേഷം ഒപ്പം വന്ന കത്തുകള്‍ ഓരോന്നായി എടുത്ത് അയാള്‍ സസൂഷ്മം വായിച്ചു.

വളരെ നേരത്തെ ശ്രമത്തിനു ശേഷം എല്ലാം കൊണ്ടും അയാള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കത്തു കണ്ടെത്തി. കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ വിലാസവും ടെലിഫോണ്‍ നമ്പരും ശ്രദ്ധിച്ച അയാള്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി ..!

അത് അയാളുടെ പൂര്‍‌വ്വ ഭാര്യയുടേതായിരുന്നു...!!!

കളിയും അല്പം കാര്യവും.

2007-10-08T04:00:00.000+03:00

ഇക്കഴിഞ്ഞ ട്വന്റി 20 ക്രിക്കറ്റ് ഫൈനല്‍ ദിവസം മാധ്യമ പ്രതിനിധികളും ചാനലുകാരും കളിക്കാരുടെ വീടുകളില്‍ ചെന്ന് അവരുടെ ബന്ധുക്കളുടെയൊക്കെ ആഹ്ലാദങ്ങള്‍ തത്സമയം പകര്‍ത്താന്‍ ഓടി നടന്നപ്പോള്‍, "ന്റ ഗോപുമോന്‍ " എന്ന് നാഴികയ്ക്ക് നാല്പത് വട്ടം പറഞ്ഞ് ഇങ്ങ് കൊച്ചിയിലെ വീട്ടില്‍ വരെ ചാനലുകാര്‍ക്കും പത്രക്കാര്‍ക്കും ഒരമ്മ ചായയും ബിസ്ക്കറ്റും വിളമ്പിയപ്പോഴും, ഈ ടിവിക്കാരോടും പത്രക്കാരോടും പിന്നെ സന്തോഷം പങ്കിടാന്‍ എത്തിയ നാട്ടുകാര്‍ക്കും മുന്നില്‍ പടിവാതില്‍ കൊട്ടിയടച്ച ഒരു പ്രധാന വീടുണ്ടായിരുന്നു.

ടീം ഇന്ത്യയുടെ ക്യാപ്‌റ്റന്‍ മഹേന്ദ്ര സിങ്ങ് ധോണിയുടെ ബീഹാറിലെ റാഞ്ചിയിലുള്ള വീടായിരുന്നു അത്..!

അന്ന് മുഴുവന്‍ ധോണിയുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ ആരുടെ മുന്നിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതെ വീട് അടച്ചു പൂട്ടി ഒരു പോലീസുകാരനേയും പുറത്ത് കാവല്‍ നിര്‍ത്തി !

എന്തായിരുന്നു കാരണം ?.

കഴിഞ്ഞ ഏകദിന ലോക കപ്പ് മത്സരത്തിനിടെ ഇന്ത്യന്‍ ടീം ആദ്യ റൗഡില്‍ പുറത്തായപ്പോള്‍ ഇതേ നാട്ടുകാര്‍ ഇതേ വീടിനു മുന്നില്‍ ധോണിയുടെ പ്രതീകാത്‌മകമായ ശവസംസ്‌ക്കാര ചടങ്ങുകളും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോസ്റ്ററുകള്‍ കരി ഓയില്‍ ഒഴിച്ചു വികൃതമാക്കി കെട്ടി തൂക്കിയുമാണ് ആ മാതാപിതാക്കളുടെ മുന്നില്‍ കലി തീര്‍ത്തത്.

അത് ക്യാമയില്‍ പകര്‍ത്താന്‍ ഈ പറഞ്ഞ മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇതാണ് ക്രിക്കറ്റ്, അല്ലെങ്കില്‍ ഇതാണ് ജീവിതം !. ഉയര്‍ച്ചയില്‍ കൂടെ അഘോഷിക്കാന്‍ എല്ലാവരും ഉണ്ടാകും.

ജീവിതത്തില്‍ നമ്മുടെ ഗുരുനാഥര്‍ക്കാണ് കോച്ചിന്റെ റോള്‍. ബാറ്റിങ്ങും ബൗളിങ്ങും പോലെ അക്ഷരങ്ങളും അറിവും പഠിപ്പിച്ച് ജീവിതമെന്ന ക്രീസിലേക്ക് നമ്മളെ തനിയെ അയക്കുന്നു. ഭാവിയെന്ന മൂന്നു സ്റ്റമ്പുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നമ്മള്‍ മാത്രം !. കണ്‍‌മുന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞുവരുന്ന അവസരങ്ങളാകുന്ന പന്തുകളെ അടിച്ചു പറത്തി മുന്നേറാന്‍ നമ്മുക്ക് തുണയായുള്ളത് വിവേകം എന്ന ഒരു ബാറ്റ് മാത്രമാണ്. പക്ഷേ ഓര്‍ക്കുക, നാലു ചുറ്റിലുമായി എന്തിനും തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്ന ഫീല്‍ഡര്‍മാരെപ്പോലെ തടസ്സങ്ങളും വെല്ലുവിളികളും നമ്മളെ മിഴിച്ചു നോക്കി നില്പുണ്ടാകും. സൂഷ്‌മതയോടെ ആ തടസ്സങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലൂടെ അവസരങ്ങളെ ലക്ഷ്യത്തില്‍ എത്തിക്കാനായാല്‍ കൈയ്യടിക്കുവാനും അഭിനന്ദിക്കുവാനും എല്ലവരും കൂടെയുണ്ടാകും.

ഇനി ഒരു ചെറിയ പിഴവുമൂലം കിട്ടിയ അവസരം നഷ്‌ടപ്പെടുത്തിയാല്‍ തെറിക്കുന്നത് ജീവിതമെന്ന സ്റ്റമ്പ് ആയിരിക്കും. നമ്മോടൊപ്പം അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന സഹകളിക്കാരന്‍ എതിര്‍‌വശത്ത് നമ്മളെ ഒന്ന് സഹായിക്കാന്‍ പോലും ആകാതെ നിസ്സഹായനായി നോക്കി നില്പുണ്ടാകും. എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളേയും അതിജീവിച്ച് ജീവിതത്തിലും ഒരു സെഞ്ച്വറി തികയ്ക്കാന്‍ ആയാലോ. എതിരേ കളിക്കുന്നവര്‍ പോലും അല്പം അസൂയയോടെ എങ്കിലും നമ്മെ അംഗരിക്കുവാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവും.

എന്നാല്‍ ഈ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താന്‍ യാതൊരു കുറുക്കുവഴിയും കണ്ടെത്തരുതെന്ന മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി ഈ കളി നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. കളി ശ്രദ്ധയോടെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അമ്പയറായി സാക്ഷാന്‍ ദൈവം എല്ലാം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒരു പിഴവു പറ്റിയാല്‍ രണ്ടാമത് ഒരു അവസരം ഒരു കാരണവശാലും നല്‍കില്ലെന്നു തന്നെ!

