Posted by
ഏ.ആര്. നജീം
on
Wednesday, February 4, 2009

ഞാനും അവളും,
ഞങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന
അദൃശ്യമായൊരു സ്വര്ണ്ണ നൂലായിരുന്നു
സ്നേഹം.
ഒരു ദാഹമായി, വികാരമായി
അവളത് ആവോളമെനിക്ക്
പകര്ന്നു തരുമ്പോള്,
ആ കനക നൂലുകള് എന്നെ
ഒരു മുല്ലവള്ളിയെന്നോണം
വരിഞ്ഞു മുറുക്കുമ്പോള്
അതെന്നെ മെല്ലെ നോവിച്ചിരുന്നുവോ ?
അവളറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും
എന്നെ നോവിക്കില്ലെന്നറിയുമെങ്കിലും
ആ നോവിനെ ഞാന് ആസ്വദിച്ചിരുന്നു
ഒരു ലഹരിപോലെ അനുഭവിച്ചിരുന്നു
എന്റെ, എന്റേതു മാത്രമായ
ഈ കാതുകളെ ഈ ചുണ്ടുകളെ
കാണാന് എനിക്കൊരു
കണ്ണാടി സഹായിയാവണം
എന്നാല് അവളുടെ വിടര്ന്ന
കണ്ണുകളില് ഞാനെന്റെ
കാതുകളെ, ചുണ്ടുകളെ കണ്ടു
അവളില് ഞാനെന്നെ
കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നോ ?
പക്ഷേ,
പുലര്ക്കാല സ്നേഹത്തിന് ദീര്ഘമാംനിഴലുപോലെ,
അകലങ്ങള് കുറഞ്ഞ്,കുറഞ്ഞ്;
എന്നിലേയ്ക്ക് അടുത്ത്, ഒടുവില്
എന്റെ കാല്ച്ചുവട്ടിലേയ്ക്ക് മാത്രം
ഒതുങ്ങിയപ്രണയം...
അകലങ്ങളിലേയ്ക്ക്, പിന്നെ
ശൂന്യതയിലേയ്ക്ക്...
വിലയം പ്രാപിക്കുന്നു!
ഇന്നു വീണ്ടും ഞാനെന്
നിഴലിനെ തേടുന്നു...
എന്നെ തേടുന്ന്....
വൃഥായെന്നറിഞ്ഞും..