എന്നാല്‍ നമ്മുടെ ഭാഗത്ത് ഒരു തെറ്റ് ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കില്‍ ശത്രുക്കള്‍ എത്ര വേണമെങ്കിലും "അപ്പീല്‍" ചെയ്തോട്ടെ, നമ്മള്‍ എന്തിനു ഭയപ്പെടണം..? എന്തിന് ഒഴിഞ്ഞ് കൊടുക്കണം ?. അവിടെ ദൈവം എന്ന അമ്പയര്‍ നമ്മളോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും.

അതു കൊണ്ട് ധൈര്യത്തോടെ മുന്നേറുക അവസരങ്ങളെ ഉറച്ച മനസോടെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിക്കുക.

ഇപ്പോള്‍ എന്തു തോന്നുന്നു ?.

ക്രിക്കറ്റ് കളി എന്നത് ജീവിതമല്ലേ...?

ജീവിതം എന്നത് ക്രിക്കറ്റ് കളിയല്ലേ....?

സത്യഭാമയുടെ ലോകം

2007-10-06T04:38:00.000+03:00

ഇന്നത്തെ സന്ധ്യയ്ക്ക് പതിവിലധികം രക്തവര്‍‌ണ്ണം കലര്‍ന്നിരിക്കുന്നതായി അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. എരിഞ്ഞടങ്ങാന്‍ മടിക്കുന്നത് പോലെ സൂര്യന്‍ അപ്പോഴും പടിഞ്ഞാറ് കത്തി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആശുപത്രിയുടെ കൂറ്റന്‍ കമാനം കടന്ന് അകത്തേക്ക് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് വല്ലാത്തൊരു വീര്‍പ്പുമുട്ടല്‍ പോലെ. വിലകൂടിയ കാറുകളും ബൈക്കുകളും വന്നുപെയ്‌ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ വലിയ ആശുപത്രിയില്‍ പാവപ്പെട്ടവനും രോഗിയുമായ ഈ ഒറ്റകൈയ്യന് എന്താണാവോ കാര്യം?.

സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ കുറേക്കാലം കയറി ഇറങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും നക്ഷത്രസൗകര്യമുള്ള ഈ സ്വകാര്യ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിനു മുന്നിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ താന്‍ ഒരു പുല്‍നാമ്പിനോളം ചെറുതാകുന്നത് പോലെ.

ഇത്തരം സന്ദര്‍‌ഭങ്ങളില്‍ തന്നെ ഉപദേശിക്കുകയും ധൈര്യം തരുകയും ചെയ്യാറുള്ള സത്യഭാമയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അയാള്‍ വല്ലാതെ കൊതിച്ചു.

അവള്‍ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞേനേ
" നിസാറിക്ക, കമോണ്‍, നമ്മള്‍ അവരെക്കാലും ഒട്ടും താഴ്‌ന്നവരല്ല, ഉയര്‍ന്നവരും അല്ല. നമ്മള്‍ ആരെന്നോ, നമ്മുടെ കൈയ്യില്‍ എത്ര പണമുണ്ടെന്നോ, എത്ര വിലയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നോ മറ്റാരും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല അവര്‍ക്ക് അവരുടെ കാര്യം നോക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടുന്നില്ല. പിന്നല്ലേ നമ്മളെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പോകുന്നത്. ഈ നിസാറിക്കക്കെന്താ..?

തന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്ന സത്യഭാമയുടെ ആ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നല്ലോ തന്നെ ഇത്രയും കാലം ജീവിപ്പിച്ചത് തന്നെ. അല്ലെങ്കില്‍ ആ നശിച്ച രാത്രിയില്‍ തീരേണ്ടതല്ലെ എല്ലാം..?

തന്നിലെ എന്തു പ്രത്യേകതയാണ് ഭാമയെ തന്നിലേക്കടുപ്പിച്ചത്.? കോളജില്‍ ഒരുമിച്ച് പഠിക്കുമ്പോള്‍ അല്പം എഴുതുകയും ചിത്രം വരയ്ക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ് ഒരു സ്തീയ്ക്ക് ആകര്‍‌ഷണം തോന്നാന്‍ തക്ക യാതൊരു പ്രത്യേകതയും തനിക്കില്ലായിരുന്നല്ലോ

താന്‍ വരക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ഭാമയുടെ മുഖഛായയുണ്ടെന്നും തന്റെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് ഭാമയുമായി സാദൃശ്യമുണ്ടെന്നും കൂട്ടുകാര്‍ കളിയാക്കുമ്പോള്‍ ചിരിച്ചു തള്ളിയിരുന്നെങ്കിലും എപ്പോഴൊ തമ്മില്‍ അടുക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ടു വീട്ടുകാരുടേയും എതിര്‍പ്പിനെ തുടര്‍ന്ന് കുറേ ദൂരെ ഒരിടത്ത് ഒരു കൊച്ച് വീടും ചെറിയ ജോലിയുമായി ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടേതായ ഒരു ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു വരികെ ആയിരുന്നു.

നിസാര്‍ , ഭാമ എന്ന രണ്ട് വ്യക്തികള്‍ മതഭ്രാന്തന്മാരുടെ കണ്ണില്‍ രണ്ട് ധ്രുവങ്ങളില്‍ ആയിരുന്നല്ലോ. അവരുടെ സഹായത്തോടെ ഭാമയുടെ ബന്ധുക്കള്‍ ഞങ്ങളെ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. ആ രാത്രിയില്‍, അട്ടഹാസത്തോടെ വാതില്‍ തകര്‍ത്ത് അകത്തു കടന്ന അവര്‍ ഒരുനിമിഷത്തിനകം തന്നെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി ഭാമയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നത് ബോധം മറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടെ അവ്യക്തമായി കണ്ടു.

എന്നാല്‍ ചില ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ആശുപത്രി കിടക്കയില്‍ താന്‍ കണ്ണു തുറക്കുമ്പോല്‍ ആ നിമിഷത്തിനായ് കാത്തിരിക്കുന്ന ഭാമ അരികില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു !. പോലീസിന്റെ സഹായത്തോടെ എല്ലാവരേയും, എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് സത്യഭാമ തന്നിലേക്ക് എത്തുകയായിരുന്നു.

കൂറെ നാളുകളലേ ആശുപത്രിവാസത്തിനു ശേഷം ഒരു കൈയ്യും നഷ്ടപ്പെട്ട് തലച്ചോറിനേറ്റ ക്ഷതം കൊണ്ട് പരസ്സഹായമില്ലാതെ ഒന്നനങ്ങാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത തന്നെയും കൊണ്ട് സത്യഭാമ വീണ്ടും ആ കൊച്ചു കുടിലില്‍ എത്തി.

സഹായത്തിനായി അടുത്തുകൂടിയ നാട്ടിലെ പ്രമാണിമാര്‍ക്ക് ഞങ്ങളോടുള്ള സഹതാപമോ സ്‌നേഹമോ അല്ല മറിച്ച്, ഭാമയുടെ സൗന്ദര്യത്തിലായിരുന്നു കണ്ണുകള്‍. കുറേ എതിര്‍ത്തു നിന്നെങ്കിലും അവസാനം..

ആദര്‍ശം പ്രസംഗിക്കുകയും എഴുതുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന താന്‍ വിശപ്പിനു മുന്നില്‍, ഇരുണ്ട ജീവിതത്തിനു മുന്നില്‍ പകച്ച് പോയപ്പോള്‍ വെറും ഒരു മൂന്നാംകിട ഭര്‍ത്താവായി മാറുകയായിരുന്നല്ലോ. ഇരുളില്‍ കയറി വരുന്ന അപരിചിതനുമായി അടുത്തമുറിയില്‍ തന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായ ഭാമ !. ഒന്നനങ്ങാന്‍ പോലുമാവാതെ താന്‍..! രാത്രി എപ്പോഴോ തന്നോട് ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭാമ പറയുമായിരുന്നു.

"നിസാറിക്ക എന്റെ ഏട്ടന്മാര്‍ തകര്‍ത്ത നിസാറിക്കയ്ക്ക് വേണ്ടി നമ്മുക്ക് വേണ്ടി ഇതല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ലിക്ക. ഈ ശരീരവും മനസും എന്നും എന്നും എന്റെ നിസാറിക്കയുടെത് മാത്രമായിരിക്കും.."
എത്രയോ രാവുകളില്‍ സത്യഭാമയുടെ ഏറ്റപറച്ചിലില്‍ കണ്ണിര്‍ കൊണ്ട് ആ കിടക്ക നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ പാപങ്ങള്‍ കഴുകിക്കളയാന്‍ വൃഥാ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.

പിന്നീട് എപ്പോഴോ ഭാമ തന്നോട് വല്ലാത്തൊരു അകലം കാണിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ഈ രോഗിയെ അവള്‍ക്കും മടുത്തു തുടങ്ങിയോ. പിന്നീട് തനിക്ക് ആഹാരം തരിക മാത്രമാണ് അവളുടെ കടമ എന്ന രീതിയായി.

ആശുപത്രി റിസപ്‌ഷനില്‍ ചെന്ന് അയാള്‍ ഡോകടര്‍ ജോണ്‍ അലക്സിന്റെ ഓഫീസ് അന്വഷിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

ഡോക്ടര്‍ ജോണിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കടന്ന് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും തന്നെ മുന്‍ പരിചയമുള്ളത് പോലെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു

"മിസ്റ്റര്‍. നിസാറല്ലേ.. ? ഇരിക്കൂ".

"കുടിക്കാന്‍ ചായയോ കാപ്പിയോ..? "

ഒരു വലിയ ആശുപത്രിയുടെ ഓഫീസില്‍ നിന്നുള്ള ആദിത്യമര്യാദ അയാളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി !.

ചായകുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഡോക്‌ടര്‍ പറഞ്ഞു.

"മിസ്റ്റര്‍. നിസാര്‍.. താങ്കള്‍ക്ക് ഒരുപാട് ദുഖമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കാര്യമാണ്. പക്ഷേ, നടന്നതിനെ മനസുകൊണ്ട് പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ ശ്രമിക്കണം..ഇന്നലെ രാവിലെ ശ്രീമതി സത്യഭാമ മരിച്ചു !. സത്യമാഭയുടെ മൃതദേഹം ഇവിടുത്തെ മെഡിക്കല്‍ കോളെജിലെ കുട്ടുകള്‍ക്ക് പഠിക്കാന്‍ വേണ്ടി വിട്ടു തന്നുകൊണ്ട് സത്യഭാമ സ്വയം മരണക്കുറിപ്പെഴുതി തന്നിട്ടുണ്ട്. അവരാണ് താങ്കളുടെ വിലാസവും ഒക്കെ ഇവിടെ തന്നത്.."

മേശതുറന്ന് കുറെ നോട്ടുകള്‍ അടങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ കെട്ടും ഒപ്പം ഒരു കവറും ഡോക്‌ടര്‍ അയാള്‍ക്ക് നീട്ടി.

"ഇതാ ഇത് അവര്‍ താങ്കള്‍ക്ക് തരാന്‍ ഏല്പിച്ച കവര്‍ ആണ്. പിന്നെ...പിന്നെ...ഇത് ഞങ്ങളുടെ വക ഒരു ചെറിയ പാരിതോഷികവും."

വിറയാര്‍ന്ന കൈകളാന്‍ കവര്‍ പൊട്ടിച്ചു. കുറെ പഴകിയ നോട്ടുകളും ഒരു കത്തും !. കത്ത് നിവര്‍ത്തി വായിച്ചു.

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നിസാറിക്കയ്ക്ക്.
എനിക്ക് വേണ്ടി, എന്റെ സഹോദരങ്ങളും കുടുമ്പവും എന്റെ സമുദായവും തകര്‍ത്ത നിസാറിക്കയുടെ, നമ്മുടെ ജീവിതം കെട്ടിപടുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ നിസാറിക്കയുടേത് മാത്രമായ ഈ ശരീരം പലര്‍ക്കും കാഴ്ചവെക്കേണ്ടി വന്നു. മാപ്പ് ..എന്നോടു പൊറുക്കില്ലേ.. ഈയിടെ എന്റെ പ്രവര്‍ത്തി ഇക്കയെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നെനിക്കറിയാം. അതിലുപരി ഞാനും നീറിത്തീരുകയായിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ആരോ എനിക്ക് തന്ന വിഷവിത്ത് എന്റെ ശരീരത്തെ ഇല്ലാതാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏതെങ്കിലും നശിച്ച നിമിഷത്തില്‍ അത് നിസാറിക്കയിലേക്കും ചേക്കേറിയാലോ എന്ന ഭയം. എന്നൊടു കൂടി ആ നശിച്ച രോഗവും തീരട്ടെ എന്നത് കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ആ അകലം കാണിച്ചത്. ഇനി എനിക്ക് വയ്യ നിസാറിക്ക, ഞാന്‍ തോറ്റിരിക്കുന്നു !. എന്നെന്നേക്കുമായി ഞാന്‍ തോറ്റു. എന്നോടു ക്ഷമിക്കുക പൊറുക്കുക. എന്റെ നിസാറിക്കയുടേത് മാത്രമായ ഈ ദേഹം ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഞാന്‍ വില്‍ക്കുന്നു അവസാനമായി. ഇവര്‍ തരുന്ന പണം ഇനി ഇത്രനാളെക്കെന്നോ അത് കഴിഞ്ഞ് എന്തെന്നോ എനിക്കറിയില്ല.
നിസാറിക്കയുടെ മാത്രമായിരുന്ന സത്യഭാമ.

കവര്‍ മടക്കി പോക്കറ്റില്‍ വച്ച് ഡോക്ടര്‍ കാണിച്ച ഏതോ പേപ്പറില്‍ ഒപ്പിട്ട് കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ ആ നോട്ടുകെട്ടുകള്‍ കൈയ്യില്‍ വച്ചു പിടിപ്പിച്ചു.

ആ നോട്ടുകള്‍ക്ക് തനിക്ക് താങ്ങാനാവുന്നതിലും ഭാരമുള്ളതു പോലെ അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. തന്റെ ഭാമയുടെ മണം ആ നോട്ടില്‍ അയാള്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അല്ല അത് രക്തത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധമാണെന്ന് പെട്ടെന്ന് തന്നെ അയാള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

വിറക്കുന്ന കാലുകളോടെ തളര്‍ന്ന ശരീരത്തോടെ വേച്ച് വേച്ച് ആ വഴിയരികിലൂടെ പതിയെ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോള്‍ ഷര്‍ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ കിടന്ന ആ നോട്ടുകള്‍ തന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചുണ്ടുചേര്‍ത്ത് സ്വകാര്യം പറയുന്നതായി അയാള്‍ക്ക് തോന്നി.

"ഹേയ് നിസാറിക്ക.. ഇപ്പോ നിസാറിക്കയും പണക്കാരനല്ലെ കുറച്ച് പണം സ്വന്തമായുണ്ടല്ലോ ഇനിയും ഇങ്ങനെ കൂനികുത്തി നടക്കാതെ ദേ അവരെയൊക്കെ പോലെ തല ഉയര്‍ത്തി നടന്നേ..ആ നെഞ്ചൊന്നു വിരിച്ചു നടന്നേ..."

അയാള്‍ വല്ലാത്തൊരാവേശത്തോടെ തല ഉയര്‍ത്തി ഒറ്റകൈ ആഞ്ഞു വീശി മുന്നോട്ട് നടന്നു. ആളുകള്‍ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ തന്നെ നോക്കുന്നതും വാഹനങ്ങളില്‍ നിന്നും തല പുറത്തേക്കിട്ട് ആരൊക്കെയോ ഉച്ചത്തില്‍ പറയുന്നതൊന്നും അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്തിയില്ല. അയാള്‍ നടന്നു മുന്നോട്ട്... മുന്നോട്ട്...
പോക്കറ്റിനുള്ളില്‍ നിന്നും സത്യഭാമ ആ നെഞ്ചിനുള്ളിലൂടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് കടന്ന് രക്തത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നതായി അയാള്‍ക്ക് അനുഭവപെട്ടു...

മറക്കാനാവാതെ....

2007-10-03T04:30:00.000+03:00

ഏതോ ഗള്‍ഫ് രാജ്യത്തെ ഇരുണ്ട ജയിലറക്കുള്ളില്‍ ദിനരാത്രങ്ങള്‍ അറിയാതെ, ദിവസങ്ങളോ ആഴ്ചകളോ അറിയാതെ കഴിച്ചുകൂട്ടുന്ന എന്റെ പ്രിയ സ്‌നേഹിതാ, അല്ല സഹോദരാ.

താങ്കള്‍ ചെയ്ത കുറ്റമെന്തെന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ കുറ്റം വല്ലതും ചെയ്തുവോ എന്നു തന്നെ എനിക്കറിയില്ല. ഇതേകുറിച്ചു പലപ്പോഴും കൂടുതല്‍ ചോദിക്കാനാഞ്ഞപ്പോള്‍ താങ്കളുടെ അച്‌ഛന്റെയും അനുജത്തി ഗൗരിയുടേയും മുഖത്തെ ഭാവം, ശാന്തമായ എന്നാല്‍ അടിയൊഴുക്കുള്ള കടല്‍പോലെയുള്ള മുഖം കൂടുതല്‍ ചോദിച്ചറിയുന്നതില്‍ നിന്നും എന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ എനിക്ക് താങ്കളോട് അസൂയ തോന്നിയിരുന്നു. താങ്കളെ ആ അമ്മ എത്ര സ്‌നേഹിച്ചിരുന്നുവെന്നോ?. അസൂയ തോന്നാന്‍ എന്താ? എല്ലാ അമ്മമാരും മക്കളെ ഇതുപോലെ സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടാകും.

ഓര്‍മ്മ വച്ച നാളുമുതല്‍ എന്റെ അമ്മയും അച്‌ഛനും ഒക്കെ സേവ്യര്‍‌ അച്ചനായിരുന്നു. ലിറ്റില്‍ എഞ്ചല്‍സ് ഓര്‍ഫനേജിലെ ജീവാത്മാവായിരുന്ന ആ മഹാന്റെ മരണശേഷം ലാഭം മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ച ചിലരുടെ കടന്നു കയറ്റം. അവരുടെ തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനുമൊക്കെ മര്‍ദ്ദനവും 'തന്തയില്ലാത്തവനെന്ന' വിളിയും. അന്നു പകയായിരുന്നു എല്ലാവരോടും എല്ലാറ്റിനോടും.

അവിടുന്നിറങ്ങി എത്തപ്പെട്ടത് അതിലും വലിയ ചെളിക്കുഴിയില്‍. പിന്നെ പടവെട്ടി എന്തെക്കെയോ നേടി. എല്ലാം ഒരു തരം ലഹരിപോലെ ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചു.

പിന്നീട് ആളുകള്‍ എന്നെ തേടി വരാന്‍ തുടങ്ങി. പല പാവങ്ങളേയും വിരട്ടാനും തല്ലാനും, എന്തിന് കൊന്നു കളയാന്‍ വരെ പലരും നോട്ടു കെട്ടുകളുമായി ഇരുളില്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പകയുള്ള എന്റെ മനസില്‍ ഞാന്‍ അടുപ്പിക്കാതെ നിര്‍ത്തിയിരുന്ന വികാരം - സ്‌നേഹം- ഞാനറിയുന്നത് സേവ്യറച്ചന്റെ കല്ലറക്കരികില്‍ കുറച്ചു ചുവന്ന റോസാപ്പൂക്കളും മെഴുകു തിരിയുമായി വല്ലപ്പോഴും ചെല്ലുമ്പോഴായിരുന്നു.

അന്നൊക്കെ ആ കല്ലറക്കരികില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ അച്ചനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഒരു അസുരവിത്തിനെ ലോകത്തിനു നല്‍കി..? കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോഴേ കൊന്നു കളഞ്ഞൂടെ എന്ന് ചോദിച്ച്.

പിന്നീടെപ്പോഴോ സെവ്യറച്ചന്റെ ശരിയും എന്റെ തെറ്റും ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും വൈകിപ്പോയിരുന്നു. തിരികെ കയറി വരാനാവാത്തവണ്ണം ആ കയത്തില്‍ മുങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.എന്റെ മനസ് ഒന്നു പതറിയാല്‍ മറ്റൊരുവന്‍ ഈ ഹെന്‍റിയെ വെട്ടിവീഴ്ത്തി മുന്നേറുമെന്നെറിയാം.

വിവേക്, താങ്കള്‍ അറിയാതെയാണെങ്കിലും എനിക്ക് ഒരു നല്ല ജീവിതം തന്നു. അതു ഞാന്‍ സ്‌നേഹത്തോടെ അനുഭവിച്ചു തീര്‍ക്കുകയാണിപ്പോള്‍.

അന്ന്, ഒരു കൊട്ടേഷന്‍ പ്രകാരം ഏതോ ഒരു ഡോക്ടറെ എന്തോ ഒരു കുടിപ്പകയുടെ പേരില്‍ എനിക്ക് കാട്ടിത്തരാന്‍ വന്നയാളോടൊപ്പം ആശുപത്രിയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പൊഴായിരുന്നു ആദ്യമായ് ഞാന്‍ തങ്കളുടെ അച്‌ഛനേയും ഗൗരിയേയും കാണുന്നത്. അവര്‍ എന്നെ ഇത്ര ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിന്റെ കാര്യമറിയാനുള്ള ഒരു ആകാംക്ഷ കൊണ്ട് ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് പരിചയപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഔപചാരികമായ പരിചയപ്പെടലിനു ശേഷം ആദ്യമായി പ്രതിഫലം ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ജോലി അവര്‍ എന്നെ ഏല്പ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

മണിക്കൂറുകള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ദിവസം ഡോക്‌ടര്‍മാര്‍ വിധിയെഴുതിക്കഴിഞ്ഞ താങ്കളുടെ അമ്മ ബോധം വീഴുന്ന ചില നിമിഷങ്ങളില്‍ മകനെ അവസാനമായി ഒന്ന് കാണാന്‍ ശാഠ്യം പിടിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്യുമത്രേ. അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തുവാന്‍ കഴിയാത്ത തങ്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി ആ മകനായി അമ്മയ്ക്കു മുന്നില്‍ ഞാന്‍ അഭിനയിക്കണം! ശരീര ഘടനയും നിറവും എനിക്ക് താങ്കളുടെത് പോലെയാണെന്നാണ് അവരുടെ അഭിപ്രായം.

ജീവിതത്തില്‍ ഒട്ടും മുന്‍പരിചയമില്ലാത്ത ആ റോള്‍ എനിക്ക് കഴിയില്ലാത്തതിനാല്‍ വയ്യെന്നു പറയാന്‍ മുതിര്‍‌ന്നെങ്കിലും യാചനാഭാവത്തിലുള്ള ദൗരിയുടെയും അച്‌ഛന്റേയും മുഖം എന്നെ ഞാന്‍ അറിയാതെ സമ്മതിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഭാവവും തോന്നാതെ ആശുപത്രി മുറിയില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ മുഖത്ത് ഓക്സിജന്‍ മാസ്ക്കും ശരീരം മുഴുവന്‍ ഈസിജി വയറുമായി അമ്മ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. അടുത്ത കസേരയില്‍ ഇരുന്നു അമ്മയുടെ ക്ഷീണിച്ച കൈകളില്‍ മെല്ലെ തടവിയപ്പോള്‍ അമ്മ കണ്ണു തുറന്നു.

ഗൗരി എന്നെച്ചൂണ്ടി അമ്മയുടെ മകന്‍ വിവേക് ആണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ മുഖത്തെക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്ന ആ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. അമ്മ ആയാസത്തോടെ ക്ഷീണിച്ച രണ്ട് കൈകള്‍ കൊണ്ട് എന്റെ കൈകളേ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചപ്പോള്‍ അച്‌ഛനും ഗൗരിയും ഒരുവേള ആശ്വാസം കൊണ്ടിരിക്കാം. എന്നാലും എനിക്കറിയാം ആ അമ്മയ്ക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം അത് താങ്കളല്ലെന്ന്.ഏതൊരമ്മയ്ക്കും ഏതവസ്ഥയിലും നൊന്തുപെറ്റ മക്കളെ ഒരു സ്പര്‍‌ശനത്തില്‍ എന്തിന്, അവരുടെ അദൃശ്യ സാന്നിദ്ധ്യം പോലും അറിയാനാവുമെന്നല്ലേ? എന്നിട്ടുമെന്തേ..? എന്നെ..?

എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവ്യക്തമായി എന്തോ പറയാന്‍ അമ്മ പാട് പെടുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി വിലക്കി.

"അമ്മ ഉറങ്ങിക്കോളൂ ഏട്ടന്‍ ഇനി എവിടേയും പോകില്ല, അമ്മയുടെ അടുത്തു തന്നെയുണ്ടാകും."

ഏട്ടന്‍..!

ആ വിളിയുടെ ആര്‍‌ദ്രത മനസിനെ തൊട്ടുണര്‍ത്തി. ആ വാക്കിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഒരു മാന്ത്രിക സ്പര്‍‌ശം എന്നില്‍ ഒരു ഉള്‍പ്പുളകം സൃഷ്‌ടിച്ചു.

ഗൗരി എന്നെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി , അല്ല ഒരു നൂറുവട്ടം അങ്ങിനെ വിളിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം !
അന്ന്‍ നല്ല മഴയുള്ളൊരു സന്ധ്യാനേരം. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പ്രകാശവും പ്രസരിപ്പും ഞാന്‍ കണ്ടു. കണ്ണുകള്‍ മുകളിലേക്ക് പായിച്ച് അദൃശ്യനായ ആരോടൊ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ മന്ദഹസിക്കുന്നു. ആരുടേയോ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു വരാമെന്നേറ്റപോലെ.

എന്റെ മുഖത്തേക്കുറ്റുനോക്കുന്ന അമ്മയുടെ ചുണ്ടനക്കത്തില്‍ നിന്ന്‍ അമ്മയ്ക്ക് ദാഹിക്കുന്നുവോ എന്ന ഒരു തോന്നല്‍. സ്‌പൂണില്‍ കോരിക്കൊടുത്ത വെള്ളം ചില കവിളുകള്‍ ഇറക്കി മതിയാക്കി. എന്റെ കൈത്തണ്ടയില്‍ പിടിച്ചിരുന്ന അമ്മയുടെ കൈ അസാധാരണമായ ബലത്തില്‍ മുറുകി വരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു!. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു കണ്ണീര്‍ ചാലുകളായി തലയിണയിലേക്കൊഴുകി. ആ കൈത്തലം തണുത്തു കൂടുന്നുവോ..?

ഗൗരിയുടെ പൊട്ടിക്കരച്ചിലിനിടയില്‍ മണിബന്ധം പിടിച്ചു നോക്കിയ ഡോക്ടര്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ തിരുമ്മിയടച്ചു. കൈകള്‍ ബലമായ എന്നില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തിമാറ്റി ആ ദേഹം ഒരു വെള്ളത്തുണികൊണ്ട് മൂടി.

ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു പോയി..!

എല്ലാം നഷ്‌ടപെട്ടുവോ.?

ഒരു മിനിഷം കൊണ്ട് വീണ്ടും ഞാന്‍ ആരുമല്ലാതായോ?

മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രം ഡൊക്ടര്‍ വിധിയെഴുതിയ അമ്മ എട്ടു ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി ജീവിച്ചു. ദൈവം എനിക്ക് വേണ്ടി ആ ആയുസിനെ എട്ട് ദിനങ്ങള്‍ കൂടി നീട്ടി തന്നതാകാം. ദൗരി എത്ര നിര്‍ബന്ധിച്ചാലും ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന അമ്മ എന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും കഞ്ഞിവാങ്ങി കുടിക്കുമ്പോഴും മരുന്നു കഴിക്കമ്പോഴും ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ അനുസരണയായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.

ആ എട്ട് ദിവസവും ഞാന്‍ എന്നെപോലും മറന്ന് അമ്മയെ പരിചരിച്ചു. ഒരു മുന്‍‌ജന്മ പുണ്ണ്യം പോലെ അമ്മ എന്റെ മനസ്സിന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു.

ആരും പറയാതെയും ആരുടേയും അനുവാദമില്ലാതെയും അമ്മയുടെ ശേഷക്രിയകള്‍ക്കായ് അച്‌ഛനോടൊപ്പം ഒരു നിഴല്‍പോലെ ഞാനും നടന്നു.

അഗ്നി വിഴുങ്ങിയ ചിതയില്‍ നിന്ന്‍ ചെറിയ മണ്‍കലത്തില്‍ നിറച്ച ചാരവും അവശേഷിച്ച എല്ലുകഷണങ്ങളും ശേഖരിച്ചു ചുവന്ന പട്ടുകൊണ്ട് കെട്ടി അച്‌ഛനെ ഏല്പിക്കുമ്പോള്‍ അത് ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ കരുത്തില്ലാതെ വിങ്ങിവിതുമ്പുന്ന അച്‌ഛനു മുന്നില്‍ ഏതോ ഒരു ഉള്‍പ്രേരണപോലെ ഭയന്നിട്ടാണെങ്കിലും ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു ചെന്ന് രണ്ടു കൈകളും നീട്ടി ഏറ്റുവാങ്ങി. അച്‌ഛന്റെ കരതലം എന്റെ ചുമലില്‍ തൊട്ടപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ചെയ്തതില്‍ തെറ്റില്ലെന്ന ആശ്വാസം തോന്നിയത്.
അമ്മയുടെ അന്ത്യാഭിലാഷപ്രകാരം ചിതാഭസ്മം ഗംഗയില്‍ നിമജ്ജനം ചെയ്യാനായതില്‍ അച്‌ഛനും ഗൗരിക്കും എന്നപോലെ എനിക്കും ചാരിതാര്‍‌ത്ഥ്യം തോന്നുന്നു.

അന്ന് ഗംഗയില്‍ മുങ്ങിപൊങ്ങിമ്പോള്‍ സേവ്യറച്ചന്‍ കാട്ടി തന്ന യേശുവിനെ കൂടാതെ അറിയാവുന്ന എല്ലാ ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.എന്റെ എല്ലാ പാപക്കറകളും ആ ഗംഗയില്‍ കഴുകിക്കളയാന്‍.

സുഹൃത്തേ, നിയമങ്ങളുടെ എല്ലാ നൂലാമാലകളും പൂര്‍ത്തിയാക്കി എത്രയും വേഗം തിരിച്ചെത്താന്‍ അച്‌ഛനും ഗൗരിക്കും ഒപ്പം ഞാനും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. താങ്കള്‍ തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ അന്യനായ ഒരു കാഴ്ചക്കാരന്‍ മാത്രമായേക്കാം. എന്നാലും ഒരു ആയുസ്സു മുഴുവന്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുവാനുള്ള സ്‌നേഹം കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചു. അത് മതിയെനിക്ക്.

വിവേക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴേക്കും ഈ അച്‌ഛനെയും സഹോദരിയേയും താങ്കള്‍ക്ക് തിരിച്ചേല്പിച്ചിട്ട് വേണം എനിക്ക് വേറെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയി ജീവിക്കാന്‍. ഈ സ്‌നേഹാന്തരീക്ഷത്തില്‍ കുടുമ്പമെന്ന ചങ്ങലയില്‍ എന്നുമെന്നും ഒരു കണ്ണിയായി കിടക്കാന്‍ കൊതിയുണ്ടെങ്കിലും പോകാതെ തരമില്ലല്ലോ.

കാരണം, ഈ ട്രെയിന്‍ തിരികെ എത്തുമ്പോള്‍ വെറും പാവമായ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായി ഞാനവിടെ കാലുകുത്തുമ്പോള്‍, ഈ പല്ലുകൊഴിഞ്ഞ സിംഹത്തെ പാലൂട്ടി വളര്‍ത്തിയ പലരും, ഞാന്‍ തല്ലിനോവിച്ചു വിട്ട പല മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പുകളും, എന്നെ കാണാന്‍ പോലും ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന പോലീസുകാര്‍, ആരുടെയെങ്കിലും കൈയ്യാല്‍ ഇരുട്ടുള്ള ഒരു രാവില്‍....എല്ലാ കണക്കുകളും തീര്‍ക്കമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.

ആ വിയോഗം കൂടി താങ്ങാന്‍ ഒരുപക്ഷേ ഇവര്‍ക്കാകില്ല.

ദാ.., എന്റെ കൈയില്‍ വരിഞ്ഞുപിടിച്ച് ചുമലില്‍ തലചായ്ച്ച് ഉറങ്ങുന്ന ഗൗരി, പുറത്തെ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അച്‌ഛന്‍. ഇവര്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്നില്‍ ഒരു അത്താണി കാണുന്നുണ്ടാകും.എന്നെ ഇപ്പോള്‍ ഇവര്‍ വിവേകിനു പകരമായല്ല, വിവേകിനെ പോലെ ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞു.

ഇവരുടെ മനസില്‍ സ്‌നേഹമുള്ള ഒരു പാവം ഹെന്‍റി എന്നും ഉണ്ടാകണമെങ്കില്‍ എനിക്ക് പോയെ പറ്റൂ.

ഇവരെ ഇനിയും ഒരു വിരഹ ദുഖത്തിന് എറിഞ്ഞ് കൊടുക്കാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ.

അതുകൊണ്ട് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരാ താങ്കള്‍ എത്രയും വേഗം തിരികെ വരണം.

വരില്ലേ...?

മരണത്തിന്റെ സംഗീതം...!

2007-09-30T04:30:00.000+03:00

സംഗീതം..!

അത് മഹത്തായ കലകളില്‍ ഒന്നു തന്നെ.

ചില രാഗങ്ങളില്‍ കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ പാടിത്തീരും മുന്‍പ് സ്വര്‍‌ഗത്തില്‍ നിന്നും അമൃത വര്‍ഷം പോലെ മഴ പെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് ചരിത്രം!. ഗുരുവായൂരിലെ അടഞ്ഞ തിരുനടക്കു മുന്‍പില്‍ നമ്മുടെ ഗാനഗന്ധര്‍‌വന്‍ തന്റെ മാന്ത്രിക ശബ്ഗത്തില്‍ ഒരു സ്തുതിഗീതം പാടിയാല്‍ ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാന്‍ നട തുറന്നു പ്രസാദിക്കും എന്നു കവി ഭാഷ്യം.

മ്യൂസിക്ക് തെറാപ്പി ഒരു ചികിത്സാരീതിയായി ശാസ്ത്രം അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു.മനസിന്റെ മുറിവുണക്കുവാനും ആകുലതകള്‍ ശമിപ്പിക്കുവാനും രോഗങ്ങള്‍ മാറുവാനും വരെ ഇഷ്ട സംഗീതം ഉപയോഗപ്പെടുത്താമെന്ന് ആധുനിക ശാസ്ത്രം തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

എന്നാല്‍ സംഗീതത്തിന്റെ മറ്റൊരു മാസ്മരിക ഭാവം 75 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഒരുപാട് പേരെ മരണത്തിലേക്ക് മാടി വിളിച്ച സംഭവമാണ് "ഗ്ലൂമീ സണ്‍‌ഡേ".

1933 ഫെബ്രുവരി മാസത്തിലെ ഒരു ഞായറാഴ്ച ദിവസം ഹംഗറിയില്‍ ഉദയം ചെയ്ത ഒരു ഗാനം ഒരു കൊടുംകാറ്റ് കണക്കേ അമേരിക്ക, ബ്രിട്ടണ്‍, റഷ്യ, ഫ്രാന്‍സ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളില്‍ വീശിയടിച്ച് കുറേ മനുഷ്യാത്മാക്കളെ മരണത്തിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടു പോയി.

ആ ഗാനമാണ് "ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ".

റിസ്‌സോ സറസ്സ് എന്ന ഹംഗേറിയന്‍ പിയാനോ വിദഗ്ദ്ധന്റെ മനസിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്നും ഉടലെടുത്ത സംഗീതമാണ് "ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ". പിണങ്ങിപോയ തന്റെ പ്രിയതമയുടെ അകല്‍ച്ച തകര്‍‌ത്ത മനസില്‍ നിന്നും ഉടലെടുത്ത ഈ ശോക ഗാനം പിന്നീട് ലോക ഗാന ശാഖയില്‍ തന്നെ ഒരു കറുത്ത ഇതിഹാസമാവുകയായിരുന്നു.

താന്‍ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ഈ ഗാനവുമായി റിസ്‌സോ സെറസ്സ് പല സ്റ്റുഡിയോകളിലും കയറി ഇറങ്ങിയെങ്കിലും റിക്കോര്‍‌ഡ് ചെയ്യാന്‍ ആരും തയാറായില്ല. അവസാനം റിസ്‌സോ സെറസ്സിന്റെ നിരന്തര പരിശ്രമങ്ങളുടെ ഫലമായി ഈ ഗാനം പുറത്തിറങ്ങുകയും, ഒരാഴ്ചകൊണ്ടു തന്നെ "ഗ്ലൂമി സ‌ണ്‍‌ഡേ ഹംഗറിയുടെ ഹിറ്റ് ചാര്‍‌ട്ടില്‍ ഇടപിടിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാല്‍ അതൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ ആരംഭമാണെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഗാനം ഹിറ്റായതിന്റെ പിന്നാലെ റിസ്‌സോ സറസ്സ് തന്റെ കാമുകിയെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചുവെങ്കിലും ഗ്ലൂമി സ‌ണ്‍‌ഡേയിലൂടെ തന്റെ പ്രിയതമന്റെ വിരഹദുഖം മനസിലാക്കി വീണ്ടും ആദ്ദേഹത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ കരുത്തില്ലാതെ അവര്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു !. മരണക്കുറിപ്പായി അവര്‍ ഒരു ചെറിയ പേപ്പറില്‍ കുറിച്ചിട്ടത് ഒരു വാക്കു മാത്രം "ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ".

പിന്നീട് ഈ പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്നവരൊക്കെയും ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ മരണത്തിലേക്ക് നടന്നടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രേമവും ദാമ്പത്യവും ജീവിതം തകര്‍ത്ത ഒരുപാട് പേരെ ഈ ഗാനം മരണത്തിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടുപോയി.

ഈ കാലയളവില്‍ ഹംഗറിയില്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തവരില്‍ എത്രപേര്‍ ഈ പാട്ടില്‍ നിന്നും പ്രചോദനം ഉള്‍ക്കൊണ്ടു മരണത്തെ പുല്‍കി എന്നതിനു കൃത്യമായ കണക്കില്ലെങ്കിലും നൂറില്‍ അധികം പേരുടെ മരണത്തിനു പ്രത്യക്ഷ കാരണം "ഗ്ലൂമി സണ്‍ഡേ" ആയിരുന്നു.അതോടെ ഹംഗറിയിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ മരണത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായി മാറുകയായിരുന്നു!. റിസ്‌സോ സറസ്സ് എന്ന കലാകാരന്‍ മരണത്തിന്റെ പ്രവാചകനും !. ഒടുവില്‍ ഹംഗേറിയന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഈ ഗാനം നിരോധിച്ചു.

1936-ല്‍ 'ബോബ് അലന്‍' എന്നയാളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ 'ഹെല്‍കാബ്' എന്ന ബാന്റ് ഈ ഗാനം അമേരിക്കയില്‍ ഇറക്കിയതോടെ ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ അമേരിക്കയിലും മരണത്തെ കുഴലൂതി വിളിച്ചുണര്‍ത്തുവാന്‍ തുടങ്ങി.

1941 -ല്‍ 'ബില്ലി ഹോളിഡേ' എന്ന പ്രശസ്ത ഗായിക ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ ഇറക്കിയതോടെ അക്ഷരാര്‍‌ത്ഥത്തില്‍ ഒരര്‍‌ബുദം കണക്കേ "ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ" ലോകമാകമാനം പകരാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരുതരം പ്രേത സാന്നിദ്ധ്യം പോലെ ഈ ഗാനത്തെ ജനങ്ങള്‍ ഭയന്നു !.

ഹംഗറിയുടെ തലസ്ഥാനമായ ബുഡാപെസ്റ്റില്‍ ആത്മഹത്യചെയ്ത 'ജോസഫ് കെല്ലര്‍' എന്നയാളുടെ മേശമേലിരുന്ന മരണക്കുറിപ്പ് "ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ"യിലെ വരികള്‍ ആയിരുന്നു.

മറ്റൊരിക്കല്‍ ഒരു നൈറ്റ് ക്ലബിലെ ലൈവ് ബാന്റില്‍ ഈ ഗാനം ആലപിക്കുമ്പോള്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഈ ഗാനം പാടാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുകയും അതേ സമയം അയാള്‍ പുറത്തിറങ്ങി സ്വയം തീ കൊളുത്തി മരിക്കുകയും ചെയ്തു!.

മറ്റൊരു ലൈവ് ബാന്റില്‍ ഈ ഗാനം ആലപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കള്‍ പര‌സ്പരം വെടിവക്കുക വഴി മരിക്കാന്‍ തമ്മില്‍ സഹായിച്ചു.

"ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ"യുടെ റിക്കോര്‍‌ഡുകളും ഈ ഗാനത്തിന്റെ വരികള്‍ പകര്‍ത്തിയ കടലാസു തുണ്ടുകളുമൊക്കെ ശരീരത്തിലും വസ്ത്രങ്ങളിലും ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച ശേഷം ആത്മഹത്യ ചെയ്തവര്‍, തന്റെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങില്‍ ഉടനീളം ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേയുടെ വരികള്‍ മുഴങ്ങി കേള്‍ക്കണം എന്ന് അന്ത്യാഭിലാഷം എഴുതി വച്ചിട്ട് ആത്മഹത്യ ചെയ്തവര്‍, അങ്ങിനെ ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേയുടെ ഇരകള്‍ അനവധി, നിരവധി...!

റൊമില്‍ ഒരു തെരുവു ഗായകന്റെ ആര്‍‌ദൃമായ സ്വരനാധുരിയില്‍ ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ കേള്‍ക്കാനിടയായ ഒരു പതിനഞ്ചുകാരന്‍ തന്റെ കയ്യില്‍ ഇരുന്ന പണമെല്ലാം ആ ഗായകനു കൊടുത്തിട്ട് അടുത്തുള്ള പാലത്തിനു മുകളില്‍ നിന്നും ചാടിമരിച്ചു !.

ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേയുടെ ലഹരി നിറഞ്ഞ ഈ മാസ്മരികത അറിഞ്ഞ ഹംഗേറിയന്‍ ഭരണകൂടം ഈ ഗാനം നിരോധിച്ചെങ്കിലും പലരും ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയും ഈ ഗാനം ശേഖരിച്ചു വയ്ക്കുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നതിലൂടെ ആത്മഹത്യകളും തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ആയിടെ ലണ്ടനിലെ ഒരു ഫ്ലാറ്റില്‍ നിന്നും തുടരെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേയുടെ ഈണം ശ്രദ്ധയില്‍പെട്ട പോലിസുകാര്‍ ബലമായി ഫ്ലാറ്റ് തുറന്ന്‍ അകത്ത് കടക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് തന്റെ ടേപ്പ് റെക്കോര്‍‌ഡറില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി പാടുന്നവിധം "ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ" ഓണ്‍ ചെയ്ത് വച്ച ശേഷം അടുത്ത കസേരയില്‍ വിഷം കഴിച്ച് മരിച്ചു ഇരിക്കുന്ന ഒരു വീട്ടമ്മയേ ആയിരുന്നു !.

ഇത്രയും ആയപ്പോഴേക്കും പല രാജ്യങ്ങളും, ബി.ബി.സി ഉള്‍പ്പെടെ റേഡിയോകളും ഈ ഗാനത്തെ പൂര്‍‌ണ്ണമായും നിരോധിച്ചു.

"മരണത്തെ ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുന്നു...
മരണത്തിന്റെ പുരാവൃത്തം ഇവിടെ കഴിയുന്നു...
ഇനിയുള്ളത് ചൂടെന്നോ തണുപ്പെന്നോ ആര്‍ക്കറിയാം..."

ഇത് ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേയിലെ ചില വരികള്‍ ആണ്.
മരണത്തിന്റെ രുചി ഈ വരികള്‍ എഴുതുമ്പോള്‍ കവി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ ?

നിഗൂഢമായ ഒരു യക്ഷികഥയുടെ പര്യവസാനം പോലെയാണ് ഈ ഗാനശില്പിയുടെ ജീവിതവും അവസാനിച്ചത് !.1968-ല്‍ തന്റെ ജന്മദിനത്തിനു തൊട്ടടുത്ത ഒരു ഞായറാഴ്ച ബുഡാപെസ്റ്റിലെ ഒരു കെട്ടിടത്തിനു മുകളില്‍ നിന്നും ചാടി റിസ്‌സോ സെറസ്സ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു !.തന്റെ ഗാനത്തിന്റെ വരികള്‍ അറം പറ്റിയത് പോലെ ഒരു ഞായറാഴ്ച റിസ്‌സോ സെറസ്സ് മരണത്തെ സ്വയം വരിച്ച് അതിന്റെ മണമറിയാനായി ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി പോയതോടെ ഗ്ലൂമി സണ്‍‌ഡേ ലോക സംഗീത ചരിത്രത്തിലെ ഒരു ദുരന്തമായി പര്യവസാനിക്കുകയായിരുന്നു !!.

കാത്തിരുപ്പ്...

2007-09-28T04:30:00.000+03:00

വരുമെന്ന് പറഞ്ഞു വരമൊന്ന് നല്‍കിയെന്‍
മനസിന്‍ കോണില്‍ മയില്‍‌പ്പീലി വെച്ചു.
രാവേറെയായി, നാളേറേയായി
എന്നിട്ടുമെന്തേ വരാതെ നില്‍‌പ്പൂ
കാണാമറയത്തൊളിച്ചു നില്‍പ്പൂ..?

നീലക്കുറിഞ്ഞികള്‍ പൂത്തതും, പൊന്നാമ്പല്‍
നീളെ വിടര്‍‌ന്നതും നീയറിഞ്ഞോ..?
മുറ്റത്തെ മാവിന്മേല്‍ പൂത്തിരി പോലുള്ള
പൂങ്കുല വന്നത് നീയറിഞ്ഞോ..?

വെള്ളാരം കുന്നിലെ തുമ്പികള്‍ ചോദിച്ച
കിന്നരക്കാര്യങ്ങള്‍ നീയറിഞ്ഞോ..?
മേലേ പറമ്പിലെ അപ്പൂപ്പന്‍ താടികള്‍
നിന്നെ തിരഞ്ഞത് നീയറിഞ്ഞോ..?

തീരത്ത് ചെല്ലവേ വെണ്‍‌തിരമാലകള്‍
പൊട്ടിക്കരഞ്ഞതു നീയറിഞ്ഞോ..?
ഇന്നലെ പെയ്‌തൊരു തോരാമഴയത്ത്
നമ്മുടെ കളിവീടുടഞ്ഞതും നീയറിഞ്ഞോ..?

പറയാനൊരായിരം അറിയാനൊരായിരം
ഉണ്ടിനിയെപ്പോള്‍ എന്നരികിലെത്തും..?
ഉണ്ടിനി എപ്പോള്‍ നീയരികിലെത്തും..?

കീഴടങ്ങല്‍....

2007-09-26T04:30:00.000+03:00

അപരാധമായിരം ചെയ്തു പോയി
അറിവില്ലാതല്ലെന്നറിയുന്നു ഞാന്‍
എന്തോ നിനച്ചെന്റെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞപ്പോള്‍
എന്തിനോ തോന്നിയതായിരുന്നു.

എന്നെ തഴയാതെ കാത്തുവല്ലോ
ഞാനൊരു പാമരനെങ്കിലും നീ
ഇല്ലിനി നിന്നെ മറക്കുകില്ല
കാരുണ്യ മൂര്‍‌ത്തേ കുമ്പിടുന്നേന്‍.

കേഴും മനസ്സില്‍ നിന്‍ നാമ മന്ത്രങ്ങള്‍
തേന്‍‌മഴയായ് പെയ്തിറങ്ങേണമേ
അര്‍‌പ്പിച്ചിടാം പാദ പത്മങ്ങളില്‍
അശ്രുകണങ്ങളാം പൂക്കള്‍ നിത്യം.

വന്നോട്ടെ നിന്നുടെ നവ്യ സങ്കേതത്തില്‍
നീ കൂടെയുണ്ടെന്ന ചിന്തയുമായ്
നിന്‍ നാമ മന്ത്രങ്ങള്‍ മാത്രമോതി ഞാന്‍
എന്‍ ദിനരാത്രങ്ങള്‍ നീക്കിടാം
നിന്‍ കാരുണ്യ വര്‍ഷങ്ങളെന്നുമെന്നും
ഞങ്ങളില്‍ ചൊരിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചീടുമോ..